Hey lieve people...
Dat duurde wat langer dan een dag of zelfs een paar dagen. Ik ben echt doodmoe de laatste week. Rond 11 uur ('s ochtends!) val ik al om en zou t liefst weer willen slapen. Soms doe ik dat ook, en dat is niks voor mij! Ik hou wel van power-naps in de middag (korte slaapjes van hooguit 30 minuten) maar dit valt daar niet meer onder. Man oh man.. ik ben het zo zat!
Ik merk dat ik het zelf veroorzaak. Hoe? Er komt momenteel veel op me af. Mijn leven is soms iets te vol, in ieder geval gevoelsmatig, en vooral omdat het veel nieuwe dingen zijn. Die kosten me veel energie en leveren veel prikkels op. Mijn vermoeidheid zorgt er soms voor dat ik mijn systeem gewoon (onbewust!) uit zet (shut-down). Dan weigert het verder te gaan. Alsof mijn onderbewuste schrikt van alle indrukken en ze niet kan verwerken, en dus opdracht geeft tot een shut-down.
Man, wat irritant! Er zit maar 1 ding op: alles in mijn leven bewust kiezen en helemaal aan gaan. De koe bij de horens.. zogezegd. Niets verdringen, verstoppen of uitstellen. Alles aan kijken en begroeten.
Wel.. hallo wereld! Hier ben ik weer.
Mijn lichterdoorhetleven project gaat goed. Langzaam maar goed. De kilo's gaan niet snel weg, maar mijn fuiguur veranderd wel. Mijn riem is zeker al een gaatje strakker en mijn broeken/rokjes zitten losser!
Dus voor iedereen die wil afvallen of gewoon veel gezonder wil leven (en daardoor misschien afvallen).. let niet teveel op die irritante misleidende weegschaal. Let op je figuur, let op je kleding. Dat bemoedigd veel meer! Je kunt hooguit af en toe (niet vaker dan 1x per week!) je omtrekken meten. (heupen, taille, borsten).
Ik heb de afgelopen week een paar keer 'gezondigd'. Awel.. ik heb wat suiker op. Gevolg: diarree, opgezette buiken en moe! Gefeliciteerd Syl, dat heb je mooi geregeld. Goede les! No more junk! Suiker is vergif, ik kan het niet genoeg zeggen.
Ik houd het kort.. veel te doen. Wish me luck, and I wish you the same!
Liefs en tot blogs! (morgen dus!)
x Syl.
woensdag 10 augustus 2011
woensdag 27 juli 2011
woensdag de 27ste...
Hey people...
De blog over gisteren staat gedocumenteerd onder dinsdag.. maar nee, die schreef ik dus vandaag. Dus dit is blog 2 van today!
Even een kort verslag hoe het staat met mijn 'lichter door het leven project'... Ga ik al lichter door het leven? Wel.. innerlijk zeker. Ik ervaar dit als een tijd van reflecteren en bewust worden. Ik merk dat ik groei. Ik voel dat ik sterker ben doordat ik deze keer koos uit Liefde voor meZelf, en niet uit ontevredenheid met moi. Wat een verschil met eerdere pogingen om gewicht te verliezen! Die pogingen werden aangestuurd door destructieve gevoelens en zelfoordeel. Dat is nu zo anders!
Ik heb het ineens een stuk minder nodig om 'af te vallen'. Er hangt geen oordeel meer aan zwaarder zijn.
Ik ben zoals ik ben, gewoon ik. Ik wil mijn optimale Zelf zijn, in balans en tevreden met wie ik ben.
Dat ervaar ik nu echt in de praktijk. Ik kende de theorie al heel lang, en geloofde het ook echt wel, maar door deze 'lichter door het leven quest' leef ik elke dag heel bewust met die wetenschap: ik ben waardevol en hou van meZelf!
En ja, dat gaat goed. Ik krijg steeds weer cadeautjes aangerijkt door het leven. Mooie coachingsgesprekken (met clienten) bijvoorbeeld. Of fijne complimenten. Die dingen laten me zien en voelen dat ik op de goede weg zit.
Vandaag liep ik met zoon R door de supermarkt. Hij begon over mijn opmerking van eerder deze week.. namelijk dat ik zo'n zin heb in Bossche Bollen. Geen kale, karige moorkoppen met zo'n truttig stukje mandarijn uit een blikje er op, maar afschuwelijk zwaar en dik begoten chocoladebollen. Van het soort dat je met je handen wilt eten en je daarna helemaal onder de zooi zit. (ik wel!) Hmmm!
R wilde me er vandaag een aandoen. Goed bedoeld en lief, maar nee bedankt!
Wat zeg je daar van? Ik heb nee gezegd, terwijl ik het zo makkelijk had kunnen kopen en eten. Maar zonder al te grote moeite bedankte ik. Kijk.. dan voel ik de keuze die ik maakte en de liefde waar die op gebaseerd is. Cool!
Maar over n tijdje geef ik toe aan deze wens.,. en zal ik genieten vanuit mijn tenen tot in mn kruin! (en dan zonder zeuren of zielig doen rennen naar t toilet, omdat mn darmen al deze vettigheid helemaal niet willen verdagen) Maar ach.. je moet er iets voor over hebben... ;-))
Gewicht ben ik (denk ik) nog niet kwijt, al merk ik toch verschil in mijn lijf. Mijn maag is minder opgezet, minder hoog. Dat kan goed zijn omdat ik minder of geen suiker eet. Suiker gist in mijn darmen, maar waarschijnlijk ook (naar nu blijkt) in mijn maag. Dus geen suiker eten bevalt heel goed.
Ook mijn darmen gaan beter dan eerst. Ik heb nog wel diarree, maar das normaal voor mij. Ik mis immers een groot deel dikke darm, dus van indikken komt niet veel terecht. Daarvoor stroomt het veel te snel door. Maar das ok. Het is mijn 'normaal' geworden. Al moet ik wel minder vaak (per dag), en dat is heel prettig!
Nou.. dat was weer het praatje poep! Nu voor (nog) leukere zaken....
Morgen naar de Efteling! Ik kreeg vrijkaarten voor mij en zoonlief. Zelfs het vervoer en de lunch is geregeld en betaald. Tof toch?! Mijn moeder gaat ook mee. Gezellig.
Dat zal ook de reden zijn dat ik morgen waarschijnlijk niet zal schrijven. Alweer een sorry zonder spijt! :-)
Hoe dan ook, tot snel, tot blogs!
Liefs, Syl.
De blog over gisteren staat gedocumenteerd onder dinsdag.. maar nee, die schreef ik dus vandaag. Dus dit is blog 2 van today!
Even een kort verslag hoe het staat met mijn 'lichter door het leven project'... Ga ik al lichter door het leven? Wel.. innerlijk zeker. Ik ervaar dit als een tijd van reflecteren en bewust worden. Ik merk dat ik groei. Ik voel dat ik sterker ben doordat ik deze keer koos uit Liefde voor meZelf, en niet uit ontevredenheid met moi. Wat een verschil met eerdere pogingen om gewicht te verliezen! Die pogingen werden aangestuurd door destructieve gevoelens en zelfoordeel. Dat is nu zo anders!
Ik heb het ineens een stuk minder nodig om 'af te vallen'. Er hangt geen oordeel meer aan zwaarder zijn.
Ik ben zoals ik ben, gewoon ik. Ik wil mijn optimale Zelf zijn, in balans en tevreden met wie ik ben.
Dat ervaar ik nu echt in de praktijk. Ik kende de theorie al heel lang, en geloofde het ook echt wel, maar door deze 'lichter door het leven quest' leef ik elke dag heel bewust met die wetenschap: ik ben waardevol en hou van meZelf!
En ja, dat gaat goed. Ik krijg steeds weer cadeautjes aangerijkt door het leven. Mooie coachingsgesprekken (met clienten) bijvoorbeeld. Of fijne complimenten. Die dingen laten me zien en voelen dat ik op de goede weg zit.
Vandaag liep ik met zoon R door de supermarkt. Hij begon over mijn opmerking van eerder deze week.. namelijk dat ik zo'n zin heb in Bossche Bollen. Geen kale, karige moorkoppen met zo'n truttig stukje mandarijn uit een blikje er op, maar afschuwelijk zwaar en dik begoten chocoladebollen. Van het soort dat je met je handen wilt eten en je daarna helemaal onder de zooi zit. (ik wel!) Hmmm!
R wilde me er vandaag een aandoen. Goed bedoeld en lief, maar nee bedankt!
Wat zeg je daar van? Ik heb nee gezegd, terwijl ik het zo makkelijk had kunnen kopen en eten. Maar zonder al te grote moeite bedankte ik. Kijk.. dan voel ik de keuze die ik maakte en de liefde waar die op gebaseerd is. Cool!
Maar over n tijdje geef ik toe aan deze wens.,. en zal ik genieten vanuit mijn tenen tot in mn kruin! (en dan zonder zeuren of zielig doen rennen naar t toilet, omdat mn darmen al deze vettigheid helemaal niet willen verdagen) Maar ach.. je moet er iets voor over hebben... ;-))
Gewicht ben ik (denk ik) nog niet kwijt, al merk ik toch verschil in mijn lijf. Mijn maag is minder opgezet, minder hoog. Dat kan goed zijn omdat ik minder of geen suiker eet. Suiker gist in mijn darmen, maar waarschijnlijk ook (naar nu blijkt) in mijn maag. Dus geen suiker eten bevalt heel goed.
Ook mijn darmen gaan beter dan eerst. Ik heb nog wel diarree, maar das normaal voor mij. Ik mis immers een groot deel dikke darm, dus van indikken komt niet veel terecht. Daarvoor stroomt het veel te snel door. Maar das ok. Het is mijn 'normaal' geworden. Al moet ik wel minder vaak (per dag), en dat is heel prettig!
Nou.. dat was weer het praatje poep! Nu voor (nog) leukere zaken....
Morgen naar de Efteling! Ik kreeg vrijkaarten voor mij en zoonlief. Zelfs het vervoer en de lunch is geregeld en betaald. Tof toch?! Mijn moeder gaat ook mee. Gezellig.
Dat zal ook de reden zijn dat ik morgen waarschijnlijk niet zal schrijven. Alweer een sorry zonder spijt! :-)
Hoe dan ook, tot snel, tot blogs!
Liefs, Syl.
dinsdag 26 juli 2011
Overtijd...
Kinderwens...
En, ma, geschrokken?
Nee hoor, ik ben niet 'overtijd'! (Smile!)
Ik ben alleen een beetje laat met mijn blog. Das alles.
Na het opvoeden van 5 kinderen (4 het huis uit en 1 nog thuis en midden in z'n puber perikelen!) is het met welletjes. Ik ben nu 44, en dat speelt wel mee. Tot voor kort was de babywens er zeker nog wel. Maar weet je.. mijn lief (met wie ik nu bijna een jaar samen ben) is kort geleden 56 geworden. (nee daar zie je niks van! hahaha!) Nog los van zijn leeftijd heeft de 'almachtige wetenschap in al haar wijsheid' zo'n 30 jaar geleden besloten dat het een goed idee was om zijn productielijntjes door te knippen. Gelukkig kan dat tegenwoordig niet zomaar meer zo jong. Je weet immers nooit hoe het leven gaat lopen, en het is mijn mening dat je nooit zo jong dergelijke definitieve keuzes moet maken. Op die leeftijd denk je alles te weten (dacht ik ook..), maar nu zie ik dat ik niks wist. Nada. Nou ja.. heel weinig.
Maar goed, al met al hebben de omstandigheden het voor ons onmogelijk gemaakt om nog aan een samen-kind te kunnen denken. Aan de ene kant jammer, en aan de andere kant wel beter.
Gek toch.. hoe dit soort basic behoeften er toch gewoon keihard zijn, of we nu 44/56 zijn of 25/37. De natuur wil voortplanten, en wij mensen zien het als een bekroning op liefde en verbondenheid. Grappig, hoe dat werkt. Maar minder grappig hoe we toch afscheid moesten nemen van ons verlangen en het idee om ooit samen een kind te ontvangen.
Nu genieten we bewuster van de kleinkinderen (J heeft er 3) en van 'onze' Cliff, de pup-hond van mn dochter S. Zo kom je toch weer met een tevreden gevoel uit bij een cliche: ' alle tijden hebben hun eigen bekoring'. Het is waar. Eerlijk is eerlijk.
Gisteren.
Gisteren was geen top dag. Om heel eerlijk te zeggen, het was een bagger dag, qua gevoel tenminste.
Ik stond nog redelijk ok op, maar na het ontbijt werd ik licht in mn hoofd met zweet op m'n rug.
Wat is dit? Nog voor 12 uur ('smiddags!) besloot ik terug naar bed te gaan. (niks voor mij!)
Na wat sms-verkeer tussen mij, mijn lief en m'n dochter A viel ik in een diepe slaap. Nu moet je weten, ik slaap wel vaker overdag, maar dat zijn power-naps. Korte slaapjes (hooguit 1 x per dag!) van hooguit een half uurtje. Ik doe dit om de overprikkeling tegen te gaan en ook mijn lijf even af te remmen of uit te laten rusten. Het is heerlijk en helpt enorm. Ik ga dan even liggen (meestal op de bank) en zeg mezelf dat ik even niets 'moet'. Alle systemen mogen even uit. Even lief zijn voor mezelf.
Ik kijk hoe laat het is, sluit mijn ogen en geef me over aan een tijd van rust en stilte. Na precies een half uur doe ik mn ogen weer open (mn lijf weet precies wanneer ik weer wil opstaan) en ga ik weer verder met alles dat ik wil doen. Ik ben alleen een stuk effectiever dan voor mijn korte pauze!
Dat is best heel belangrijk.. je ziel, je geest de tijd en de rust gunnen om (er) 'bij te komen'. Wie doet dit tegenwoordig nog? Is niet bijna iedereen druk met rennen, vliegen, regelen, doen? Wanneer je iemand tegen komt en vraagt het het gaat is het antwoord niet gewoon: ' ik heb het druk'.. nee, men roept ons al lopend toe: 'oh druk druk druk druk!' Alsof we ons groter willen maken door alles 4 x te herhalen. Maar weet je.. ik hoor je wel, ook als je het 1 x zegt. Loop je zo snel door omdat je geen tijd hebt voor n praatje, of loop je altijd zo snel omdat je liever niet stilt wilt staan? Waar ben je bang voor? Waarom altijd doorlopen of zelfs door rennen?
Weet je wat.. er zijn 2 redenen waarom je dingen mist (=niet ziet/niet beleeft) in het leven:
1. Wanneer de dingen te snel aan je voorbij gaan.
2. Wanneer JIJ te snel aan de dingen voorbij gaat.
Sta af en toe even stil.. ruik het gemaaide gras, de bloeiende bloemen, de bomen. Hoor de wind in de bladeren. Voel de regen op je huid en de wind die je plaagt. Voel! Sta stil en ervaar.
Dat is mediteren in z'n puurste en eenvoudigste vorm. Dat is (leren) leven in het hier en nu. Dat is liefde voor jeZelf. Regelmatig tijd nemen voor stilte.
Voor wie nog wil weten hoe het me gisteren is vergaan.. Ik heb een cocoon-dag genomen. De hele dag in bed. (als een rups in een cocon) Nu voel ik me weer een stuk sterker.
Liefs en tot blogs, Syl.
Ik wens je vandaag (minimaal 10!) stille minuten, om weer even thuis te komen bij jeZelf.
En, ma, geschrokken?
Nee hoor, ik ben niet 'overtijd'! (Smile!)
Ik ben alleen een beetje laat met mijn blog. Das alles.
Na het opvoeden van 5 kinderen (4 het huis uit en 1 nog thuis en midden in z'n puber perikelen!) is het met welletjes. Ik ben nu 44, en dat speelt wel mee. Tot voor kort was de babywens er zeker nog wel. Maar weet je.. mijn lief (met wie ik nu bijna een jaar samen ben) is kort geleden 56 geworden. (nee daar zie je niks van! hahaha!) Nog los van zijn leeftijd heeft de 'almachtige wetenschap in al haar wijsheid' zo'n 30 jaar geleden besloten dat het een goed idee was om zijn productielijntjes door te knippen. Gelukkig kan dat tegenwoordig niet zomaar meer zo jong. Je weet immers nooit hoe het leven gaat lopen, en het is mijn mening dat je nooit zo jong dergelijke definitieve keuzes moet maken. Op die leeftijd denk je alles te weten (dacht ik ook..), maar nu zie ik dat ik niks wist. Nada. Nou ja.. heel weinig.
Maar goed, al met al hebben de omstandigheden het voor ons onmogelijk gemaakt om nog aan een samen-kind te kunnen denken. Aan de ene kant jammer, en aan de andere kant wel beter.
Gek toch.. hoe dit soort basic behoeften er toch gewoon keihard zijn, of we nu 44/56 zijn of 25/37. De natuur wil voortplanten, en wij mensen zien het als een bekroning op liefde en verbondenheid. Grappig, hoe dat werkt. Maar minder grappig hoe we toch afscheid moesten nemen van ons verlangen en het idee om ooit samen een kind te ontvangen.
Nu genieten we bewuster van de kleinkinderen (J heeft er 3) en van 'onze' Cliff, de pup-hond van mn dochter S. Zo kom je toch weer met een tevreden gevoel uit bij een cliche: ' alle tijden hebben hun eigen bekoring'. Het is waar. Eerlijk is eerlijk.
Gisteren.
Gisteren was geen top dag. Om heel eerlijk te zeggen, het was een bagger dag, qua gevoel tenminste.
Ik stond nog redelijk ok op, maar na het ontbijt werd ik licht in mn hoofd met zweet op m'n rug.
Wat is dit? Nog voor 12 uur ('smiddags!) besloot ik terug naar bed te gaan. (niks voor mij!)
Na wat sms-verkeer tussen mij, mijn lief en m'n dochter A viel ik in een diepe slaap. Nu moet je weten, ik slaap wel vaker overdag, maar dat zijn power-naps. Korte slaapjes (hooguit 1 x per dag!) van hooguit een half uurtje. Ik doe dit om de overprikkeling tegen te gaan en ook mijn lijf even af te remmen of uit te laten rusten. Het is heerlijk en helpt enorm. Ik ga dan even liggen (meestal op de bank) en zeg mezelf dat ik even niets 'moet'. Alle systemen mogen even uit. Even lief zijn voor mezelf.
Ik kijk hoe laat het is, sluit mijn ogen en geef me over aan een tijd van rust en stilte. Na precies een half uur doe ik mn ogen weer open (mn lijf weet precies wanneer ik weer wil opstaan) en ga ik weer verder met alles dat ik wil doen. Ik ben alleen een stuk effectiever dan voor mijn korte pauze!
Dat is best heel belangrijk.. je ziel, je geest de tijd en de rust gunnen om (er) 'bij te komen'. Wie doet dit tegenwoordig nog? Is niet bijna iedereen druk met rennen, vliegen, regelen, doen? Wanneer je iemand tegen komt en vraagt het het gaat is het antwoord niet gewoon: ' ik heb het druk'.. nee, men roept ons al lopend toe: 'oh druk druk druk druk!' Alsof we ons groter willen maken door alles 4 x te herhalen. Maar weet je.. ik hoor je wel, ook als je het 1 x zegt. Loop je zo snel door omdat je geen tijd hebt voor n praatje, of loop je altijd zo snel omdat je liever niet stilt wilt staan? Waar ben je bang voor? Waarom altijd doorlopen of zelfs door rennen?
Weet je wat.. er zijn 2 redenen waarom je dingen mist (=niet ziet/niet beleeft) in het leven:
1. Wanneer de dingen te snel aan je voorbij gaan.
2. Wanneer JIJ te snel aan de dingen voorbij gaat.
Sta af en toe even stil.. ruik het gemaaide gras, de bloeiende bloemen, de bomen. Hoor de wind in de bladeren. Voel de regen op je huid en de wind die je plaagt. Voel! Sta stil en ervaar.
Dat is mediteren in z'n puurste en eenvoudigste vorm. Dat is (leren) leven in het hier en nu. Dat is liefde voor jeZelf. Regelmatig tijd nemen voor stilte.
Voor wie nog wil weten hoe het me gisteren is vergaan.. Ik heb een cocoon-dag genomen. De hele dag in bed. (als een rups in een cocon) Nu voel ik me weer een stuk sterker.
Liefs en tot blogs, Syl.
Ik wens je vandaag (minimaal 10!) stille minuten, om weer even thuis te komen bij jeZelf.
maandag 25 juli 2011
weekendrukte..
Lieve medelevers..
Weekend.
Het was een productief en redelijk druk weekend. Veel gesjouwd en gedaan. Mijn slaapkamer opgeknapt en een nieuw bed geplaatst. Nou ja nieuw.. het is het bed van mijn lief. Hij gaat thuis op n ouder bed slapen, zodat ik hier een beter bed heb. Mijn waterbed was totaal versleten en toe aan vervanging. Volgend jaar willen we trouwen (YEAH!) en dus moeten we toch gaan zien hoe we van 2 huizen 1 huis gaan maken... pfff. Maar we hebben nog tijd en we doen het rustig aan.
Maar al met al een lekkere hoeveelheid gewerkt de afgelopen dagen. Dat brengt me bij het volgende:
Weekendstop..
Ik merk dat ik grotere klussen veel in t weekend doe, zodat mijn lief me kan helpen. Hierdoor kom ik niet toe aan schrijven, hoe graag ik het ook wil. In het kader van ' weg met onhaalbare latten' breek ik deze ook maar door en besluit dat ik in t weekend niet perse hoef te schrijven. Heb ik zin en tijd dan doe ik het, en zo niet, ook goed.
Dus voortaan voornamelijk doordeweekse gedachtenroerselen.
Mijn quest...
Soms wil ik even stil staan en me bewust afvragen hoe het met me gaat. Zoals nu. Even stil worden.. en eerlijk reflecteren wat ik voel en merk. Pfff. ik merk dat ik wil vluchten in oppervlakkigheid.. hm. Waarom? Gaat het dan niet goed? Heb ik reden tot weglopen van meZelf?
Ik voel wat onrust in mezelf. Mn leven is op sommige vlakken te onoverzichtelijk.. inderdaad. Dat heeft zijn weerslag in mijn gevoel van welzijn. Zoals nu. De onrust komt vooral door financiele zorgen. Dat kan me aardig uit mijn kracht halen. Balen. Dit zijn ook de soort onrustige dingen die ik niet 1-2-3 op kan lossen. Die zijn het ergst, de dingen die tijd kosten. Ik merk dat ik in het begin nog met goede moed in mijn kracht blijf en oplossingsgericht kan denken en creativiteit kan aanboren, maar hoe langer het duurt (zoals nu) des te lastiger ik het volhoud. Ik vind het nog een wonder dat ik nog niet begon met impulsief snoepen/snacken!
Dus hoe gaat het met mij? Ik weet t niet in een woord te vangen. Aan de ene kant goed, en aan de andere kant vind ik het heel moeilijk om in mijn kracht te zijn en te blijven. Ik merk een gevoel te willen vluchten. Ik doe het niet, maar ik bespeur de neiging. Maar, vluchten in eten is geen optie meer. Daardoor voel ik me nu naakt staan.. Waarachter kan ik me verschuilen voor deze overprikkelende en overweldigende wereld? Is dat mijn onrust.. dat ik me niet langer kan verschuilen?
Ik ga het onderzoeken. Pfff.. werk in uitvoering.
De beloofde redenen (4, 5, en 6), tot het vasthouden van vocht/vet.
Voor het weekend heb ik reden 1, 2 en 3 aan je uitgelegd. Vandaag de volgende 3 psychologische/energetische oorzaken van het opzwellen/groter worden van je lijf.
4. Gewicht als voorkoming van zweven.
Misschien ken je ze wel. Mensen die zo 'spiritueel' zijn (of lijken!) dat ze nog nauwelijks met de voeten op de grond kunnen blijven. Ze aarden slecht of nauwelijks en in gesprekken komt het altijd tot een belevingsverhaal en een benadering vanuit primaire gevoel. Dat laatste is op zich niet erg, wanneer je dit doet vanuit een stevige gronding. (gronding=aarding= stevige grond onder je voeten=goed verbonden met de aarde) Maar praat je nog slechts vanuit 'gevoel' zonder verbondenheid met de stevigeheid van de aarde, dan ga je zweven. Niet goed! Spiritualiteit is niets zweverigs!
Nannet vd Ham (schrijfster boek 'Spiritueel afvallen') zegt het zo: Spiritualiteit overstijgt dat wat je zintuigen waarnemen en vertrouwt op een 'hogere' werkelijkheid. Spiritualiteit houdt in: zelfkennis, een persoonlijke levenshouding die los staat van de gevestigde orde, van dogma's.
Vaak is 'zogenaamde spiritualiteit', die niet goed gegrond is en dus ongrijpbaar wordt, destructief voor persoonlijke ontwikkeling en groei. Wanneer je beide benen stevig op een wolk hebt, kun je dan nog werkelijk zelfreflecteren? Kun je je dan nog schaven en toetsen aan anderen? Kun je je nog spiegelen? Nee, dat kan niet. Hierdoor biedt je je eigen innerlijke Ik geen kans op ontwikkeling. Gevolg kan zijn dat je innerlijke Ik, door middel van je lijf in protest gaat. Het zet zich uit, het zwelt op, het wordt zwaarder, in een ultieme poging om jou aan de grond te krijgen en houden. Je Ik wil ontwikkelen! En wat doe jij? Jij zweeft van wolk naar wolk en een schijnvrede die voorkomt uit zoet klinkende 'spirituatiteit'. Maar het is schijn-zoet! Je bent een aardbewoner. Je dient je te verbinden met de aarde en alles wat daarop op en in is. Dat is je thuis. Zodra je je begint te aarden zal ook je lijf de noodzaak niet meer zien je aan de grond te houden met overgewicht. Dan kan het gaan los laten.
Maar let op! 'Zwevers' zweven met de beste intentie. Ze bedoelen het positief en daarom lijkt het zo onschuldig. Maar ik kan je zeggen dat dit niet altijd ten goede van hun persoonlijk ontwikkeling is! Sterker nog.. ben je een zwever? Dan is mijn vraag: waar vlucht je voor? Wat vrees je te ont-moeten wanneer je werkelijk zou landen op de aarde waar je thuis hoort? Waar drijf je liever voor weg?
Om dit te kunnen beantwoorden is goede aarding nodig. Letterlijke stevige grond onder de voeten. Begin daar dus mee. Verbind je met moeder aarde. Zij zal je de stevigheid bieden die je nodig hebt om je uitdagingen aan te kunnen en durven gaan. Ben je zo moedig? (of zweef je liever verder..?)
5. Beschermingslaag tegen het eigen oordeel over (je)Zelf.
We kennen het allemaal in meer of mindere mate. Oordelen over onszelf. Hoe snel zeg je niet dat je 'stom was' of noem je jezelf een oen of mislukkeling op bepaalde vlakken. Allemaal niet erg liefdevol naar je Zelf toe, toch? Zeg eens eerlijk.. hoe zou je het vinden als de persoon van wie je het allermeest houdt dit over zichzelf zegt en jij staat daar bij. Die persoon valt zichzelf hard aan en oordeelt vlijmscherp over eigen kunnen over vermogen. Raakt dat je niet? Natuurlijk wel. Je zult de neiging hebben de negatieve opmerkingen van die ander te weerleggen met een reactie als bijvoorbeeld: ' Ach dat valt toch wel mee?' of ' Je hebt toch je best gedaan, daar gaat het om.' Dat doen we allemaal. Als een soort natuurlijke behoefte de ander te beschermen tegen harde oordelen. Maar doen we dat ook voor onzelf? Hm, ik denk het niet. we oordelen onszelf vaak vele malen harder dan anderen ooit zouden kunnen of willen doen.
Herken je dit, dan kan het goed zijn dat jouw lijf gewicht vasthoudt als beschermlaagje. Je innerlijke Ik wil gestimuleert en gevoed worden, het heeft liefde en aandacht nodig om te kunnen groeien en gedijen. Maar krijg het dat ook? Of staat je Ik-je steeds onder de koude douche die jij jeZelf steeds weer geeft, in je harde oordelen over je zelf? Vindt je het dan gek dat je Ik maatregelen treft tegen de kou van jouw eigen oordeel? Het maakt een letterlijke beschermlaag tegen de aanvallen van jou op jezelf. Dus is dit wat jij doet.. begin dan je 'lichter worden' niet met lijnen! Begin met liefde voor jeZelf! Daar zit je sleutel tot een lichter leven en een lichter lijf.
6. Je Ik wil gezien worden, dus je lijft zet uit.
Kenmerken: Je denkt klein over jeZelf. Je voelt je minder waard dan alle anderen om je heen en hebt waarschijnlijk ook de neiging om jeZelf weg te cijferen voor iedereen die een beroep op je doet. In de stad lopen die irritante toeristen altijd zo in de weg, zodat je je boodschappen nauwelijks nornaal kunt doen zonder te moeten slingeren met je fiets? Je doet aardig voor andere mensen, in de hoop dat je die aardigheid terug zult krijgen. Je vraagt je met enige regelmaat af wat anderen er (of van jou) van zullen denken? Je haalt je gevoel van eigenwaarde niet uit jeZelf, maar uit wat anderen je zeggen of teruggeven. Maar dat is geen eigen-waarde, dat is anderen-waarde. Gevolg: je neemt je werkelijke ruimte niet in. Je mag 'er' niet zijn, en zeker niet te opvallend doen. Je innerlijke Ik heeft daarmee geen kans zichZelf te zijn en te laten zien. Je beroofd je Zelf van je eigenheid en van je unieke plaats in de wereld. Je aura zal krimpen en je zukt je ruimte niet ten volle innemen. Alles om maar niet 'lastig te zijn' bv. Dus: je innerlijke Ik gaat zich uitzetten. Je innerlijke Ik weet dat je er WEL mag zijn! Je innerlijke Ik kent jouw waarde WEL. Die wil het jou duidelijk maken, maar je luistert niet. Je bent te druk met het klein maken van jeZelf en het zo zijn dat je vooral acceptabel bent voor anderen. Je creativiteit, je innerlijke vrolijkheid, je optimistische en speelse kindsdeel in jezelf.. het moet zwijgen.
Herken je dit? Dan is lijnen niks voor jou! Dan begint je quest naar een lichter lijf en een lichter leven in: accepeteren en omarmen van jeZelf! Je ware Ik de ruimte gaan geven. Wie ben je ook alweer onder al je gewoontes en gedragspatronen? Wie is......? Waar ben je gebleven? Op welk moment in het verleden ben je jeZelf kwijt geraakt? Zoek jeZelf weer op en neem jeZelf (figuurlijk) op schoot. Begin jeZelf weer te voeden, lief te hebben en aandacht te geven. Ga weer leven! Echt leven!
Dan is het voor je onderbewuste Ik niet meer nodig om via jouw lijf ruimte te claimen. Jij kunt het nu zelf! Gevolg: Je hebt je omvang niet meer nodig. Als je innerlijke Ik dat door krijgt kan het alles loslaten, ook je kilo's.
Lieve medelevers.. Het was een hele kluif om dit op te schrijven. Maar het staat er. Heb je overgewicht en wil je weten wat jouw innerlijke patroon is om dit vast te houden.. lees alle 6 de punten nog eens rustig door. Laat ze toe in je ziel en je geest, in je onderbewuste. Daar liggen al je antwoorden voor je klaar. Maar 1 ding is zeker: Afvallen is geen zaak van eten. Het is een zaak van zelfrespect en liefde.
Zonder dat zul je last blijven houden van het jo-jo effect. Vindt je partoon, jouw innerlijke motor om kilo's 'nodig te hebben'. Daar ligt het begin van je weg naar een lichter leven!
Stap 1: een open mind.
Mocht je in het uitzoeken van je eigen onderliggende oorzaken vast lopen en er niet alleen uit komen.. laat het me weten. Ik kan je helpen je antwoorden in jezelf te vinden. Dus kan ik iets voor je doen.. zeg het dan gerust.
Ik heb niet alle antwoorden, die heb je uiteindelijke alleen zelf, maar ik kan je wel spiegelen en je proces op gang helpen. De rest kun je zelf, dat weet ik zeker!
Ik ben nog op zoek naar mijn eigen reden voor het vasthouden van mn kilo's/omvang. Ik neig naar reden 5.. toch wel. Niemand kan mijn harder oordelen dan ik mezelf.. Van die liefdeloosheid wil ik af.
Ik wil ook lichter leven! Ik verlang er naar. Ik verlang naar innerlijke rust en vrede, en trouw aan mezelf. Volgende keer hier meer over...
Liefs en tot blogs, Syl.
Weekend.
Het was een productief en redelijk druk weekend. Veel gesjouwd en gedaan. Mijn slaapkamer opgeknapt en een nieuw bed geplaatst. Nou ja nieuw.. het is het bed van mijn lief. Hij gaat thuis op n ouder bed slapen, zodat ik hier een beter bed heb. Mijn waterbed was totaal versleten en toe aan vervanging. Volgend jaar willen we trouwen (YEAH!) en dus moeten we toch gaan zien hoe we van 2 huizen 1 huis gaan maken... pfff. Maar we hebben nog tijd en we doen het rustig aan.
Maar al met al een lekkere hoeveelheid gewerkt de afgelopen dagen. Dat brengt me bij het volgende:
Weekendstop..
Ik merk dat ik grotere klussen veel in t weekend doe, zodat mijn lief me kan helpen. Hierdoor kom ik niet toe aan schrijven, hoe graag ik het ook wil. In het kader van ' weg met onhaalbare latten' breek ik deze ook maar door en besluit dat ik in t weekend niet perse hoef te schrijven. Heb ik zin en tijd dan doe ik het, en zo niet, ook goed.
Dus voortaan voornamelijk doordeweekse gedachtenroerselen.
Mijn quest...
Soms wil ik even stil staan en me bewust afvragen hoe het met me gaat. Zoals nu. Even stil worden.. en eerlijk reflecteren wat ik voel en merk. Pfff. ik merk dat ik wil vluchten in oppervlakkigheid.. hm. Waarom? Gaat het dan niet goed? Heb ik reden tot weglopen van meZelf?
Ik voel wat onrust in mezelf. Mn leven is op sommige vlakken te onoverzichtelijk.. inderdaad. Dat heeft zijn weerslag in mijn gevoel van welzijn. Zoals nu. De onrust komt vooral door financiele zorgen. Dat kan me aardig uit mijn kracht halen. Balen. Dit zijn ook de soort onrustige dingen die ik niet 1-2-3 op kan lossen. Die zijn het ergst, de dingen die tijd kosten. Ik merk dat ik in het begin nog met goede moed in mijn kracht blijf en oplossingsgericht kan denken en creativiteit kan aanboren, maar hoe langer het duurt (zoals nu) des te lastiger ik het volhoud. Ik vind het nog een wonder dat ik nog niet begon met impulsief snoepen/snacken!
Dus hoe gaat het met mij? Ik weet t niet in een woord te vangen. Aan de ene kant goed, en aan de andere kant vind ik het heel moeilijk om in mijn kracht te zijn en te blijven. Ik merk een gevoel te willen vluchten. Ik doe het niet, maar ik bespeur de neiging. Maar, vluchten in eten is geen optie meer. Daardoor voel ik me nu naakt staan.. Waarachter kan ik me verschuilen voor deze overprikkelende en overweldigende wereld? Is dat mijn onrust.. dat ik me niet langer kan verschuilen?
Ik ga het onderzoeken. Pfff.. werk in uitvoering.
De beloofde redenen (4, 5, en 6), tot het vasthouden van vocht/vet.
Voor het weekend heb ik reden 1, 2 en 3 aan je uitgelegd. Vandaag de volgende 3 psychologische/energetische oorzaken van het opzwellen/groter worden van je lijf.
4. Gewicht als voorkoming van zweven.
Misschien ken je ze wel. Mensen die zo 'spiritueel' zijn (of lijken!) dat ze nog nauwelijks met de voeten op de grond kunnen blijven. Ze aarden slecht of nauwelijks en in gesprekken komt het altijd tot een belevingsverhaal en een benadering vanuit primaire gevoel. Dat laatste is op zich niet erg, wanneer je dit doet vanuit een stevige gronding. (gronding=aarding= stevige grond onder je voeten=goed verbonden met de aarde) Maar praat je nog slechts vanuit 'gevoel' zonder verbondenheid met de stevigeheid van de aarde, dan ga je zweven. Niet goed! Spiritualiteit is niets zweverigs!
Nannet vd Ham (schrijfster boek 'Spiritueel afvallen') zegt het zo: Spiritualiteit overstijgt dat wat je zintuigen waarnemen en vertrouwt op een 'hogere' werkelijkheid. Spiritualiteit houdt in: zelfkennis, een persoonlijke levenshouding die los staat van de gevestigde orde, van dogma's.
Vaak is 'zogenaamde spiritualiteit', die niet goed gegrond is en dus ongrijpbaar wordt, destructief voor persoonlijke ontwikkeling en groei. Wanneer je beide benen stevig op een wolk hebt, kun je dan nog werkelijk zelfreflecteren? Kun je je dan nog schaven en toetsen aan anderen? Kun je je nog spiegelen? Nee, dat kan niet. Hierdoor biedt je je eigen innerlijke Ik geen kans op ontwikkeling. Gevolg kan zijn dat je innerlijke Ik, door middel van je lijf in protest gaat. Het zet zich uit, het zwelt op, het wordt zwaarder, in een ultieme poging om jou aan de grond te krijgen en houden. Je Ik wil ontwikkelen! En wat doe jij? Jij zweeft van wolk naar wolk en een schijnvrede die voorkomt uit zoet klinkende 'spirituatiteit'. Maar het is schijn-zoet! Je bent een aardbewoner. Je dient je te verbinden met de aarde en alles wat daarop op en in is. Dat is je thuis. Zodra je je begint te aarden zal ook je lijf de noodzaak niet meer zien je aan de grond te houden met overgewicht. Dan kan het gaan los laten.
Maar let op! 'Zwevers' zweven met de beste intentie. Ze bedoelen het positief en daarom lijkt het zo onschuldig. Maar ik kan je zeggen dat dit niet altijd ten goede van hun persoonlijk ontwikkeling is! Sterker nog.. ben je een zwever? Dan is mijn vraag: waar vlucht je voor? Wat vrees je te ont-moeten wanneer je werkelijk zou landen op de aarde waar je thuis hoort? Waar drijf je liever voor weg?
Om dit te kunnen beantwoorden is goede aarding nodig. Letterlijke stevige grond onder de voeten. Begin daar dus mee. Verbind je met moeder aarde. Zij zal je de stevigheid bieden die je nodig hebt om je uitdagingen aan te kunnen en durven gaan. Ben je zo moedig? (of zweef je liever verder..?)
5. Beschermingslaag tegen het eigen oordeel over (je)Zelf.
We kennen het allemaal in meer of mindere mate. Oordelen over onszelf. Hoe snel zeg je niet dat je 'stom was' of noem je jezelf een oen of mislukkeling op bepaalde vlakken. Allemaal niet erg liefdevol naar je Zelf toe, toch? Zeg eens eerlijk.. hoe zou je het vinden als de persoon van wie je het allermeest houdt dit over zichzelf zegt en jij staat daar bij. Die persoon valt zichzelf hard aan en oordeelt vlijmscherp over eigen kunnen over vermogen. Raakt dat je niet? Natuurlijk wel. Je zult de neiging hebben de negatieve opmerkingen van die ander te weerleggen met een reactie als bijvoorbeeld: ' Ach dat valt toch wel mee?' of ' Je hebt toch je best gedaan, daar gaat het om.' Dat doen we allemaal. Als een soort natuurlijke behoefte de ander te beschermen tegen harde oordelen. Maar doen we dat ook voor onzelf? Hm, ik denk het niet. we oordelen onszelf vaak vele malen harder dan anderen ooit zouden kunnen of willen doen.
Herken je dit, dan kan het goed zijn dat jouw lijf gewicht vasthoudt als beschermlaagje. Je innerlijke Ik wil gestimuleert en gevoed worden, het heeft liefde en aandacht nodig om te kunnen groeien en gedijen. Maar krijg het dat ook? Of staat je Ik-je steeds onder de koude douche die jij jeZelf steeds weer geeft, in je harde oordelen over je zelf? Vindt je het dan gek dat je Ik maatregelen treft tegen de kou van jouw eigen oordeel? Het maakt een letterlijke beschermlaag tegen de aanvallen van jou op jezelf. Dus is dit wat jij doet.. begin dan je 'lichter worden' niet met lijnen! Begin met liefde voor jeZelf! Daar zit je sleutel tot een lichter leven en een lichter lijf.
6. Je Ik wil gezien worden, dus je lijft zet uit.
Kenmerken: Je denkt klein over jeZelf. Je voelt je minder waard dan alle anderen om je heen en hebt waarschijnlijk ook de neiging om jeZelf weg te cijferen voor iedereen die een beroep op je doet. In de stad lopen die irritante toeristen altijd zo in de weg, zodat je je boodschappen nauwelijks nornaal kunt doen zonder te moeten slingeren met je fiets? Je doet aardig voor andere mensen, in de hoop dat je die aardigheid terug zult krijgen. Je vraagt je met enige regelmaat af wat anderen er (of van jou) van zullen denken? Je haalt je gevoel van eigenwaarde niet uit jeZelf, maar uit wat anderen je zeggen of teruggeven. Maar dat is geen eigen-waarde, dat is anderen-waarde. Gevolg: je neemt je werkelijke ruimte niet in. Je mag 'er' niet zijn, en zeker niet te opvallend doen. Je innerlijke Ik heeft daarmee geen kans zichZelf te zijn en te laten zien. Je beroofd je Zelf van je eigenheid en van je unieke plaats in de wereld. Je aura zal krimpen en je zukt je ruimte niet ten volle innemen. Alles om maar niet 'lastig te zijn' bv. Dus: je innerlijke Ik gaat zich uitzetten. Je innerlijke Ik weet dat je er WEL mag zijn! Je innerlijke Ik kent jouw waarde WEL. Die wil het jou duidelijk maken, maar je luistert niet. Je bent te druk met het klein maken van jeZelf en het zo zijn dat je vooral acceptabel bent voor anderen. Je creativiteit, je innerlijke vrolijkheid, je optimistische en speelse kindsdeel in jezelf.. het moet zwijgen.
Herken je dit? Dan is lijnen niks voor jou! Dan begint je quest naar een lichter lijf en een lichter leven in: accepeteren en omarmen van jeZelf! Je ware Ik de ruimte gaan geven. Wie ben je ook alweer onder al je gewoontes en gedragspatronen? Wie is......? Waar ben je gebleven? Op welk moment in het verleden ben je jeZelf kwijt geraakt? Zoek jeZelf weer op en neem jeZelf (figuurlijk) op schoot. Begin jeZelf weer te voeden, lief te hebben en aandacht te geven. Ga weer leven! Echt leven!
Dan is het voor je onderbewuste Ik niet meer nodig om via jouw lijf ruimte te claimen. Jij kunt het nu zelf! Gevolg: Je hebt je omvang niet meer nodig. Als je innerlijke Ik dat door krijgt kan het alles loslaten, ook je kilo's.
Lieve medelevers.. Het was een hele kluif om dit op te schrijven. Maar het staat er. Heb je overgewicht en wil je weten wat jouw innerlijke patroon is om dit vast te houden.. lees alle 6 de punten nog eens rustig door. Laat ze toe in je ziel en je geest, in je onderbewuste. Daar liggen al je antwoorden voor je klaar. Maar 1 ding is zeker: Afvallen is geen zaak van eten. Het is een zaak van zelfrespect en liefde.
Zonder dat zul je last blijven houden van het jo-jo effect. Vindt je partoon, jouw innerlijke motor om kilo's 'nodig te hebben'. Daar ligt het begin van je weg naar een lichter leven!
Stap 1: een open mind.
Mocht je in het uitzoeken van je eigen onderliggende oorzaken vast lopen en er niet alleen uit komen.. laat het me weten. Ik kan je helpen je antwoorden in jezelf te vinden. Dus kan ik iets voor je doen.. zeg het dan gerust.
Ik heb niet alle antwoorden, die heb je uiteindelijke alleen zelf, maar ik kan je wel spiegelen en je proces op gang helpen. De rest kun je zelf, dat weet ik zeker!
Ik ben nog op zoek naar mijn eigen reden voor het vasthouden van mn kilo's/omvang. Ik neig naar reden 5.. toch wel. Niemand kan mijn harder oordelen dan ik mezelf.. Van die liefdeloosheid wil ik af.
Ik wil ook lichter leven! Ik verlang er naar. Ik verlang naar innerlijke rust en vrede, en trouw aan mezelf. Volgende keer hier meer over...
Liefs en tot blogs, Syl.
donderdag 21 juli 2011
6 redenen om gewicht vast te houden... de waarheid.
Lieve medelevers,
Fijn dat je er weer bent.
Vandaag wil ik het met je hebben over iets heel belangrijks. Vraag jij je wel eens af hoe het toch komt dat je al je kilootjes zo lekker vasthoudt, terwijl anderen kunnen eten zonder dikker te worden?
Vraag je je wel eens af waarom jouw lijf dit 'vasthouden' eigenlijk doet?
Kijk, ik zie het zo. Je geest en je lijf zijn een. Je geest (je Ik) woont in je lijf en gebruikt dat lijf om te communiceren. Wanneer het met je innerlijke Ik goed gaat, omdat je het serieus neemt, het goed verzorgt en het met respect bejegend, is je geest, je Ik, tevreden. Gevolg: een stabiele binnenkant en een stabiele buitenkant.
Helaas zijn we niet altijd zo heerlijk in balans. Soms vallen we onszelf af, beschuldigen we onszelf of nemen we onszelf dingen kwalijk. We zijn niet altijd onze eigen beste vriend, zoals we wel zouden kunnen en moeten doen. (ik haat het woord moeten, maar in dit geval is het geoorloofd!)
De 6.. de eerste 3.
Wanneer je lijf vet of vocht vasthoudt duidt dat op de volgende mogelijke innerlijke oorzaken. Redenen voor je disbalans. Redenen voor je onderbewustzijn (je Ik, je geest) om je zo omvangrijk mogelijk te laten zijn.
Let op! Hierbij ga ik uit van een redelijk/relatief gezond lijf. (stofwisselingsziekten of darmziekten (bijvoorbeeld) kunnen een ander spijsverteringpatroon geven dat hier niet zonder meer onder te scharen is).
Maar goed, dat gezegd hebbende wil ik de 6 gaan noemen.
Als jij je altijd al afvroeg waarom je probeert te lijnt terwijl de kilootjes gewoon blijven plakken of steeds weer terug komen.. dan is dit het moment om ook een binnen in jezelf te gaan kijken en voelen.
Wandel met me langs de 6, (oordeel niet onmiddellijk!), laat ze eens bij je naar binnen komen en onderzoek wat ze met je doen. Welke reden herken je? Welke raakt je? Welke irriteert je misschien zelfs? (daar zit mogelijk ook een angel voor jou...)
Goed. dit zijn ze, de eerste 3. (De volgende 3 besprek ik morgen met je)
1. Vocht/vet vasthouden als bescherming tegen de buitenwereld. Soms kan de wereld zoveel prikkels op je af sturen dat je letterlijk overprikkeld kunt raken. Het kan ook zijn dat je omgeving je niet positief behandeld, je misbruikt, je pijn doet, je geweld aan doet. Dit zijn mogelijke redenen dat je onderbewuste d.m.v. je lijf je iets steviger probeert neer te zetten. Je lijf gaat zich dan letterlijk breder manifesteren, om steviger te staan en om gezien te worden.
2. Als manier jezelf in bedwang te houden. Heb je ook al die fijne lessen geleerd toen je klein was? Dit hoort niet, dat mag niet, dat hoort zo, zus en zo moet, wat zullen anderen er wel van denken? etc. Het zorgt allemaal voor een inkrimping van je Ikje. Je gaat je aangepast gedragen, je gaat je inhouden. Niet boven het maaiveld uit willen steken, doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg.. etc. Het zijn de lessen die we allemaal in meer of mindere mate hebben gehad.
Uiteindelijk wil je jezelf weer gaan zijn. Je spontaniteit, je creativiteit, je impulsiviteit, het mag er weer zijn. Wanneer je in je onderbewustzijn al die lessen van vroeger nog bewaard en gelooft en daar niet bewust afstand van nam, kan het zijn dat je onderbewuste delen je lijf een laagje geven, om je ' in bedwang te houden' als het ware. Je zet jezelf als het ware in een soort (in be-)dwangbuis.
3. Ruimte innemen. In dit geval heb je moeite om je eigen ruimte te claimen en in te nemen. Je voelt je wellicht snel te veel, snel minder waardevol dan anderen. Je gaat steevast stappen opzij voor anderen, misschien laat je zelfs over je lopen. Kortom: je hebt niet door dat je (figuurlijk) even breed, groot en stevig mag zijn als ieder ander. Daarom gaat je lijf het voor je doen. Je lijf gaat zich uitzetten, om je ruimte op die manier in te laten nemen.
Wel.. laat ze maar eens zinken en zie wat het met je doet. Sta open en oordeel niet. Soms valt t kwartje pas een tijd later, en soms meteen. Alles is ok. En misschien vindt jij je ingang tot je oplossing wel in de volgende 3 die ik je morgen ga uitleggen.
Mijn dag.
Mijn dag was rommelig en onrustig. Nou.. eigenlijk was mn dag prima, maar ik was onrustig. De reden: rommel om me heen. Tafel vol ongesorteerde spullen, eten op t aanrecht, wasmand vol was naast de bank, etc. Je kent het wel..
Wat deed het met mij? Het maakte me wiebelig en ongedurig. Hierdoor kreeg ik onmiddellijk de behoefte te eten. (Dat kwartje viel al snel.) Mijn innerlijke onrust zette ik om in een behoefte te kauwen en proeven. Gelukkig was er weinig ongezonds te vinden (dat wilde ik liever ook niet) dus beperkte ik me tot zoutstokjes en wat droge koekjes. Maar dat maakt het niet minder jammer! Ik wil van deze onrust afkomen! Niet langer een speelbal voelen van omstandigheden, maar meer innerlijke rust vinden. Ik mag mezelf rust gunnen. En dat ging dus ff dik mis vandaag. Ik at en at.. zoveel dat mijn honger verdween. Maar in plaats van de honger of trek kwam nu een naar gevoel. Ik had te weer lasten gebeuren. Disbalans in mij.. eten in mn kanis. Shit.
Ik ga in mezelf op zoek naar de oplossing voor deze trigger. Ik denk dat ik moeten zoeken in de hoek van perfect willen zijn en dat niet kunnen, en daardoor oordelen over mezelf. Pijnlijk.. voor mijn ikje.
Hm.. het was een vermoeiende dag. Niet eens doordat ik het zo druk had, nee het was eneverend en intensief. Mijn hoofd is vol en moe. Tijd voor wat rust.
Liefs en tot morgen, tot blogs.
x Syl.
Fijn dat je er weer bent.
Vandaag wil ik het met je hebben over iets heel belangrijks. Vraag jij je wel eens af hoe het toch komt dat je al je kilootjes zo lekker vasthoudt, terwijl anderen kunnen eten zonder dikker te worden?
Vraag je je wel eens af waarom jouw lijf dit 'vasthouden' eigenlijk doet?
Kijk, ik zie het zo. Je geest en je lijf zijn een. Je geest (je Ik) woont in je lijf en gebruikt dat lijf om te communiceren. Wanneer het met je innerlijke Ik goed gaat, omdat je het serieus neemt, het goed verzorgt en het met respect bejegend, is je geest, je Ik, tevreden. Gevolg: een stabiele binnenkant en een stabiele buitenkant.
Helaas zijn we niet altijd zo heerlijk in balans. Soms vallen we onszelf af, beschuldigen we onszelf of nemen we onszelf dingen kwalijk. We zijn niet altijd onze eigen beste vriend, zoals we wel zouden kunnen en moeten doen. (ik haat het woord moeten, maar in dit geval is het geoorloofd!)
De 6.. de eerste 3.
Wanneer je lijf vet of vocht vasthoudt duidt dat op de volgende mogelijke innerlijke oorzaken. Redenen voor je disbalans. Redenen voor je onderbewustzijn (je Ik, je geest) om je zo omvangrijk mogelijk te laten zijn.
Let op! Hierbij ga ik uit van een redelijk/relatief gezond lijf. (stofwisselingsziekten of darmziekten (bijvoorbeeld) kunnen een ander spijsverteringpatroon geven dat hier niet zonder meer onder te scharen is).
Maar goed, dat gezegd hebbende wil ik de 6 gaan noemen.
Als jij je altijd al afvroeg waarom je probeert te lijnt terwijl de kilootjes gewoon blijven plakken of steeds weer terug komen.. dan is dit het moment om ook een binnen in jezelf te gaan kijken en voelen.
Wandel met me langs de 6, (oordeel niet onmiddellijk!), laat ze eens bij je naar binnen komen en onderzoek wat ze met je doen. Welke reden herken je? Welke raakt je? Welke irriteert je misschien zelfs? (daar zit mogelijk ook een angel voor jou...)
Goed. dit zijn ze, de eerste 3. (De volgende 3 besprek ik morgen met je)
1. Vocht/vet vasthouden als bescherming tegen de buitenwereld. Soms kan de wereld zoveel prikkels op je af sturen dat je letterlijk overprikkeld kunt raken. Het kan ook zijn dat je omgeving je niet positief behandeld, je misbruikt, je pijn doet, je geweld aan doet. Dit zijn mogelijke redenen dat je onderbewuste d.m.v. je lijf je iets steviger probeert neer te zetten. Je lijf gaat zich dan letterlijk breder manifesteren, om steviger te staan en om gezien te worden.
2. Als manier jezelf in bedwang te houden. Heb je ook al die fijne lessen geleerd toen je klein was? Dit hoort niet, dat mag niet, dat hoort zo, zus en zo moet, wat zullen anderen er wel van denken? etc. Het zorgt allemaal voor een inkrimping van je Ikje. Je gaat je aangepast gedragen, je gaat je inhouden. Niet boven het maaiveld uit willen steken, doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg.. etc. Het zijn de lessen die we allemaal in meer of mindere mate hebben gehad.
Uiteindelijk wil je jezelf weer gaan zijn. Je spontaniteit, je creativiteit, je impulsiviteit, het mag er weer zijn. Wanneer je in je onderbewustzijn al die lessen van vroeger nog bewaard en gelooft en daar niet bewust afstand van nam, kan het zijn dat je onderbewuste delen je lijf een laagje geven, om je ' in bedwang te houden' als het ware. Je zet jezelf als het ware in een soort (in be-)dwangbuis.
3. Ruimte innemen. In dit geval heb je moeite om je eigen ruimte te claimen en in te nemen. Je voelt je wellicht snel te veel, snel minder waardevol dan anderen. Je gaat steevast stappen opzij voor anderen, misschien laat je zelfs over je lopen. Kortom: je hebt niet door dat je (figuurlijk) even breed, groot en stevig mag zijn als ieder ander. Daarom gaat je lijf het voor je doen. Je lijf gaat zich uitzetten, om je ruimte op die manier in te laten nemen.
Wel.. laat ze maar eens zinken en zie wat het met je doet. Sta open en oordeel niet. Soms valt t kwartje pas een tijd later, en soms meteen. Alles is ok. En misschien vindt jij je ingang tot je oplossing wel in de volgende 3 die ik je morgen ga uitleggen.
Mijn dag.
Mijn dag was rommelig en onrustig. Nou.. eigenlijk was mn dag prima, maar ik was onrustig. De reden: rommel om me heen. Tafel vol ongesorteerde spullen, eten op t aanrecht, wasmand vol was naast de bank, etc. Je kent het wel..
Wat deed het met mij? Het maakte me wiebelig en ongedurig. Hierdoor kreeg ik onmiddellijk de behoefte te eten. (Dat kwartje viel al snel.) Mijn innerlijke onrust zette ik om in een behoefte te kauwen en proeven. Gelukkig was er weinig ongezonds te vinden (dat wilde ik liever ook niet) dus beperkte ik me tot zoutstokjes en wat droge koekjes. Maar dat maakt het niet minder jammer! Ik wil van deze onrust afkomen! Niet langer een speelbal voelen van omstandigheden, maar meer innerlijke rust vinden. Ik mag mezelf rust gunnen. En dat ging dus ff dik mis vandaag. Ik at en at.. zoveel dat mijn honger verdween. Maar in plaats van de honger of trek kwam nu een naar gevoel. Ik had te weer lasten gebeuren. Disbalans in mij.. eten in mn kanis. Shit.
Ik ga in mezelf op zoek naar de oplossing voor deze trigger. Ik denk dat ik moeten zoeken in de hoek van perfect willen zijn en dat niet kunnen, en daardoor oordelen over mezelf. Pijnlijk.. voor mijn ikje.
Hm.. het was een vermoeiende dag. Niet eens doordat ik het zo druk had, nee het was eneverend en intensief. Mijn hoofd is vol en moe. Tijd voor wat rust.
Liefs en tot morgen, tot blogs.
x Syl.
Abonneren op:
Reacties (Atom)