weekendrukte..

Lieve medelevers..

Weekend.
Het was een productief en redelijk druk weekend. Veel gesjouwd en gedaan. Mijn slaapkamer opgeknapt en een nieuw bed geplaatst. Nou ja nieuw.. het is het bed van mijn lief. Hij gaat thuis op n ouder bed slapen, zodat ik hier een beter bed heb. Mijn waterbed was totaal versleten en toe aan vervanging. Volgend jaar willen we trouwen (YEAH!) en dus moeten we toch gaan zien hoe we van 2 huizen 1 huis gaan maken... pfff. Maar we hebben nog tijd en we doen het rustig aan.
Maar al met al een lekkere hoeveelheid gewerkt de afgelopen dagen. Dat brengt me bij het volgende:

Weekendstop..
Ik merk dat ik grotere klussen veel in t weekend doe, zodat mijn lief me kan helpen. Hierdoor kom ik niet toe aan schrijven, hoe graag ik het ook wil. In het kader van ' weg met onhaalbare latten' breek ik deze ook maar door en besluit dat ik in t weekend niet perse hoef te schrijven. Heb ik zin en tijd dan doe ik het, en zo niet, ook goed.
Dus voortaan voornamelijk doordeweekse gedachtenroerselen.

Mijn quest...
Soms wil ik even stil staan en me bewust afvragen hoe het met me gaat. Zoals nu. Even stil worden.. en eerlijk reflecteren wat ik voel en merk. Pfff. ik merk dat ik wil vluchten in oppervlakkigheid.. hm. Waarom? Gaat het dan niet goed? Heb ik reden tot weglopen van meZelf?
Ik voel wat onrust in mezelf. Mn leven is op sommige vlakken te onoverzichtelijk.. inderdaad. Dat heeft zijn weerslag in mijn gevoel van welzijn. Zoals nu. De onrust komt vooral door financiele zorgen. Dat kan me aardig uit mijn kracht halen. Balen. Dit zijn ook de soort onrustige dingen die ik niet 1-2-3 op kan lossen. Die zijn het ergst, de dingen die tijd kosten. Ik merk dat ik in het begin nog met goede moed in mijn kracht blijf en oplossingsgericht kan denken en creativiteit kan aanboren, maar hoe langer het duurt (zoals nu) des te lastiger ik het volhoud. Ik vind het nog een wonder dat ik nog niet begon met impulsief snoepen/snacken!
Dus hoe gaat het met mij? Ik weet t niet in een woord te vangen. Aan de ene kant goed, en aan de andere kant vind ik het heel moeilijk om in mijn kracht te zijn en te blijven. Ik merk een gevoel te willen vluchten. Ik doe het niet, maar ik bespeur de neiging. Maar, vluchten in eten is geen optie meer. Daardoor voel ik me nu naakt staan.. Waarachter kan ik me verschuilen voor deze overprikkelende en overweldigende wereld? Is dat mijn onrust.. dat ik me niet langer kan verschuilen?
Ik ga het onderzoeken. Pfff.. werk in uitvoering.

De beloofde redenen (4, 5, en 6), tot het vasthouden van vocht/vet.
Voor het weekend heb ik reden 1, 2 en 3 aan je uitgelegd. Vandaag de volgende 3 psychologische/energetische oorzaken van het opzwellen/groter worden van je lijf.

4. Gewicht als voorkoming van zweven.
Misschien ken je ze wel. Mensen die zo 'spiritueel' zijn (of lijken!) dat ze nog nauwelijks met de voeten op de grond kunnen blijven. Ze aarden slecht of nauwelijks en in gesprekken komt het altijd tot een belevingsverhaal en een benadering vanuit primaire gevoel. Dat laatste is op zich niet erg, wanneer je dit doet vanuit een stevige gronding. (gronding=aarding= stevige grond onder je voeten=goed verbonden met de aarde) Maar praat je nog slechts vanuit 'gevoel' zonder verbondenheid met de stevigeheid van de aarde, dan ga je zweven. Niet goed! Spiritualiteit is niets zweverigs!
Nannet vd Ham (schrijfster boek 'Spiritueel afvallen') zegt het zo: Spiritualiteit overstijgt dat wat je zintuigen waarnemen en vertrouwt op een 'hogere' werkelijkheid. Spiritualiteit houdt in: zelfkennis, een persoonlijke levenshouding die los staat van de gevestigde orde, van dogma's. 
Vaak is 'zogenaamde spiritualiteit', die niet goed gegrond is en dus ongrijpbaar wordt, destructief voor persoonlijke ontwikkeling en groei. Wanneer je beide benen stevig op een wolk hebt, kun je dan nog werkelijk zelfreflecteren? Kun je je dan nog schaven en toetsen aan anderen? Kun je je nog spiegelen? Nee, dat kan niet. Hierdoor biedt je je eigen innerlijke Ik geen kans op ontwikkeling. Gevolg kan zijn dat je innerlijke Ik, door middel van je lijf in protest gaat. Het zet zich uit, het zwelt op, het wordt zwaarder, in een ultieme poging om jou aan de grond te krijgen en houden. Je Ik wil ontwikkelen! En wat doe jij? Jij zweeft van wolk naar wolk en een schijnvrede die voorkomt uit zoet klinkende 'spirituatiteit'. Maar het is schijn-zoet! Je bent een aardbewoner. Je dient je te verbinden met de aarde en alles wat daarop op en in is. Dat is je thuis. Zodra je je begint te aarden zal ook je lijf de noodzaak niet meer zien je aan de grond te houden met overgewicht. Dan kan het gaan los laten.
Maar let op! 'Zwevers' zweven met de beste intentie. Ze bedoelen het positief en daarom lijkt het zo onschuldig. Maar ik kan je zeggen dat dit niet altijd ten goede van hun persoonlijk ontwikkeling is! Sterker nog.. ben je een zwever? Dan is mijn vraag: waar vlucht je voor? Wat vrees je te ont-moeten wanneer je werkelijk zou landen op de aarde waar je thuis hoort? Waar drijf je liever voor weg?
Om dit te kunnen beantwoorden is goede aarding nodig. Letterlijke stevige grond onder de voeten. Begin daar dus mee. Verbind je met moeder aarde. Zij zal je de stevigheid bieden die je nodig hebt om je uitdagingen aan te kunnen en durven gaan. Ben je zo moedig? (of zweef je liever verder..?)

5. Beschermingslaag tegen het eigen oordeel over (je)Zelf.
We kennen het allemaal in meer of mindere mate. Oordelen over onszelf. Hoe snel zeg je niet dat je 'stom was' of noem je jezelf een oen of mislukkeling op bepaalde vlakken. Allemaal niet erg liefdevol naar je Zelf toe, toch? Zeg eens eerlijk.. hoe zou je het vinden als de persoon van wie je het allermeest houdt dit over zichzelf zegt en jij staat daar bij. Die persoon valt zichzelf hard aan en oordeelt vlijmscherp over eigen kunnen over vermogen. Raakt dat je niet? Natuurlijk wel. Je zult de neiging hebben de negatieve opmerkingen van die ander te weerleggen met een reactie als bijvoorbeeld: ' Ach dat valt toch wel mee?' of ' Je hebt toch je best gedaan, daar gaat het om.' Dat doen we allemaal. Als een soort natuurlijke behoefte de ander te beschermen tegen harde oordelen. Maar doen we dat ook voor onzelf? Hm, ik denk het niet. we oordelen onszelf vaak vele malen harder dan anderen ooit zouden kunnen of willen doen.
Herken je dit, dan kan het goed zijn dat jouw lijf gewicht vasthoudt als beschermlaagje. Je innerlijke Ik wil gestimuleert en gevoed worden, het heeft liefde en aandacht nodig om te kunnen groeien en gedijen. Maar krijg het dat ook? Of staat je Ik-je steeds onder de koude douche die jij jeZelf steeds weer geeft, in je harde oordelen over je zelf?  Vindt je het dan gek dat je Ik maatregelen treft tegen de kou van jouw eigen oordeel? Het maakt een letterlijke beschermlaag tegen de aanvallen van jou op jezelf. Dus is dit wat jij doet.. begin dan je 'lichter worden' niet met lijnen! Begin met liefde voor jeZelf! Daar zit je sleutel tot een lichter leven en een lichter lijf.

6. Je Ik wil gezien worden, dus je lijft zet uit.
Kenmerken: Je denkt klein over jeZelf. Je voelt je minder waard dan alle anderen om je heen en hebt waarschijnlijk ook de neiging om jeZelf weg te cijferen voor iedereen die een beroep op je doet. In de stad lopen die irritante toeristen altijd zo in de weg, zodat je je boodschappen nauwelijks nornaal kunt doen zonder te moeten slingeren met je fiets? Je doet aardig voor andere mensen, in de hoop dat je die aardigheid terug zult krijgen. Je vraagt je met enige regelmaat af wat anderen er (of van jou) van zullen denken? Je haalt je gevoel van eigenwaarde niet uit jeZelf, maar uit wat anderen je zeggen of teruggeven. Maar dat is geen eigen-waarde, dat is anderen-waarde. Gevolg: je neemt je werkelijke ruimte niet in. Je mag 'er' niet zijn, en zeker niet te opvallend doen. Je innerlijke Ik heeft daarmee geen kans zichZelf te zijn en te laten zien. Je beroofd je Zelf van je eigenheid en van je unieke plaats in de wereld. Je aura zal krimpen en je zukt je ruimte niet ten volle innemen. Alles om maar niet 'lastig te zijn' bv. Dus: je innerlijke Ik gaat zich uitzetten. Je innerlijke Ik weet dat je er WEL mag zijn! Je innerlijke Ik kent jouw waarde WEL. Die wil het jou duidelijk maken, maar je luistert niet. Je bent te druk met het klein maken van jeZelf en het zo zijn dat je vooral acceptabel bent voor anderen. Je creativiteit, je innerlijke vrolijkheid, je optimistische en speelse kindsdeel in jezelf.. het moet zwijgen.
Herken je dit? Dan is lijnen niks voor jou! Dan begint je quest naar een lichter lijf en een lichter leven in: accepeteren en omarmen van jeZelf! Je ware Ik de ruimte gaan geven. Wie ben je ook alweer onder al je gewoontes en gedragspatronen? Wie is......? Waar ben je gebleven? Op welk moment in het verleden ben je jeZelf kwijt geraakt? Zoek jeZelf weer op en neem jeZelf (figuurlijk) op schoot. Begin jeZelf weer te voeden, lief te hebben en aandacht te geven. Ga weer leven! Echt leven!
Dan is het voor je onderbewuste Ik niet meer nodig om via jouw lijf ruimte te claimen. Jij kunt het nu zelf! Gevolg: Je hebt je omvang niet meer nodig. Als je innerlijke Ik dat door krijgt kan het alles loslaten, ook je kilo's.

Lieve medelevers.. Het was een hele kluif om dit op te schrijven. Maar het staat er. Heb je overgewicht en wil je weten wat jouw innerlijke patroon is om dit vast te houden.. lees alle 6 de punten nog eens rustig door. Laat ze toe in je ziel en je geest, in je onderbewuste. Daar liggen al je antwoorden voor je klaar. Maar 1 ding is zeker: Afvallen is geen zaak van eten. Het is een zaak van zelfrespect en liefde.
Zonder dat zul je last blijven houden van het jo-jo effect. Vindt je partoon, jouw innerlijke motor om kilo's 'nodig te hebben'. Daar ligt het begin van je weg naar een lichter leven!
Stap 1: een open mind.

Mocht je in het uitzoeken van je eigen onderliggende oorzaken vast lopen en er niet alleen uit komen.. laat het me weten. Ik kan je helpen je antwoorden in jezelf te vinden. Dus kan ik iets voor je doen.. zeg het dan gerust.
Ik heb niet alle antwoorden, die heb je uiteindelijke alleen zelf, maar ik kan je wel spiegelen en je proces op gang helpen. De rest kun je zelf, dat weet ik zeker!

Ik ben nog op zoek naar mijn eigen reden voor het vasthouden van mn kilo's/omvang. Ik neig naar reden 5.. toch wel. Niemand kan mijn harder oordelen dan ik mezelf.. Van die liefdeloosheid wil ik af.
Ik wil ook lichter leven! Ik verlang er naar. Ik verlang naar innerlijke rust en vrede, en trouw aan mezelf. Volgende keer hier meer over...

Liefs en tot blogs, Syl.