Overtijd...

Kinderwens...
En, ma,  geschrokken?
Nee hoor, ik ben niet 'overtijd'! (Smile!)
Ik ben alleen een beetje laat met mijn blog. Das alles.
Na het opvoeden van 5 kinderen (4 het huis uit en 1 nog thuis en midden in z'n puber perikelen!) is het met welletjes. Ik ben nu 44, en dat speelt wel mee. Tot voor kort was de babywens er zeker nog wel. Maar weet je.. mijn lief (met wie ik nu bijna een jaar samen ben) is kort geleden 56 geworden. (nee daar zie je niks van! hahaha!) Nog los van zijn leeftijd heeft de 'almachtige wetenschap in al haar wijsheid' zo'n 30 jaar geleden besloten dat het een goed idee was om zijn productielijntjes door te knippen. Gelukkig kan dat tegenwoordig niet zomaar meer zo jong. Je weet immers nooit hoe het leven gaat lopen, en het is mijn mening dat je nooit zo jong dergelijke definitieve keuzes moet maken. Op die leeftijd denk je alles te weten (dacht ik ook..), maar nu zie ik dat ik niks wist. Nada. Nou ja.. heel weinig.
Maar goed, al met al hebben de omstandigheden het voor ons onmogelijk gemaakt om nog aan een samen-kind te kunnen denken. Aan de ene kant jammer, en aan de andere kant wel beter.
Gek toch.. hoe dit soort basic behoeften er toch gewoon keihard zijn, of we nu 44/56 zijn of 25/37. De natuur wil voortplanten, en wij mensen zien het als een bekroning op liefde en verbondenheid. Grappig, hoe dat werkt. Maar minder grappig hoe we toch afscheid moesten nemen van ons verlangen en het idee om ooit samen een kind te ontvangen.
Nu genieten we bewuster van de kleinkinderen (J heeft er 3) en van 'onze' Cliff, de pup-hond van mn dochter S. Zo kom je toch weer met een tevreden gevoel uit bij een cliche: ' alle tijden hebben hun eigen bekoring'. Het is waar. Eerlijk is eerlijk.

Gisteren.
Gisteren was geen top dag. Om heel eerlijk te zeggen, het was een bagger dag, qua gevoel tenminste.
Ik stond nog redelijk ok op, maar na het ontbijt werd ik licht in mn hoofd met zweet op m'n rug.
Wat is dit? Nog voor 12 uur ('smiddags!) besloot ik terug naar bed te gaan. (niks voor mij!)
Na wat sms-verkeer tussen mij, mijn lief en m'n dochter A viel ik in een diepe slaap. Nu moet je weten, ik slaap wel vaker overdag, maar dat zijn power-naps. Korte slaapjes (hooguit 1 x per dag!) van hooguit een half uurtje. Ik doe dit om de overprikkeling tegen te gaan en ook mijn lijf even af te remmen of uit te laten rusten. Het is heerlijk en helpt enorm. Ik ga dan even liggen (meestal op de bank) en zeg mezelf dat ik even niets 'moet'. Alle systemen mogen even uit. Even lief zijn voor mezelf.
Ik kijk hoe laat het is, sluit mijn ogen en geef me over aan een tijd van rust en stilte. Na precies een half uur doe ik mn ogen weer open (mn lijf weet precies wanneer ik weer wil opstaan) en ga ik weer verder met alles dat ik wil doen. Ik ben alleen een stuk effectiever dan voor mijn korte pauze!

Dat is best heel belangrijk.. je ziel, je geest de tijd en de rust gunnen om (er) 'bij te komen'. Wie doet dit tegenwoordig nog? Is niet bijna iedereen druk met rennen, vliegen, regelen, doen? Wanneer je iemand tegen komt en vraagt het het gaat is het antwoord niet gewoon: ' ik heb het druk'.. nee, men roept ons al lopend toe: 'oh druk druk druk druk!' Alsof we ons groter willen maken door alles 4 x te herhalen. Maar weet je.. ik hoor je wel, ook als je het 1 x zegt. Loop je zo snel door omdat je geen tijd hebt voor n praatje, of loop je altijd zo snel omdat je liever niet stilt wilt staan? Waar ben je bang voor? Waarom altijd doorlopen of zelfs door rennen?
Weet je wat.. er zijn 2 redenen waarom je dingen mist (=niet ziet/niet beleeft) in het leven:
1. Wanneer de dingen te snel aan je voorbij gaan.
2. Wanneer JIJ te snel aan de dingen voorbij gaat.

Sta af en toe even stil.. ruik het gemaaide gras, de bloeiende bloemen, de bomen. Hoor de wind in de bladeren. Voel de regen op je huid en de wind die je plaagt. Voel! Sta stil en ervaar.
Dat is mediteren in z'n puurste en eenvoudigste vorm. Dat is (leren) leven in het hier en nu. Dat is liefde voor jeZelf. Regelmatig tijd nemen voor stilte.

Voor wie nog wil weten hoe het me gisteren is vergaan.. Ik heb een cocoon-dag genomen. De hele dag in bed. (als een rups in een cocon) Nu voel ik me weer een stuk sterker.

Liefs en tot blogs, Syl.
Ik wens je vandaag (minimaal 10!) stille minuten, om weer even thuis te komen bij jeZelf.