Hey people...
De blog over gisteren staat gedocumenteerd onder dinsdag.. maar nee, die schreef ik dus vandaag. Dus dit is blog 2 van today!
Even een kort verslag hoe het staat met mijn 'lichter door het leven project'... Ga ik al lichter door het leven? Wel.. innerlijk zeker. Ik ervaar dit als een tijd van reflecteren en bewust worden. Ik merk dat ik groei. Ik voel dat ik sterker ben doordat ik deze keer koos uit Liefde voor meZelf, en niet uit ontevredenheid met moi. Wat een verschil met eerdere pogingen om gewicht te verliezen! Die pogingen werden aangestuurd door destructieve gevoelens en zelfoordeel. Dat is nu zo anders!
Ik heb het ineens een stuk minder nodig om 'af te vallen'. Er hangt geen oordeel meer aan zwaarder zijn.
Ik ben zoals ik ben, gewoon ik. Ik wil mijn optimale Zelf zijn, in balans en tevreden met wie ik ben.
Dat ervaar ik nu echt in de praktijk. Ik kende de theorie al heel lang, en geloofde het ook echt wel, maar door deze 'lichter door het leven quest' leef ik elke dag heel bewust met die wetenschap: ik ben waardevol en hou van meZelf!
En ja, dat gaat goed. Ik krijg steeds weer cadeautjes aangerijkt door het leven. Mooie coachingsgesprekken (met clienten) bijvoorbeeld. Of fijne complimenten. Die dingen laten me zien en voelen dat ik op de goede weg zit.
Vandaag liep ik met zoon R door de supermarkt. Hij begon over mijn opmerking van eerder deze week.. namelijk dat ik zo'n zin heb in Bossche Bollen. Geen kale, karige moorkoppen met zo'n truttig stukje mandarijn uit een blikje er op, maar afschuwelijk zwaar en dik begoten chocoladebollen. Van het soort dat je met je handen wilt eten en je daarna helemaal onder de zooi zit. (ik wel!) Hmmm!
R wilde me er vandaag een aandoen. Goed bedoeld en lief, maar nee bedankt!
Wat zeg je daar van? Ik heb nee gezegd, terwijl ik het zo makkelijk had kunnen kopen en eten. Maar zonder al te grote moeite bedankte ik. Kijk.. dan voel ik de keuze die ik maakte en de liefde waar die op gebaseerd is. Cool!
Maar over n tijdje geef ik toe aan deze wens.,. en zal ik genieten vanuit mijn tenen tot in mn kruin! (en dan zonder zeuren of zielig doen rennen naar t toilet, omdat mn darmen al deze vettigheid helemaal niet willen verdagen) Maar ach.. je moet er iets voor over hebben... ;-))
Gewicht ben ik (denk ik) nog niet kwijt, al merk ik toch verschil in mijn lijf. Mijn maag is minder opgezet, minder hoog. Dat kan goed zijn omdat ik minder of geen suiker eet. Suiker gist in mijn darmen, maar waarschijnlijk ook (naar nu blijkt) in mijn maag. Dus geen suiker eten bevalt heel goed.
Ook mijn darmen gaan beter dan eerst. Ik heb nog wel diarree, maar das normaal voor mij. Ik mis immers een groot deel dikke darm, dus van indikken komt niet veel terecht. Daarvoor stroomt het veel te snel door. Maar das ok. Het is mijn 'normaal' geworden. Al moet ik wel minder vaak (per dag), en dat is heel prettig!
Nou.. dat was weer het praatje poep! Nu voor (nog) leukere zaken....
Morgen naar de Efteling! Ik kreeg vrijkaarten voor mij en zoonlief. Zelfs het vervoer en de lunch is geregeld en betaald. Tof toch?! Mijn moeder gaat ook mee. Gezellig.
Dat zal ook de reden zijn dat ik morgen waarschijnlijk niet zal schrijven. Alweer een sorry zonder spijt! :-)
Hoe dan ook, tot snel, tot blogs!
Liefs, Syl.
woensdag 27 juli 2011
dinsdag 26 juli 2011
Overtijd...
Kinderwens...
En, ma, geschrokken?
Nee hoor, ik ben niet 'overtijd'! (Smile!)
Ik ben alleen een beetje laat met mijn blog. Das alles.
Na het opvoeden van 5 kinderen (4 het huis uit en 1 nog thuis en midden in z'n puber perikelen!) is het met welletjes. Ik ben nu 44, en dat speelt wel mee. Tot voor kort was de babywens er zeker nog wel. Maar weet je.. mijn lief (met wie ik nu bijna een jaar samen ben) is kort geleden 56 geworden. (nee daar zie je niks van! hahaha!) Nog los van zijn leeftijd heeft de 'almachtige wetenschap in al haar wijsheid' zo'n 30 jaar geleden besloten dat het een goed idee was om zijn productielijntjes door te knippen. Gelukkig kan dat tegenwoordig niet zomaar meer zo jong. Je weet immers nooit hoe het leven gaat lopen, en het is mijn mening dat je nooit zo jong dergelijke definitieve keuzes moet maken. Op die leeftijd denk je alles te weten (dacht ik ook..), maar nu zie ik dat ik niks wist. Nada. Nou ja.. heel weinig.
Maar goed, al met al hebben de omstandigheden het voor ons onmogelijk gemaakt om nog aan een samen-kind te kunnen denken. Aan de ene kant jammer, en aan de andere kant wel beter.
Gek toch.. hoe dit soort basic behoeften er toch gewoon keihard zijn, of we nu 44/56 zijn of 25/37. De natuur wil voortplanten, en wij mensen zien het als een bekroning op liefde en verbondenheid. Grappig, hoe dat werkt. Maar minder grappig hoe we toch afscheid moesten nemen van ons verlangen en het idee om ooit samen een kind te ontvangen.
Nu genieten we bewuster van de kleinkinderen (J heeft er 3) en van 'onze' Cliff, de pup-hond van mn dochter S. Zo kom je toch weer met een tevreden gevoel uit bij een cliche: ' alle tijden hebben hun eigen bekoring'. Het is waar. Eerlijk is eerlijk.
Gisteren.
Gisteren was geen top dag. Om heel eerlijk te zeggen, het was een bagger dag, qua gevoel tenminste.
Ik stond nog redelijk ok op, maar na het ontbijt werd ik licht in mn hoofd met zweet op m'n rug.
Wat is dit? Nog voor 12 uur ('smiddags!) besloot ik terug naar bed te gaan. (niks voor mij!)
Na wat sms-verkeer tussen mij, mijn lief en m'n dochter A viel ik in een diepe slaap. Nu moet je weten, ik slaap wel vaker overdag, maar dat zijn power-naps. Korte slaapjes (hooguit 1 x per dag!) van hooguit een half uurtje. Ik doe dit om de overprikkeling tegen te gaan en ook mijn lijf even af te remmen of uit te laten rusten. Het is heerlijk en helpt enorm. Ik ga dan even liggen (meestal op de bank) en zeg mezelf dat ik even niets 'moet'. Alle systemen mogen even uit. Even lief zijn voor mezelf.
Ik kijk hoe laat het is, sluit mijn ogen en geef me over aan een tijd van rust en stilte. Na precies een half uur doe ik mn ogen weer open (mn lijf weet precies wanneer ik weer wil opstaan) en ga ik weer verder met alles dat ik wil doen. Ik ben alleen een stuk effectiever dan voor mijn korte pauze!
Dat is best heel belangrijk.. je ziel, je geest de tijd en de rust gunnen om (er) 'bij te komen'. Wie doet dit tegenwoordig nog? Is niet bijna iedereen druk met rennen, vliegen, regelen, doen? Wanneer je iemand tegen komt en vraagt het het gaat is het antwoord niet gewoon: ' ik heb het druk'.. nee, men roept ons al lopend toe: 'oh druk druk druk druk!' Alsof we ons groter willen maken door alles 4 x te herhalen. Maar weet je.. ik hoor je wel, ook als je het 1 x zegt. Loop je zo snel door omdat je geen tijd hebt voor n praatje, of loop je altijd zo snel omdat je liever niet stilt wilt staan? Waar ben je bang voor? Waarom altijd doorlopen of zelfs door rennen?
Weet je wat.. er zijn 2 redenen waarom je dingen mist (=niet ziet/niet beleeft) in het leven:
1. Wanneer de dingen te snel aan je voorbij gaan.
2. Wanneer JIJ te snel aan de dingen voorbij gaat.
Sta af en toe even stil.. ruik het gemaaide gras, de bloeiende bloemen, de bomen. Hoor de wind in de bladeren. Voel de regen op je huid en de wind die je plaagt. Voel! Sta stil en ervaar.
Dat is mediteren in z'n puurste en eenvoudigste vorm. Dat is (leren) leven in het hier en nu. Dat is liefde voor jeZelf. Regelmatig tijd nemen voor stilte.
Voor wie nog wil weten hoe het me gisteren is vergaan.. Ik heb een cocoon-dag genomen. De hele dag in bed. (als een rups in een cocon) Nu voel ik me weer een stuk sterker.
Liefs en tot blogs, Syl.
Ik wens je vandaag (minimaal 10!) stille minuten, om weer even thuis te komen bij jeZelf.
En, ma, geschrokken?
Nee hoor, ik ben niet 'overtijd'! (Smile!)
Ik ben alleen een beetje laat met mijn blog. Das alles.
Na het opvoeden van 5 kinderen (4 het huis uit en 1 nog thuis en midden in z'n puber perikelen!) is het met welletjes. Ik ben nu 44, en dat speelt wel mee. Tot voor kort was de babywens er zeker nog wel. Maar weet je.. mijn lief (met wie ik nu bijna een jaar samen ben) is kort geleden 56 geworden. (nee daar zie je niks van! hahaha!) Nog los van zijn leeftijd heeft de 'almachtige wetenschap in al haar wijsheid' zo'n 30 jaar geleden besloten dat het een goed idee was om zijn productielijntjes door te knippen. Gelukkig kan dat tegenwoordig niet zomaar meer zo jong. Je weet immers nooit hoe het leven gaat lopen, en het is mijn mening dat je nooit zo jong dergelijke definitieve keuzes moet maken. Op die leeftijd denk je alles te weten (dacht ik ook..), maar nu zie ik dat ik niks wist. Nada. Nou ja.. heel weinig.
Maar goed, al met al hebben de omstandigheden het voor ons onmogelijk gemaakt om nog aan een samen-kind te kunnen denken. Aan de ene kant jammer, en aan de andere kant wel beter.
Gek toch.. hoe dit soort basic behoeften er toch gewoon keihard zijn, of we nu 44/56 zijn of 25/37. De natuur wil voortplanten, en wij mensen zien het als een bekroning op liefde en verbondenheid. Grappig, hoe dat werkt. Maar minder grappig hoe we toch afscheid moesten nemen van ons verlangen en het idee om ooit samen een kind te ontvangen.
Nu genieten we bewuster van de kleinkinderen (J heeft er 3) en van 'onze' Cliff, de pup-hond van mn dochter S. Zo kom je toch weer met een tevreden gevoel uit bij een cliche: ' alle tijden hebben hun eigen bekoring'. Het is waar. Eerlijk is eerlijk.
Gisteren.
Gisteren was geen top dag. Om heel eerlijk te zeggen, het was een bagger dag, qua gevoel tenminste.
Ik stond nog redelijk ok op, maar na het ontbijt werd ik licht in mn hoofd met zweet op m'n rug.
Wat is dit? Nog voor 12 uur ('smiddags!) besloot ik terug naar bed te gaan. (niks voor mij!)
Na wat sms-verkeer tussen mij, mijn lief en m'n dochter A viel ik in een diepe slaap. Nu moet je weten, ik slaap wel vaker overdag, maar dat zijn power-naps. Korte slaapjes (hooguit 1 x per dag!) van hooguit een half uurtje. Ik doe dit om de overprikkeling tegen te gaan en ook mijn lijf even af te remmen of uit te laten rusten. Het is heerlijk en helpt enorm. Ik ga dan even liggen (meestal op de bank) en zeg mezelf dat ik even niets 'moet'. Alle systemen mogen even uit. Even lief zijn voor mezelf.
Ik kijk hoe laat het is, sluit mijn ogen en geef me over aan een tijd van rust en stilte. Na precies een half uur doe ik mn ogen weer open (mn lijf weet precies wanneer ik weer wil opstaan) en ga ik weer verder met alles dat ik wil doen. Ik ben alleen een stuk effectiever dan voor mijn korte pauze!
Dat is best heel belangrijk.. je ziel, je geest de tijd en de rust gunnen om (er) 'bij te komen'. Wie doet dit tegenwoordig nog? Is niet bijna iedereen druk met rennen, vliegen, regelen, doen? Wanneer je iemand tegen komt en vraagt het het gaat is het antwoord niet gewoon: ' ik heb het druk'.. nee, men roept ons al lopend toe: 'oh druk druk druk druk!' Alsof we ons groter willen maken door alles 4 x te herhalen. Maar weet je.. ik hoor je wel, ook als je het 1 x zegt. Loop je zo snel door omdat je geen tijd hebt voor n praatje, of loop je altijd zo snel omdat je liever niet stilt wilt staan? Waar ben je bang voor? Waarom altijd doorlopen of zelfs door rennen?
Weet je wat.. er zijn 2 redenen waarom je dingen mist (=niet ziet/niet beleeft) in het leven:
1. Wanneer de dingen te snel aan je voorbij gaan.
2. Wanneer JIJ te snel aan de dingen voorbij gaat.
Sta af en toe even stil.. ruik het gemaaide gras, de bloeiende bloemen, de bomen. Hoor de wind in de bladeren. Voel de regen op je huid en de wind die je plaagt. Voel! Sta stil en ervaar.
Dat is mediteren in z'n puurste en eenvoudigste vorm. Dat is (leren) leven in het hier en nu. Dat is liefde voor jeZelf. Regelmatig tijd nemen voor stilte.
Voor wie nog wil weten hoe het me gisteren is vergaan.. Ik heb een cocoon-dag genomen. De hele dag in bed. (als een rups in een cocon) Nu voel ik me weer een stuk sterker.
Liefs en tot blogs, Syl.
Ik wens je vandaag (minimaal 10!) stille minuten, om weer even thuis te komen bij jeZelf.
maandag 25 juli 2011
weekendrukte..
Lieve medelevers..
Weekend.
Het was een productief en redelijk druk weekend. Veel gesjouwd en gedaan. Mijn slaapkamer opgeknapt en een nieuw bed geplaatst. Nou ja nieuw.. het is het bed van mijn lief. Hij gaat thuis op n ouder bed slapen, zodat ik hier een beter bed heb. Mijn waterbed was totaal versleten en toe aan vervanging. Volgend jaar willen we trouwen (YEAH!) en dus moeten we toch gaan zien hoe we van 2 huizen 1 huis gaan maken... pfff. Maar we hebben nog tijd en we doen het rustig aan.
Maar al met al een lekkere hoeveelheid gewerkt de afgelopen dagen. Dat brengt me bij het volgende:
Weekendstop..
Ik merk dat ik grotere klussen veel in t weekend doe, zodat mijn lief me kan helpen. Hierdoor kom ik niet toe aan schrijven, hoe graag ik het ook wil. In het kader van ' weg met onhaalbare latten' breek ik deze ook maar door en besluit dat ik in t weekend niet perse hoef te schrijven. Heb ik zin en tijd dan doe ik het, en zo niet, ook goed.
Dus voortaan voornamelijk doordeweekse gedachtenroerselen.
Mijn quest...
Soms wil ik even stil staan en me bewust afvragen hoe het met me gaat. Zoals nu. Even stil worden.. en eerlijk reflecteren wat ik voel en merk. Pfff. ik merk dat ik wil vluchten in oppervlakkigheid.. hm. Waarom? Gaat het dan niet goed? Heb ik reden tot weglopen van meZelf?
Ik voel wat onrust in mezelf. Mn leven is op sommige vlakken te onoverzichtelijk.. inderdaad. Dat heeft zijn weerslag in mijn gevoel van welzijn. Zoals nu. De onrust komt vooral door financiele zorgen. Dat kan me aardig uit mijn kracht halen. Balen. Dit zijn ook de soort onrustige dingen die ik niet 1-2-3 op kan lossen. Die zijn het ergst, de dingen die tijd kosten. Ik merk dat ik in het begin nog met goede moed in mijn kracht blijf en oplossingsgericht kan denken en creativiteit kan aanboren, maar hoe langer het duurt (zoals nu) des te lastiger ik het volhoud. Ik vind het nog een wonder dat ik nog niet begon met impulsief snoepen/snacken!
Dus hoe gaat het met mij? Ik weet t niet in een woord te vangen. Aan de ene kant goed, en aan de andere kant vind ik het heel moeilijk om in mijn kracht te zijn en te blijven. Ik merk een gevoel te willen vluchten. Ik doe het niet, maar ik bespeur de neiging. Maar, vluchten in eten is geen optie meer. Daardoor voel ik me nu naakt staan.. Waarachter kan ik me verschuilen voor deze overprikkelende en overweldigende wereld? Is dat mijn onrust.. dat ik me niet langer kan verschuilen?
Ik ga het onderzoeken. Pfff.. werk in uitvoering.
De beloofde redenen (4, 5, en 6), tot het vasthouden van vocht/vet.
Voor het weekend heb ik reden 1, 2 en 3 aan je uitgelegd. Vandaag de volgende 3 psychologische/energetische oorzaken van het opzwellen/groter worden van je lijf.
4. Gewicht als voorkoming van zweven.
Misschien ken je ze wel. Mensen die zo 'spiritueel' zijn (of lijken!) dat ze nog nauwelijks met de voeten op de grond kunnen blijven. Ze aarden slecht of nauwelijks en in gesprekken komt het altijd tot een belevingsverhaal en een benadering vanuit primaire gevoel. Dat laatste is op zich niet erg, wanneer je dit doet vanuit een stevige gronding. (gronding=aarding= stevige grond onder je voeten=goed verbonden met de aarde) Maar praat je nog slechts vanuit 'gevoel' zonder verbondenheid met de stevigeheid van de aarde, dan ga je zweven. Niet goed! Spiritualiteit is niets zweverigs!
Nannet vd Ham (schrijfster boek 'Spiritueel afvallen') zegt het zo: Spiritualiteit overstijgt dat wat je zintuigen waarnemen en vertrouwt op een 'hogere' werkelijkheid. Spiritualiteit houdt in: zelfkennis, een persoonlijke levenshouding die los staat van de gevestigde orde, van dogma's.
Vaak is 'zogenaamde spiritualiteit', die niet goed gegrond is en dus ongrijpbaar wordt, destructief voor persoonlijke ontwikkeling en groei. Wanneer je beide benen stevig op een wolk hebt, kun je dan nog werkelijk zelfreflecteren? Kun je je dan nog schaven en toetsen aan anderen? Kun je je nog spiegelen? Nee, dat kan niet. Hierdoor biedt je je eigen innerlijke Ik geen kans op ontwikkeling. Gevolg kan zijn dat je innerlijke Ik, door middel van je lijf in protest gaat. Het zet zich uit, het zwelt op, het wordt zwaarder, in een ultieme poging om jou aan de grond te krijgen en houden. Je Ik wil ontwikkelen! En wat doe jij? Jij zweeft van wolk naar wolk en een schijnvrede die voorkomt uit zoet klinkende 'spirituatiteit'. Maar het is schijn-zoet! Je bent een aardbewoner. Je dient je te verbinden met de aarde en alles wat daarop op en in is. Dat is je thuis. Zodra je je begint te aarden zal ook je lijf de noodzaak niet meer zien je aan de grond te houden met overgewicht. Dan kan het gaan los laten.
Maar let op! 'Zwevers' zweven met de beste intentie. Ze bedoelen het positief en daarom lijkt het zo onschuldig. Maar ik kan je zeggen dat dit niet altijd ten goede van hun persoonlijk ontwikkeling is! Sterker nog.. ben je een zwever? Dan is mijn vraag: waar vlucht je voor? Wat vrees je te ont-moeten wanneer je werkelijk zou landen op de aarde waar je thuis hoort? Waar drijf je liever voor weg?
Om dit te kunnen beantwoorden is goede aarding nodig. Letterlijke stevige grond onder de voeten. Begin daar dus mee. Verbind je met moeder aarde. Zij zal je de stevigheid bieden die je nodig hebt om je uitdagingen aan te kunnen en durven gaan. Ben je zo moedig? (of zweef je liever verder..?)
5. Beschermingslaag tegen het eigen oordeel over (je)Zelf.
We kennen het allemaal in meer of mindere mate. Oordelen over onszelf. Hoe snel zeg je niet dat je 'stom was' of noem je jezelf een oen of mislukkeling op bepaalde vlakken. Allemaal niet erg liefdevol naar je Zelf toe, toch? Zeg eens eerlijk.. hoe zou je het vinden als de persoon van wie je het allermeest houdt dit over zichzelf zegt en jij staat daar bij. Die persoon valt zichzelf hard aan en oordeelt vlijmscherp over eigen kunnen over vermogen. Raakt dat je niet? Natuurlijk wel. Je zult de neiging hebben de negatieve opmerkingen van die ander te weerleggen met een reactie als bijvoorbeeld: ' Ach dat valt toch wel mee?' of ' Je hebt toch je best gedaan, daar gaat het om.' Dat doen we allemaal. Als een soort natuurlijke behoefte de ander te beschermen tegen harde oordelen. Maar doen we dat ook voor onzelf? Hm, ik denk het niet. we oordelen onszelf vaak vele malen harder dan anderen ooit zouden kunnen of willen doen.
Herken je dit, dan kan het goed zijn dat jouw lijf gewicht vasthoudt als beschermlaagje. Je innerlijke Ik wil gestimuleert en gevoed worden, het heeft liefde en aandacht nodig om te kunnen groeien en gedijen. Maar krijg het dat ook? Of staat je Ik-je steeds onder de koude douche die jij jeZelf steeds weer geeft, in je harde oordelen over je zelf? Vindt je het dan gek dat je Ik maatregelen treft tegen de kou van jouw eigen oordeel? Het maakt een letterlijke beschermlaag tegen de aanvallen van jou op jezelf. Dus is dit wat jij doet.. begin dan je 'lichter worden' niet met lijnen! Begin met liefde voor jeZelf! Daar zit je sleutel tot een lichter leven en een lichter lijf.
6. Je Ik wil gezien worden, dus je lijft zet uit.
Kenmerken: Je denkt klein over jeZelf. Je voelt je minder waard dan alle anderen om je heen en hebt waarschijnlijk ook de neiging om jeZelf weg te cijferen voor iedereen die een beroep op je doet. In de stad lopen die irritante toeristen altijd zo in de weg, zodat je je boodschappen nauwelijks nornaal kunt doen zonder te moeten slingeren met je fiets? Je doet aardig voor andere mensen, in de hoop dat je die aardigheid terug zult krijgen. Je vraagt je met enige regelmaat af wat anderen er (of van jou) van zullen denken? Je haalt je gevoel van eigenwaarde niet uit jeZelf, maar uit wat anderen je zeggen of teruggeven. Maar dat is geen eigen-waarde, dat is anderen-waarde. Gevolg: je neemt je werkelijke ruimte niet in. Je mag 'er' niet zijn, en zeker niet te opvallend doen. Je innerlijke Ik heeft daarmee geen kans zichZelf te zijn en te laten zien. Je beroofd je Zelf van je eigenheid en van je unieke plaats in de wereld. Je aura zal krimpen en je zukt je ruimte niet ten volle innemen. Alles om maar niet 'lastig te zijn' bv. Dus: je innerlijke Ik gaat zich uitzetten. Je innerlijke Ik weet dat je er WEL mag zijn! Je innerlijke Ik kent jouw waarde WEL. Die wil het jou duidelijk maken, maar je luistert niet. Je bent te druk met het klein maken van jeZelf en het zo zijn dat je vooral acceptabel bent voor anderen. Je creativiteit, je innerlijke vrolijkheid, je optimistische en speelse kindsdeel in jezelf.. het moet zwijgen.
Herken je dit? Dan is lijnen niks voor jou! Dan begint je quest naar een lichter lijf en een lichter leven in: accepeteren en omarmen van jeZelf! Je ware Ik de ruimte gaan geven. Wie ben je ook alweer onder al je gewoontes en gedragspatronen? Wie is......? Waar ben je gebleven? Op welk moment in het verleden ben je jeZelf kwijt geraakt? Zoek jeZelf weer op en neem jeZelf (figuurlijk) op schoot. Begin jeZelf weer te voeden, lief te hebben en aandacht te geven. Ga weer leven! Echt leven!
Dan is het voor je onderbewuste Ik niet meer nodig om via jouw lijf ruimte te claimen. Jij kunt het nu zelf! Gevolg: Je hebt je omvang niet meer nodig. Als je innerlijke Ik dat door krijgt kan het alles loslaten, ook je kilo's.
Lieve medelevers.. Het was een hele kluif om dit op te schrijven. Maar het staat er. Heb je overgewicht en wil je weten wat jouw innerlijke patroon is om dit vast te houden.. lees alle 6 de punten nog eens rustig door. Laat ze toe in je ziel en je geest, in je onderbewuste. Daar liggen al je antwoorden voor je klaar. Maar 1 ding is zeker: Afvallen is geen zaak van eten. Het is een zaak van zelfrespect en liefde.
Zonder dat zul je last blijven houden van het jo-jo effect. Vindt je partoon, jouw innerlijke motor om kilo's 'nodig te hebben'. Daar ligt het begin van je weg naar een lichter leven!
Stap 1: een open mind.
Mocht je in het uitzoeken van je eigen onderliggende oorzaken vast lopen en er niet alleen uit komen.. laat het me weten. Ik kan je helpen je antwoorden in jezelf te vinden. Dus kan ik iets voor je doen.. zeg het dan gerust.
Ik heb niet alle antwoorden, die heb je uiteindelijke alleen zelf, maar ik kan je wel spiegelen en je proces op gang helpen. De rest kun je zelf, dat weet ik zeker!
Ik ben nog op zoek naar mijn eigen reden voor het vasthouden van mn kilo's/omvang. Ik neig naar reden 5.. toch wel. Niemand kan mijn harder oordelen dan ik mezelf.. Van die liefdeloosheid wil ik af.
Ik wil ook lichter leven! Ik verlang er naar. Ik verlang naar innerlijke rust en vrede, en trouw aan mezelf. Volgende keer hier meer over...
Liefs en tot blogs, Syl.
Weekend.
Het was een productief en redelijk druk weekend. Veel gesjouwd en gedaan. Mijn slaapkamer opgeknapt en een nieuw bed geplaatst. Nou ja nieuw.. het is het bed van mijn lief. Hij gaat thuis op n ouder bed slapen, zodat ik hier een beter bed heb. Mijn waterbed was totaal versleten en toe aan vervanging. Volgend jaar willen we trouwen (YEAH!) en dus moeten we toch gaan zien hoe we van 2 huizen 1 huis gaan maken... pfff. Maar we hebben nog tijd en we doen het rustig aan.
Maar al met al een lekkere hoeveelheid gewerkt de afgelopen dagen. Dat brengt me bij het volgende:
Weekendstop..
Ik merk dat ik grotere klussen veel in t weekend doe, zodat mijn lief me kan helpen. Hierdoor kom ik niet toe aan schrijven, hoe graag ik het ook wil. In het kader van ' weg met onhaalbare latten' breek ik deze ook maar door en besluit dat ik in t weekend niet perse hoef te schrijven. Heb ik zin en tijd dan doe ik het, en zo niet, ook goed.
Dus voortaan voornamelijk doordeweekse gedachtenroerselen.
Mijn quest...
Soms wil ik even stil staan en me bewust afvragen hoe het met me gaat. Zoals nu. Even stil worden.. en eerlijk reflecteren wat ik voel en merk. Pfff. ik merk dat ik wil vluchten in oppervlakkigheid.. hm. Waarom? Gaat het dan niet goed? Heb ik reden tot weglopen van meZelf?
Ik voel wat onrust in mezelf. Mn leven is op sommige vlakken te onoverzichtelijk.. inderdaad. Dat heeft zijn weerslag in mijn gevoel van welzijn. Zoals nu. De onrust komt vooral door financiele zorgen. Dat kan me aardig uit mijn kracht halen. Balen. Dit zijn ook de soort onrustige dingen die ik niet 1-2-3 op kan lossen. Die zijn het ergst, de dingen die tijd kosten. Ik merk dat ik in het begin nog met goede moed in mijn kracht blijf en oplossingsgericht kan denken en creativiteit kan aanboren, maar hoe langer het duurt (zoals nu) des te lastiger ik het volhoud. Ik vind het nog een wonder dat ik nog niet begon met impulsief snoepen/snacken!
Dus hoe gaat het met mij? Ik weet t niet in een woord te vangen. Aan de ene kant goed, en aan de andere kant vind ik het heel moeilijk om in mijn kracht te zijn en te blijven. Ik merk een gevoel te willen vluchten. Ik doe het niet, maar ik bespeur de neiging. Maar, vluchten in eten is geen optie meer. Daardoor voel ik me nu naakt staan.. Waarachter kan ik me verschuilen voor deze overprikkelende en overweldigende wereld? Is dat mijn onrust.. dat ik me niet langer kan verschuilen?
Ik ga het onderzoeken. Pfff.. werk in uitvoering.
De beloofde redenen (4, 5, en 6), tot het vasthouden van vocht/vet.
Voor het weekend heb ik reden 1, 2 en 3 aan je uitgelegd. Vandaag de volgende 3 psychologische/energetische oorzaken van het opzwellen/groter worden van je lijf.
4. Gewicht als voorkoming van zweven.
Misschien ken je ze wel. Mensen die zo 'spiritueel' zijn (of lijken!) dat ze nog nauwelijks met de voeten op de grond kunnen blijven. Ze aarden slecht of nauwelijks en in gesprekken komt het altijd tot een belevingsverhaal en een benadering vanuit primaire gevoel. Dat laatste is op zich niet erg, wanneer je dit doet vanuit een stevige gronding. (gronding=aarding= stevige grond onder je voeten=goed verbonden met de aarde) Maar praat je nog slechts vanuit 'gevoel' zonder verbondenheid met de stevigeheid van de aarde, dan ga je zweven. Niet goed! Spiritualiteit is niets zweverigs!
Nannet vd Ham (schrijfster boek 'Spiritueel afvallen') zegt het zo: Spiritualiteit overstijgt dat wat je zintuigen waarnemen en vertrouwt op een 'hogere' werkelijkheid. Spiritualiteit houdt in: zelfkennis, een persoonlijke levenshouding die los staat van de gevestigde orde, van dogma's.
Vaak is 'zogenaamde spiritualiteit', die niet goed gegrond is en dus ongrijpbaar wordt, destructief voor persoonlijke ontwikkeling en groei. Wanneer je beide benen stevig op een wolk hebt, kun je dan nog werkelijk zelfreflecteren? Kun je je dan nog schaven en toetsen aan anderen? Kun je je nog spiegelen? Nee, dat kan niet. Hierdoor biedt je je eigen innerlijke Ik geen kans op ontwikkeling. Gevolg kan zijn dat je innerlijke Ik, door middel van je lijf in protest gaat. Het zet zich uit, het zwelt op, het wordt zwaarder, in een ultieme poging om jou aan de grond te krijgen en houden. Je Ik wil ontwikkelen! En wat doe jij? Jij zweeft van wolk naar wolk en een schijnvrede die voorkomt uit zoet klinkende 'spirituatiteit'. Maar het is schijn-zoet! Je bent een aardbewoner. Je dient je te verbinden met de aarde en alles wat daarop op en in is. Dat is je thuis. Zodra je je begint te aarden zal ook je lijf de noodzaak niet meer zien je aan de grond te houden met overgewicht. Dan kan het gaan los laten.
Maar let op! 'Zwevers' zweven met de beste intentie. Ze bedoelen het positief en daarom lijkt het zo onschuldig. Maar ik kan je zeggen dat dit niet altijd ten goede van hun persoonlijk ontwikkeling is! Sterker nog.. ben je een zwever? Dan is mijn vraag: waar vlucht je voor? Wat vrees je te ont-moeten wanneer je werkelijk zou landen op de aarde waar je thuis hoort? Waar drijf je liever voor weg?
Om dit te kunnen beantwoorden is goede aarding nodig. Letterlijke stevige grond onder de voeten. Begin daar dus mee. Verbind je met moeder aarde. Zij zal je de stevigheid bieden die je nodig hebt om je uitdagingen aan te kunnen en durven gaan. Ben je zo moedig? (of zweef je liever verder..?)
5. Beschermingslaag tegen het eigen oordeel over (je)Zelf.
We kennen het allemaal in meer of mindere mate. Oordelen over onszelf. Hoe snel zeg je niet dat je 'stom was' of noem je jezelf een oen of mislukkeling op bepaalde vlakken. Allemaal niet erg liefdevol naar je Zelf toe, toch? Zeg eens eerlijk.. hoe zou je het vinden als de persoon van wie je het allermeest houdt dit over zichzelf zegt en jij staat daar bij. Die persoon valt zichzelf hard aan en oordeelt vlijmscherp over eigen kunnen over vermogen. Raakt dat je niet? Natuurlijk wel. Je zult de neiging hebben de negatieve opmerkingen van die ander te weerleggen met een reactie als bijvoorbeeld: ' Ach dat valt toch wel mee?' of ' Je hebt toch je best gedaan, daar gaat het om.' Dat doen we allemaal. Als een soort natuurlijke behoefte de ander te beschermen tegen harde oordelen. Maar doen we dat ook voor onzelf? Hm, ik denk het niet. we oordelen onszelf vaak vele malen harder dan anderen ooit zouden kunnen of willen doen.
Herken je dit, dan kan het goed zijn dat jouw lijf gewicht vasthoudt als beschermlaagje. Je innerlijke Ik wil gestimuleert en gevoed worden, het heeft liefde en aandacht nodig om te kunnen groeien en gedijen. Maar krijg het dat ook? Of staat je Ik-je steeds onder de koude douche die jij jeZelf steeds weer geeft, in je harde oordelen over je zelf? Vindt je het dan gek dat je Ik maatregelen treft tegen de kou van jouw eigen oordeel? Het maakt een letterlijke beschermlaag tegen de aanvallen van jou op jezelf. Dus is dit wat jij doet.. begin dan je 'lichter worden' niet met lijnen! Begin met liefde voor jeZelf! Daar zit je sleutel tot een lichter leven en een lichter lijf.
6. Je Ik wil gezien worden, dus je lijft zet uit.
Kenmerken: Je denkt klein over jeZelf. Je voelt je minder waard dan alle anderen om je heen en hebt waarschijnlijk ook de neiging om jeZelf weg te cijferen voor iedereen die een beroep op je doet. In de stad lopen die irritante toeristen altijd zo in de weg, zodat je je boodschappen nauwelijks nornaal kunt doen zonder te moeten slingeren met je fiets? Je doet aardig voor andere mensen, in de hoop dat je die aardigheid terug zult krijgen. Je vraagt je met enige regelmaat af wat anderen er (of van jou) van zullen denken? Je haalt je gevoel van eigenwaarde niet uit jeZelf, maar uit wat anderen je zeggen of teruggeven. Maar dat is geen eigen-waarde, dat is anderen-waarde. Gevolg: je neemt je werkelijke ruimte niet in. Je mag 'er' niet zijn, en zeker niet te opvallend doen. Je innerlijke Ik heeft daarmee geen kans zichZelf te zijn en te laten zien. Je beroofd je Zelf van je eigenheid en van je unieke plaats in de wereld. Je aura zal krimpen en je zukt je ruimte niet ten volle innemen. Alles om maar niet 'lastig te zijn' bv. Dus: je innerlijke Ik gaat zich uitzetten. Je innerlijke Ik weet dat je er WEL mag zijn! Je innerlijke Ik kent jouw waarde WEL. Die wil het jou duidelijk maken, maar je luistert niet. Je bent te druk met het klein maken van jeZelf en het zo zijn dat je vooral acceptabel bent voor anderen. Je creativiteit, je innerlijke vrolijkheid, je optimistische en speelse kindsdeel in jezelf.. het moet zwijgen.
Herken je dit? Dan is lijnen niks voor jou! Dan begint je quest naar een lichter lijf en een lichter leven in: accepeteren en omarmen van jeZelf! Je ware Ik de ruimte gaan geven. Wie ben je ook alweer onder al je gewoontes en gedragspatronen? Wie is......? Waar ben je gebleven? Op welk moment in het verleden ben je jeZelf kwijt geraakt? Zoek jeZelf weer op en neem jeZelf (figuurlijk) op schoot. Begin jeZelf weer te voeden, lief te hebben en aandacht te geven. Ga weer leven! Echt leven!
Dan is het voor je onderbewuste Ik niet meer nodig om via jouw lijf ruimte te claimen. Jij kunt het nu zelf! Gevolg: Je hebt je omvang niet meer nodig. Als je innerlijke Ik dat door krijgt kan het alles loslaten, ook je kilo's.
Lieve medelevers.. Het was een hele kluif om dit op te schrijven. Maar het staat er. Heb je overgewicht en wil je weten wat jouw innerlijke patroon is om dit vast te houden.. lees alle 6 de punten nog eens rustig door. Laat ze toe in je ziel en je geest, in je onderbewuste. Daar liggen al je antwoorden voor je klaar. Maar 1 ding is zeker: Afvallen is geen zaak van eten. Het is een zaak van zelfrespect en liefde.
Zonder dat zul je last blijven houden van het jo-jo effect. Vindt je partoon, jouw innerlijke motor om kilo's 'nodig te hebben'. Daar ligt het begin van je weg naar een lichter leven!
Stap 1: een open mind.
Mocht je in het uitzoeken van je eigen onderliggende oorzaken vast lopen en er niet alleen uit komen.. laat het me weten. Ik kan je helpen je antwoorden in jezelf te vinden. Dus kan ik iets voor je doen.. zeg het dan gerust.
Ik heb niet alle antwoorden, die heb je uiteindelijke alleen zelf, maar ik kan je wel spiegelen en je proces op gang helpen. De rest kun je zelf, dat weet ik zeker!
Ik ben nog op zoek naar mijn eigen reden voor het vasthouden van mn kilo's/omvang. Ik neig naar reden 5.. toch wel. Niemand kan mijn harder oordelen dan ik mezelf.. Van die liefdeloosheid wil ik af.
Ik wil ook lichter leven! Ik verlang er naar. Ik verlang naar innerlijke rust en vrede, en trouw aan mezelf. Volgende keer hier meer over...
Liefs en tot blogs, Syl.
donderdag 21 juli 2011
6 redenen om gewicht vast te houden... de waarheid.
Lieve medelevers,
Fijn dat je er weer bent.
Vandaag wil ik het met je hebben over iets heel belangrijks. Vraag jij je wel eens af hoe het toch komt dat je al je kilootjes zo lekker vasthoudt, terwijl anderen kunnen eten zonder dikker te worden?
Vraag je je wel eens af waarom jouw lijf dit 'vasthouden' eigenlijk doet?
Kijk, ik zie het zo. Je geest en je lijf zijn een. Je geest (je Ik) woont in je lijf en gebruikt dat lijf om te communiceren. Wanneer het met je innerlijke Ik goed gaat, omdat je het serieus neemt, het goed verzorgt en het met respect bejegend, is je geest, je Ik, tevreden. Gevolg: een stabiele binnenkant en een stabiele buitenkant.
Helaas zijn we niet altijd zo heerlijk in balans. Soms vallen we onszelf af, beschuldigen we onszelf of nemen we onszelf dingen kwalijk. We zijn niet altijd onze eigen beste vriend, zoals we wel zouden kunnen en moeten doen. (ik haat het woord moeten, maar in dit geval is het geoorloofd!)
De 6.. de eerste 3.
Wanneer je lijf vet of vocht vasthoudt duidt dat op de volgende mogelijke innerlijke oorzaken. Redenen voor je disbalans. Redenen voor je onderbewustzijn (je Ik, je geest) om je zo omvangrijk mogelijk te laten zijn.
Let op! Hierbij ga ik uit van een redelijk/relatief gezond lijf. (stofwisselingsziekten of darmziekten (bijvoorbeeld) kunnen een ander spijsverteringpatroon geven dat hier niet zonder meer onder te scharen is).
Maar goed, dat gezegd hebbende wil ik de 6 gaan noemen.
Als jij je altijd al afvroeg waarom je probeert te lijnt terwijl de kilootjes gewoon blijven plakken of steeds weer terug komen.. dan is dit het moment om ook een binnen in jezelf te gaan kijken en voelen.
Wandel met me langs de 6, (oordeel niet onmiddellijk!), laat ze eens bij je naar binnen komen en onderzoek wat ze met je doen. Welke reden herken je? Welke raakt je? Welke irriteert je misschien zelfs? (daar zit mogelijk ook een angel voor jou...)
Goed. dit zijn ze, de eerste 3. (De volgende 3 besprek ik morgen met je)
1. Vocht/vet vasthouden als bescherming tegen de buitenwereld. Soms kan de wereld zoveel prikkels op je af sturen dat je letterlijk overprikkeld kunt raken. Het kan ook zijn dat je omgeving je niet positief behandeld, je misbruikt, je pijn doet, je geweld aan doet. Dit zijn mogelijke redenen dat je onderbewuste d.m.v. je lijf je iets steviger probeert neer te zetten. Je lijf gaat zich dan letterlijk breder manifesteren, om steviger te staan en om gezien te worden.
2. Als manier jezelf in bedwang te houden. Heb je ook al die fijne lessen geleerd toen je klein was? Dit hoort niet, dat mag niet, dat hoort zo, zus en zo moet, wat zullen anderen er wel van denken? etc. Het zorgt allemaal voor een inkrimping van je Ikje. Je gaat je aangepast gedragen, je gaat je inhouden. Niet boven het maaiveld uit willen steken, doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg.. etc. Het zijn de lessen die we allemaal in meer of mindere mate hebben gehad.
Uiteindelijk wil je jezelf weer gaan zijn. Je spontaniteit, je creativiteit, je impulsiviteit, het mag er weer zijn. Wanneer je in je onderbewustzijn al die lessen van vroeger nog bewaard en gelooft en daar niet bewust afstand van nam, kan het zijn dat je onderbewuste delen je lijf een laagje geven, om je ' in bedwang te houden' als het ware. Je zet jezelf als het ware in een soort (in be-)dwangbuis.
3. Ruimte innemen. In dit geval heb je moeite om je eigen ruimte te claimen en in te nemen. Je voelt je wellicht snel te veel, snel minder waardevol dan anderen. Je gaat steevast stappen opzij voor anderen, misschien laat je zelfs over je lopen. Kortom: je hebt niet door dat je (figuurlijk) even breed, groot en stevig mag zijn als ieder ander. Daarom gaat je lijf het voor je doen. Je lijf gaat zich uitzetten, om je ruimte op die manier in te laten nemen.
Wel.. laat ze maar eens zinken en zie wat het met je doet. Sta open en oordeel niet. Soms valt t kwartje pas een tijd later, en soms meteen. Alles is ok. En misschien vindt jij je ingang tot je oplossing wel in de volgende 3 die ik je morgen ga uitleggen.
Mijn dag.
Mijn dag was rommelig en onrustig. Nou.. eigenlijk was mn dag prima, maar ik was onrustig. De reden: rommel om me heen. Tafel vol ongesorteerde spullen, eten op t aanrecht, wasmand vol was naast de bank, etc. Je kent het wel..
Wat deed het met mij? Het maakte me wiebelig en ongedurig. Hierdoor kreeg ik onmiddellijk de behoefte te eten. (Dat kwartje viel al snel.) Mijn innerlijke onrust zette ik om in een behoefte te kauwen en proeven. Gelukkig was er weinig ongezonds te vinden (dat wilde ik liever ook niet) dus beperkte ik me tot zoutstokjes en wat droge koekjes. Maar dat maakt het niet minder jammer! Ik wil van deze onrust afkomen! Niet langer een speelbal voelen van omstandigheden, maar meer innerlijke rust vinden. Ik mag mezelf rust gunnen. En dat ging dus ff dik mis vandaag. Ik at en at.. zoveel dat mijn honger verdween. Maar in plaats van de honger of trek kwam nu een naar gevoel. Ik had te weer lasten gebeuren. Disbalans in mij.. eten in mn kanis. Shit.
Ik ga in mezelf op zoek naar de oplossing voor deze trigger. Ik denk dat ik moeten zoeken in de hoek van perfect willen zijn en dat niet kunnen, en daardoor oordelen over mezelf. Pijnlijk.. voor mijn ikje.
Hm.. het was een vermoeiende dag. Niet eens doordat ik het zo druk had, nee het was eneverend en intensief. Mijn hoofd is vol en moe. Tijd voor wat rust.
Liefs en tot morgen, tot blogs.
x Syl.
Fijn dat je er weer bent.
Vandaag wil ik het met je hebben over iets heel belangrijks. Vraag jij je wel eens af hoe het toch komt dat je al je kilootjes zo lekker vasthoudt, terwijl anderen kunnen eten zonder dikker te worden?
Vraag je je wel eens af waarom jouw lijf dit 'vasthouden' eigenlijk doet?
Kijk, ik zie het zo. Je geest en je lijf zijn een. Je geest (je Ik) woont in je lijf en gebruikt dat lijf om te communiceren. Wanneer het met je innerlijke Ik goed gaat, omdat je het serieus neemt, het goed verzorgt en het met respect bejegend, is je geest, je Ik, tevreden. Gevolg: een stabiele binnenkant en een stabiele buitenkant.
Helaas zijn we niet altijd zo heerlijk in balans. Soms vallen we onszelf af, beschuldigen we onszelf of nemen we onszelf dingen kwalijk. We zijn niet altijd onze eigen beste vriend, zoals we wel zouden kunnen en moeten doen. (ik haat het woord moeten, maar in dit geval is het geoorloofd!)
De 6.. de eerste 3.
Wanneer je lijf vet of vocht vasthoudt duidt dat op de volgende mogelijke innerlijke oorzaken. Redenen voor je disbalans. Redenen voor je onderbewustzijn (je Ik, je geest) om je zo omvangrijk mogelijk te laten zijn.
Let op! Hierbij ga ik uit van een redelijk/relatief gezond lijf. (stofwisselingsziekten of darmziekten (bijvoorbeeld) kunnen een ander spijsverteringpatroon geven dat hier niet zonder meer onder te scharen is).
Maar goed, dat gezegd hebbende wil ik de 6 gaan noemen.
Als jij je altijd al afvroeg waarom je probeert te lijnt terwijl de kilootjes gewoon blijven plakken of steeds weer terug komen.. dan is dit het moment om ook een binnen in jezelf te gaan kijken en voelen.
Wandel met me langs de 6, (oordeel niet onmiddellijk!), laat ze eens bij je naar binnen komen en onderzoek wat ze met je doen. Welke reden herken je? Welke raakt je? Welke irriteert je misschien zelfs? (daar zit mogelijk ook een angel voor jou...)
Goed. dit zijn ze, de eerste 3. (De volgende 3 besprek ik morgen met je)
1. Vocht/vet vasthouden als bescherming tegen de buitenwereld. Soms kan de wereld zoveel prikkels op je af sturen dat je letterlijk overprikkeld kunt raken. Het kan ook zijn dat je omgeving je niet positief behandeld, je misbruikt, je pijn doet, je geweld aan doet. Dit zijn mogelijke redenen dat je onderbewuste d.m.v. je lijf je iets steviger probeert neer te zetten. Je lijf gaat zich dan letterlijk breder manifesteren, om steviger te staan en om gezien te worden.
2. Als manier jezelf in bedwang te houden. Heb je ook al die fijne lessen geleerd toen je klein was? Dit hoort niet, dat mag niet, dat hoort zo, zus en zo moet, wat zullen anderen er wel van denken? etc. Het zorgt allemaal voor een inkrimping van je Ikje. Je gaat je aangepast gedragen, je gaat je inhouden. Niet boven het maaiveld uit willen steken, doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg.. etc. Het zijn de lessen die we allemaal in meer of mindere mate hebben gehad.
Uiteindelijk wil je jezelf weer gaan zijn. Je spontaniteit, je creativiteit, je impulsiviteit, het mag er weer zijn. Wanneer je in je onderbewustzijn al die lessen van vroeger nog bewaard en gelooft en daar niet bewust afstand van nam, kan het zijn dat je onderbewuste delen je lijf een laagje geven, om je ' in bedwang te houden' als het ware. Je zet jezelf als het ware in een soort (in be-)dwangbuis.
3. Ruimte innemen. In dit geval heb je moeite om je eigen ruimte te claimen en in te nemen. Je voelt je wellicht snel te veel, snel minder waardevol dan anderen. Je gaat steevast stappen opzij voor anderen, misschien laat je zelfs over je lopen. Kortom: je hebt niet door dat je (figuurlijk) even breed, groot en stevig mag zijn als ieder ander. Daarom gaat je lijf het voor je doen. Je lijf gaat zich uitzetten, om je ruimte op die manier in te laten nemen.
Wel.. laat ze maar eens zinken en zie wat het met je doet. Sta open en oordeel niet. Soms valt t kwartje pas een tijd later, en soms meteen. Alles is ok. En misschien vindt jij je ingang tot je oplossing wel in de volgende 3 die ik je morgen ga uitleggen.
Mijn dag.
Mijn dag was rommelig en onrustig. Nou.. eigenlijk was mn dag prima, maar ik was onrustig. De reden: rommel om me heen. Tafel vol ongesorteerde spullen, eten op t aanrecht, wasmand vol was naast de bank, etc. Je kent het wel..
Wat deed het met mij? Het maakte me wiebelig en ongedurig. Hierdoor kreeg ik onmiddellijk de behoefte te eten. (Dat kwartje viel al snel.) Mijn innerlijke onrust zette ik om in een behoefte te kauwen en proeven. Gelukkig was er weinig ongezonds te vinden (dat wilde ik liever ook niet) dus beperkte ik me tot zoutstokjes en wat droge koekjes. Maar dat maakt het niet minder jammer! Ik wil van deze onrust afkomen! Niet langer een speelbal voelen van omstandigheden, maar meer innerlijke rust vinden. Ik mag mezelf rust gunnen. En dat ging dus ff dik mis vandaag. Ik at en at.. zoveel dat mijn honger verdween. Maar in plaats van de honger of trek kwam nu een naar gevoel. Ik had te weer lasten gebeuren. Disbalans in mij.. eten in mn kanis. Shit.
Ik ga in mezelf op zoek naar de oplossing voor deze trigger. Ik denk dat ik moeten zoeken in de hoek van perfect willen zijn en dat niet kunnen, en daardoor oordelen over mezelf. Pijnlijk.. voor mijn ikje.
Hm.. het was een vermoeiende dag. Niet eens doordat ik het zo druk had, nee het was eneverend en intensief. Mijn hoofd is vol en moe. Tijd voor wat rust.
Liefs en tot morgen, tot blogs.
x Syl.
maandag 18 juli 2011
sorry zonder spijt..
Hallo lieve medelevers..
Dank je wel dat je me nog altijd volgt. Het doet me zo goed te merken dat ik iets zinnings doe.
Ik wil beginnen met het zeggen van sorry. Ik heb de blog een paar dagen verzaakt, en dat is vervelend. Maar de reden was helemaal niet vervelend, en daarom toch ook weer geen spijt. 'Onze' (eigenlijk die van mn vriend, maar ik hoop toch n beetje oma te mogen zijn! Genieten!) kleindochter werd 2 jaar, wat een droppie is het toch, en daar gingen we heen. Omdat zij buiten Zeeland wonen logeerden we in Amsterdam. Waar zo'n hotelkamerveiling toch allemaal goed voor is. Overnachting voor 2 pers. incl ontbijt in n vd Valk Wellnesshotel. Gratis sauna en zwembad! Yeah! (en voor maar 50,-)
Dat had deze bijstandsmoeder toch weer ff goed geregeld. (anders kon ik t ook niet)
Met de geleende auto van mn vriendin gingen we op weg. Gezonde snacks voor onderweg, watertje.. prima zo.
Ik heb me redelijk aan de met mezelf gemaakte afspraak alleen taart (en geen andere dikmakers) te eten gehouden. Twee halve stukken, want ik kon natuurlijk weer eens niet kiezen. Dat ken ik van mezelf. Schijnt een HSP -dingetje te zijn. (HSP=hoogsensitief. Voor meer info, check bv. hooggevoelig op internet) Ik ben de nachtmerrie voor heel veel obers die van me willen weten wat ik wil bestellen. Zodra ik de menukaart in handen heb begint de grote vertwijfeling. In gedachten proef ik alles al voorbij komen en wordt t onmogelijk te kiezen uit alle lekkers. In het verleden duurde het zo minimaal een kwartier voor ik besloot wat ik wilde (en dan nog blijven twijfelen!). Inmiddels heb ik een oplossing bedacht. Ik neem sowieso vis. (is ook veel gezonder dan vlees voor mij, ivm mijn ziekte van Crohn) Dat halveert de kaart al. Ook mn drinken is nu vaak al van tevoren besloten. Meestal eerst n cola, en bij t eten en zoete witte wijn. Dus.. de obers vinden me nu wel weer aardig. ;-)
De verjaardag heeft dus geen grote problemen en schuldgevoelens opgeleverd. Niet teveel gegeten en geen alcohol (=dikmaker!) gedronken. Mooi zo. Toen werd het avond, in het hotel. Ik werd onwel, licht in mn hoofd, met een heftig borrelende buik. Ik kende het gevoel. Oh shit!
Nou.. inderdaad, shit was het wel. Ik voelde me even doodziek toen de alles er aan de onderkant uit stortte (excusez le mot) wat ik er langs boven had ingepropt. (taart)
Verrek.. en het kwartje viel. De hele afgelopen week had ik nauwelijk last van mn darmen gehad. Ze waren opvallend rustig. (geen excessieve diarree die ik vaak heb bv) Ik had het niet eerder bewust gemerkt. Maar ineens was alles me helder.
Mijn bewuste keuze om het gezonder aan te gaan pakken werkte echt. Mijn darmen ware de stille getuigen. Een leven zonder (onnodige!) suikers is veel gezonder voor iedereen, maar voor mij nog veel duidelijker! De hele week waren mn darmen blij en tevreden, ik deed ze geen geweld meer aan. Ik was lief voor mijn lijf geweest. En door het eten van die overzoete taartjes vergiftigde ik ze weer als vanouds. Oen!
Wat een les! (bedankt lijf!)
Ik ben blij met mijn lijf. Het werkt als een waarschuwer. Ik ga er van uit dat je je lijf krijgt als woning voor je geest, je ziel. Je lijf en je ziel zijn nauw verbonden. Ze werken samen. (ik schreef er al iets over n.a.v. het boekje van Nannet). Wanneer ik goed voor mezelf zorg, voldoende rust neem, voldoende ontspanning kies, gezond eet, voldoende beweeg, is mijn lijf tevreden. Dan is het rustig. Maar zodra ik mezelf voorbij ga lopen, doordat ik te druk ben, teveel doe, te weinig rust neem, etc. gaat mijn lijf in protest. Ik krijg dan bv hoofdpijn. Dan neem ik geen pilletje, maar ik sta even letterlijk en figuurlijk stil. Ik trek me even terug in mezelf en luister wat mn hart me wil zeggen. Zodra ik dat doe weet ik onmiddellijk wat er mis ging. Ik ben mezelf ergens onderweg vergeten of verloren. Maar goed nieuws! De oplossing is dan ook heel simpel. Ik stap even uit die sneltrein die t leven soms kan zijn en ga langs het spoor in het gras zitten. Die trein kan wel even verder zonder mij, en ik zwaai hem uit. Daarna wordt ik stil en geniet van de rust die ik dan pas weer herken en mezelf zo ontzegd heb.
Kopje thee, etherische olie in de brander, even zitten, even niets. Weg met die lat. Ik moet niets. Ik wil genieten, op dit warme moment van aandacht voor mezelf. En de hoofdpijn, is niet meer nodig en verdwijnt (bijna altijd) vanzelf.
Zo ook met de ontstekingen om nn gewrichten heen. Ze ontstonden ooit als gevolg van de Crohn en de reuma, maar nu zijn ze nog een waarschuwingssysteem. Wanneer ik mezelf niet bij de les houd en niet meer in balans ben.. gaat mn lijf ook uit balans. Wat gebeurd er dan? In mn geest ' kak ik in', sta niet meer fier en in mn kracht overeind. (bv door drukte of gevoelens van vertwijfeling, zelfdestructiviteit, etc). Gevolg: mn lijf voelt dit in mij gebeuren en reageert daar op, en zakt letterlijk ook in! Gevolg: Mn werveltjes staan niet meer stevig op elkaar gestapelt, waardoor mn heup uit balans gaat en pijn gaat doen. Dan alleen voel ik de ontsteking nog die er ooit heftig heeft gezeten. Als waarschuwing. Oplossing: ik herken het signaal als een teken dat ik innerlijk uit balans (uit het lood) ben. Ik doe hetzelfde als met de hoofdpijn.. ik luister naar mn lijf en wil t echt weer liefhebben. Daar kies ik voor! Tijd investeren, liefdevol behandelen. Ik ben mezelf (weer!) voorbij gelopen en denk niet aan mezelf als de waardevolle persoon die ik wel ben. Ik kies er dan ter plekke voor dat niet meer te willen doen, en maak een plan om rust te nemen, en kwaltitatief in mezelf te inversteren. (dat kan in t piepplein zijn. N kopje thee met n vriendin, n boek lezen, een massage regelen, even zitten met n filmpje. Maakt niet uit, zo lang je de rem er maar op gooit en je lijf en je ziel weer met respect behandeld). Zodra ik dat doe is er onmiddellijk niets meer te merken van de ontsteking die mijn lijf eerst even nodig had om me te waarschuwen.
Dus, luister naar je lijf. Er is een schat aan informatie waar je jezelf mee kunt helpen! En vergeet nooit, je lijf is je enige verblijf zo lang je hier bent. Je paleis, je kasteel, je villa, je casa. Zorg er goed voor, het is je bondgenoot, je raadgever, je warme waarschuwer. Alles om jou helemaal gelukkig te laten zijn. Draag het op handen. Ik wil dat leren! (en zo begon ook mijn quest, op zoek naar een lichter leven en een lichter lijf).
Ik ben er nog niet.. Ik ben nog lang niet altijd positief over meZelf. Daar valt nog een slag te maken, Maar sinds ik niet meer hoge latten doe, heb ik me geen ander doel gesteld dan te willen leren mezelf optimaal lief te hebben, innerlijk en uiterlijk. Soms lukt dat en af en toe gaat dat schromelijk mis.
Maar het is ok. Werk-in-uitvoering!
Tot morgen weer.. tot blogs!
Liefs, Syl.
Ps. Tegen Grace zou ik willen zeggen: juist op vakantie is het tijd voor respect, rust en ruimte voor jezelf! Wat je eet is van ondergeschikt belang. Eet je iets dat minder gezond is, geniet er dan helemaal van en gun het jezelf. Omdat je van jezelf houdt. Met liefde voor jeZelf moet je niet wachten tot na je vakantie, die kun je NU direct beginnen en kiezen. Daarvan wordt je vakantie alleen intenser en gelukkiger van! Je bent perfect zoals je bent. Geniet meid.
En tegen Marien (die mij mailde): welkom Marien. Ik ga je z.s.m. bellen. (waarschijnlijk dinsdag)
Dank je wel dat je me nog altijd volgt. Het doet me zo goed te merken dat ik iets zinnings doe.
Ik wil beginnen met het zeggen van sorry. Ik heb de blog een paar dagen verzaakt, en dat is vervelend. Maar de reden was helemaal niet vervelend, en daarom toch ook weer geen spijt. 'Onze' (eigenlijk die van mn vriend, maar ik hoop toch n beetje oma te mogen zijn! Genieten!) kleindochter werd 2 jaar, wat een droppie is het toch, en daar gingen we heen. Omdat zij buiten Zeeland wonen logeerden we in Amsterdam. Waar zo'n hotelkamerveiling toch allemaal goed voor is. Overnachting voor 2 pers. incl ontbijt in n vd Valk Wellnesshotel. Gratis sauna en zwembad! Yeah! (en voor maar 50,-)
Dat had deze bijstandsmoeder toch weer ff goed geregeld. (anders kon ik t ook niet)
Met de geleende auto van mn vriendin gingen we op weg. Gezonde snacks voor onderweg, watertje.. prima zo.
Ik heb me redelijk aan de met mezelf gemaakte afspraak alleen taart (en geen andere dikmakers) te eten gehouden. Twee halve stukken, want ik kon natuurlijk weer eens niet kiezen. Dat ken ik van mezelf. Schijnt een HSP -dingetje te zijn. (HSP=hoogsensitief. Voor meer info, check bv. hooggevoelig op internet) Ik ben de nachtmerrie voor heel veel obers die van me willen weten wat ik wil bestellen. Zodra ik de menukaart in handen heb begint de grote vertwijfeling. In gedachten proef ik alles al voorbij komen en wordt t onmogelijk te kiezen uit alle lekkers. In het verleden duurde het zo minimaal een kwartier voor ik besloot wat ik wilde (en dan nog blijven twijfelen!). Inmiddels heb ik een oplossing bedacht. Ik neem sowieso vis. (is ook veel gezonder dan vlees voor mij, ivm mijn ziekte van Crohn) Dat halveert de kaart al. Ook mn drinken is nu vaak al van tevoren besloten. Meestal eerst n cola, en bij t eten en zoete witte wijn. Dus.. de obers vinden me nu wel weer aardig. ;-)
De verjaardag heeft dus geen grote problemen en schuldgevoelens opgeleverd. Niet teveel gegeten en geen alcohol (=dikmaker!) gedronken. Mooi zo. Toen werd het avond, in het hotel. Ik werd onwel, licht in mn hoofd, met een heftig borrelende buik. Ik kende het gevoel. Oh shit!
Nou.. inderdaad, shit was het wel. Ik voelde me even doodziek toen de alles er aan de onderkant uit stortte (excusez le mot) wat ik er langs boven had ingepropt. (taart)
Verrek.. en het kwartje viel. De hele afgelopen week had ik nauwelijk last van mn darmen gehad. Ze waren opvallend rustig. (geen excessieve diarree die ik vaak heb bv) Ik had het niet eerder bewust gemerkt. Maar ineens was alles me helder.
Mijn bewuste keuze om het gezonder aan te gaan pakken werkte echt. Mijn darmen ware de stille getuigen. Een leven zonder (onnodige!) suikers is veel gezonder voor iedereen, maar voor mij nog veel duidelijker! De hele week waren mn darmen blij en tevreden, ik deed ze geen geweld meer aan. Ik was lief voor mijn lijf geweest. En door het eten van die overzoete taartjes vergiftigde ik ze weer als vanouds. Oen!
Wat een les! (bedankt lijf!)
Ik ben blij met mijn lijf. Het werkt als een waarschuwer. Ik ga er van uit dat je je lijf krijgt als woning voor je geest, je ziel. Je lijf en je ziel zijn nauw verbonden. Ze werken samen. (ik schreef er al iets over n.a.v. het boekje van Nannet). Wanneer ik goed voor mezelf zorg, voldoende rust neem, voldoende ontspanning kies, gezond eet, voldoende beweeg, is mijn lijf tevreden. Dan is het rustig. Maar zodra ik mezelf voorbij ga lopen, doordat ik te druk ben, teveel doe, te weinig rust neem, etc. gaat mijn lijf in protest. Ik krijg dan bv hoofdpijn. Dan neem ik geen pilletje, maar ik sta even letterlijk en figuurlijk stil. Ik trek me even terug in mezelf en luister wat mn hart me wil zeggen. Zodra ik dat doe weet ik onmiddellijk wat er mis ging. Ik ben mezelf ergens onderweg vergeten of verloren. Maar goed nieuws! De oplossing is dan ook heel simpel. Ik stap even uit die sneltrein die t leven soms kan zijn en ga langs het spoor in het gras zitten. Die trein kan wel even verder zonder mij, en ik zwaai hem uit. Daarna wordt ik stil en geniet van de rust die ik dan pas weer herken en mezelf zo ontzegd heb.
Kopje thee, etherische olie in de brander, even zitten, even niets. Weg met die lat. Ik moet niets. Ik wil genieten, op dit warme moment van aandacht voor mezelf. En de hoofdpijn, is niet meer nodig en verdwijnt (bijna altijd) vanzelf.
Zo ook met de ontstekingen om nn gewrichten heen. Ze ontstonden ooit als gevolg van de Crohn en de reuma, maar nu zijn ze nog een waarschuwingssysteem. Wanneer ik mezelf niet bij de les houd en niet meer in balans ben.. gaat mn lijf ook uit balans. Wat gebeurd er dan? In mn geest ' kak ik in', sta niet meer fier en in mn kracht overeind. (bv door drukte of gevoelens van vertwijfeling, zelfdestructiviteit, etc). Gevolg: mn lijf voelt dit in mij gebeuren en reageert daar op, en zakt letterlijk ook in! Gevolg: Mn werveltjes staan niet meer stevig op elkaar gestapelt, waardoor mn heup uit balans gaat en pijn gaat doen. Dan alleen voel ik de ontsteking nog die er ooit heftig heeft gezeten. Als waarschuwing. Oplossing: ik herken het signaal als een teken dat ik innerlijk uit balans (uit het lood) ben. Ik doe hetzelfde als met de hoofdpijn.. ik luister naar mn lijf en wil t echt weer liefhebben. Daar kies ik voor! Tijd investeren, liefdevol behandelen. Ik ben mezelf (weer!) voorbij gelopen en denk niet aan mezelf als de waardevolle persoon die ik wel ben. Ik kies er dan ter plekke voor dat niet meer te willen doen, en maak een plan om rust te nemen, en kwaltitatief in mezelf te inversteren. (dat kan in t piepplein zijn. N kopje thee met n vriendin, n boek lezen, een massage regelen, even zitten met n filmpje. Maakt niet uit, zo lang je de rem er maar op gooit en je lijf en je ziel weer met respect behandeld). Zodra ik dat doe is er onmiddellijk niets meer te merken van de ontsteking die mijn lijf eerst even nodig had om me te waarschuwen.
Dus, luister naar je lijf. Er is een schat aan informatie waar je jezelf mee kunt helpen! En vergeet nooit, je lijf is je enige verblijf zo lang je hier bent. Je paleis, je kasteel, je villa, je casa. Zorg er goed voor, het is je bondgenoot, je raadgever, je warme waarschuwer. Alles om jou helemaal gelukkig te laten zijn. Draag het op handen. Ik wil dat leren! (en zo begon ook mijn quest, op zoek naar een lichter leven en een lichter lijf).
Ik ben er nog niet.. Ik ben nog lang niet altijd positief over meZelf. Daar valt nog een slag te maken, Maar sinds ik niet meer hoge latten doe, heb ik me geen ander doel gesteld dan te willen leren mezelf optimaal lief te hebben, innerlijk en uiterlijk. Soms lukt dat en af en toe gaat dat schromelijk mis.
Maar het is ok. Werk-in-uitvoering!
Tot morgen weer.. tot blogs!
Liefs, Syl.
Ps. Tegen Grace zou ik willen zeggen: juist op vakantie is het tijd voor respect, rust en ruimte voor jezelf! Wat je eet is van ondergeschikt belang. Eet je iets dat minder gezond is, geniet er dan helemaal van en gun het jezelf. Omdat je van jezelf houdt. Met liefde voor jeZelf moet je niet wachten tot na je vakantie, die kun je NU direct beginnen en kiezen. Daarvan wordt je vakantie alleen intenser en gelukkiger van! Je bent perfect zoals je bent. Geniet meid.
En tegen Marien (die mij mailde): welkom Marien. Ik ga je z.s.m. bellen. (waarschijnlijk dinsdag)
donderdag 14 juli 2011
Regen, regen, regen..
Drup, drup, plens, spetter, flatsj, plons, kletterdekletter... de geluiden van vandaag. Tenminste, buiten.
Binnen is het heerlijk. Wel.. buiten eigenlijk ook, als je een verdroogd plantje bent dat al iets te lang dorstig naar de hemel keek in de hoop dat er zegen (ja ik bedoel zegen) zou gaan vallen. Eindelijk is het dan zo ver dat de vurige wens van het plantje in vervulling gaat, en het plantje hoort niets anders kan klagende geluiden van de mensen die langs lopen. Hoe kan het toch dat wat voor de een een zegen is voor de andere gezien kan worden als iets naars? Zijn we dan zo egocentrisch geworden? Wel, dat wil ik niet hebben. Ik besloot vanochtend opgewekt op de fiets te stappen en niet te mekkeren over natte kleffe kleren. Thuis douche ik me wel warm, besloot ik. Immers, wie geeft mij het recht om een dag mooi weer te verwachten terwijl het land gortdroog staat en de gewassen schreeuwen om water? Ach.. als ik t zo bekijk is dit een klein offer voor al dat lekkers dat straks weer bij de groenteman naar ons ligt te lonken. hmm!
Over lekkers gesproken... Ik heb al drie dagen niet gesnoept/gesnackt! Ik ben trots! Zeker omdat het zonder al te veel moeite gaat. Ik merk nu dat de keuze die ik maakte enorm belangrijk is. De keuze voor meZelf. Een oprechte keuze om t anders te gaan doen. Die is de helft van de prestatie. Yeah!
Ik doe niet aan wegen (zeker niet dagelijks), en weet niet precies hoe het daarmee zit. Het maakt me ook nog niet zoveel uit. Pas als mn broeken gaan slobberen en afzakken wordt t tijd om een tussenstand op te nemen.
Opbiechten. Voor alle eerlijkheid wil ik wel even opbiechten dat ik gisteravond drie frietjes van zoon R op heb, en 10 gedroogde/geroosterde pindaatjes (ja ze waren heel klein!) van mn lief J op heb. Ik tel dat niet mee als snacken of snoepen omdat ik nauwelijks had gegeten (of ja, niet erg veel) en ik hier onmogelijk nadeel van ga hebben. Zoals mijn vriendin M altijd zegt: als je iets gaat eten wat beter is van niet (maar je wilt het echt heel graag) dan doe je het gewoon, zo lang je maar zorgt dat je er dan vanuit je tenen van geniet! Dan verwerkt/verteert je lijf dat een stuk optimaler dan wanneer je je er ook nog eens schuldig over gaat voelen. Dus ik besloot die drie frietjes en 10 mini pindaatjes met smaak en genot te eten. En mn lijf genoot mee, van mn kruin tot en met mn tenen! (maar niet vandaag weer doen...)
Weet je, ik had n plan. Ik wilde om de dag een hoofdstuk met je bespreken. Maar ergens werkt dat voor mij niet zo goed. Ik laat dat idee dus even los en go with the flow voor n paar dagen. Maar ik kom er wel op terug.
Ik ga nu mn spullen pakken en straks heerlijk naar mn liefie. Een vroegere schoonpa (zeeman) zei bij het naar huis gaan na een lange reis altijd: ik ga weer heerlijk achter Kaap Kont. Ik snap hem wel.
Er is ook niets heerlijkers dan tegen je lief in slaap vallen, kont aan kont, lepetje lepeltje of hoe dan ook. So baby, I am on my way!
Dus wat mij betreft.. tot morgen, tot blogs!
Liefs, Syl.
Binnen is het heerlijk. Wel.. buiten eigenlijk ook, als je een verdroogd plantje bent dat al iets te lang dorstig naar de hemel keek in de hoop dat er zegen (ja ik bedoel zegen) zou gaan vallen. Eindelijk is het dan zo ver dat de vurige wens van het plantje in vervulling gaat, en het plantje hoort niets anders kan klagende geluiden van de mensen die langs lopen. Hoe kan het toch dat wat voor de een een zegen is voor de andere gezien kan worden als iets naars? Zijn we dan zo egocentrisch geworden? Wel, dat wil ik niet hebben. Ik besloot vanochtend opgewekt op de fiets te stappen en niet te mekkeren over natte kleffe kleren. Thuis douche ik me wel warm, besloot ik. Immers, wie geeft mij het recht om een dag mooi weer te verwachten terwijl het land gortdroog staat en de gewassen schreeuwen om water? Ach.. als ik t zo bekijk is dit een klein offer voor al dat lekkers dat straks weer bij de groenteman naar ons ligt te lonken. hmm!
Over lekkers gesproken... Ik heb al drie dagen niet gesnoept/gesnackt! Ik ben trots! Zeker omdat het zonder al te veel moeite gaat. Ik merk nu dat de keuze die ik maakte enorm belangrijk is. De keuze voor meZelf. Een oprechte keuze om t anders te gaan doen. Die is de helft van de prestatie. Yeah!
Ik doe niet aan wegen (zeker niet dagelijks), en weet niet precies hoe het daarmee zit. Het maakt me ook nog niet zoveel uit. Pas als mn broeken gaan slobberen en afzakken wordt t tijd om een tussenstand op te nemen.
Opbiechten. Voor alle eerlijkheid wil ik wel even opbiechten dat ik gisteravond drie frietjes van zoon R op heb, en 10 gedroogde/geroosterde pindaatjes (ja ze waren heel klein!) van mn lief J op heb. Ik tel dat niet mee als snacken of snoepen omdat ik nauwelijks had gegeten (of ja, niet erg veel) en ik hier onmogelijk nadeel van ga hebben. Zoals mijn vriendin M altijd zegt: als je iets gaat eten wat beter is van niet (maar je wilt het echt heel graag) dan doe je het gewoon, zo lang je maar zorgt dat je er dan vanuit je tenen van geniet! Dan verwerkt/verteert je lijf dat een stuk optimaler dan wanneer je je er ook nog eens schuldig over gaat voelen. Dus ik besloot die drie frietjes en 10 mini pindaatjes met smaak en genot te eten. En mn lijf genoot mee, van mn kruin tot en met mn tenen! (maar niet vandaag weer doen...)
Weet je, ik had n plan. Ik wilde om de dag een hoofdstuk met je bespreken. Maar ergens werkt dat voor mij niet zo goed. Ik laat dat idee dus even los en go with the flow voor n paar dagen. Maar ik kom er wel op terug.
Ik ga nu mn spullen pakken en straks heerlijk naar mn liefie. Een vroegere schoonpa (zeeman) zei bij het naar huis gaan na een lange reis altijd: ik ga weer heerlijk achter Kaap Kont. Ik snap hem wel.
Er is ook niets heerlijkers dan tegen je lief in slaap vallen, kont aan kont, lepetje lepeltje of hoe dan ook. So baby, I am on my way!
Dus wat mij betreft.. tot morgen, tot blogs!
Liefs, Syl.
woensdag 13 juli 2011
Verboden voor latten.
Vandaag was echt weer zo'n dag vol plannen waar maar de helft van te realiseren bleek. Jammer! Gek toch, hoe dat werkt. Hoe meer plannen ik maak, hoe minder ik volbreng en hoe kleiner de doelen hoe haalbaarder ze worden. Er zal wel logica in zitten, maar ik donder toch steeds weer in mn valkuil van teveel willen, of erger nog teveel moeten (van mezelf). Die lat lijkt wel altijd hoog te moeten liggen. Hoe komt dat toch? Is dat liefdevol naar mezelf..?
Hm. Eens even zien. Waarom leg ik de lat vaak zo (onhaalbaar) hoog? Wat is de winst daarvan? Ik ontdek twee redenen.
1. De lat moet hoog om te voldoen aan mn eigen verwachtingen van perfectie, in de hoop dat ik zo acceptabel ben voor anderen (en mezelf). Shit, slecht nieuws. Wat als ik het dan niet haal? Ben ik dan minder waardevol? Vroeger voelde dat zeker zo. Nu soms ook nog wel. Ik wil me richten op een liefdevollere houding naar mezelf. Als ik dat nu doe kan dit er eigenlijk niet bij passen. Dan moet die lat omlaag. Waarom moet ik perfectie bereiken? Er is een keuze te maken. De lat mag omlaag. Ik hoef niet te jagen naar het perfecte en me steeds frustreren dat ik het niet haal. Dat klinkt beter, al voel ik het nog niet helemaal.
2. Leg ik de lat soms misschien ook zo achterlijk en onhaalbaar hoog zodat ik weet dat ik het nooit kan halen... Doe ik ook wel, zo af en toe. Waarom? Ik denk dat ik dat doe om mezelf te raken. Zoiets als 'zie je wel, je kunt niets, je bereikt niets, het wordt nooit iets met jou'. Self fullfilling prophacy, I guess. (zoiets als zelfvervullende profetie) Dat doe ik vooral in tijden van twijfel aan mezelf. Alweer shit.
Lekker liefdeloos en respectloos naar mn ik-je toe. Dat ik-je van mij heeft verdomd veel te verduren.
Tijd voor keuzes. Kappen met die lat. Doorbreken. Vanaf vandaag: verboden voor latten. Ik schrijf het morgenochtend op een papier en hang het op mn keukenkastje. Doe ik echt. Het helpt me om de komende tijd een reminder te hebben die me helpt mn nieuwe deal met mezelf serieus te nemen.
Helaas heb ik die reminder nog nodig, maar in het kader van geknakte latten en haalbare doelen accepteer ik dit.. (sprak ze schromend). Oh man, ik moet wel n beetje om mezelf lachen! ;-) Muts!
Vandaag weer gelopen met S. Ze heeft het soms zo moeilijk met zichzelf. Zelfafwijzing is voor haar bijna normaal geworden. Het breekt mn moeder-hart. Ze wil graag afvallen en samen gaan we uitzoeken wat de reden is van het vasthouden van de kilo's. Ze wil het weten, en dat vind ik heel goed van haar. Dat is een belangrijke stap. In die (soms rottige?) spiegel kijken en zien wat er gebeurd. Dat is pijnlijk, zeker voor haar. Ze is uiterlijk een prachtige meid, maar ze ziet het niet. Ze voelt het niet, ze waardeert het niet. Ze ziet alleen de kilo's. Toen ik haar vroeg wanneer ze voor het laatst met waardering naar zichzelf heeft gekeken zei ze beschaamd: '20 jaar geleden..?'
Maar ze geeft het niet op en dat siert haar. Ze is een prachtig mens met een goed en eerlijk hart. Haar rechtvaardigheidsgevoel is groot en haar verantwoordelijkheidsgevoel al even zo.
We hebben samen al een lange weg gelopen. Ze kwam als klein meisje bij me wonen, toen haar (bio)moeder het te druk had met dr nieuwe kerel. Dat verklaart ook veel van haar zelfafwijzing. Stel je voor dat je bloedeigen moeder je door de telefoon weg geeft. Onverteerbaar. Voor mij compleet onbegrijpelijk, maar wel gebeurd. Voor S ga ik door het vuur, dat is altijd zo geweest en zal altijd zo zijn.
Morgen hfstk 2 uit het boek. ' Het lijnen voorbij'. Meer over natuurgetrouw eten en het verrekte van het onnodige jojo effect.
Voor nu welterusten en tot blogs.
Liefs, Syl.
Hm. Eens even zien. Waarom leg ik de lat vaak zo (onhaalbaar) hoog? Wat is de winst daarvan? Ik ontdek twee redenen.
1. De lat moet hoog om te voldoen aan mn eigen verwachtingen van perfectie, in de hoop dat ik zo acceptabel ben voor anderen (en mezelf). Shit, slecht nieuws. Wat als ik het dan niet haal? Ben ik dan minder waardevol? Vroeger voelde dat zeker zo. Nu soms ook nog wel. Ik wil me richten op een liefdevollere houding naar mezelf. Als ik dat nu doe kan dit er eigenlijk niet bij passen. Dan moet die lat omlaag. Waarom moet ik perfectie bereiken? Er is een keuze te maken. De lat mag omlaag. Ik hoef niet te jagen naar het perfecte en me steeds frustreren dat ik het niet haal. Dat klinkt beter, al voel ik het nog niet helemaal.
2. Leg ik de lat soms misschien ook zo achterlijk en onhaalbaar hoog zodat ik weet dat ik het nooit kan halen... Doe ik ook wel, zo af en toe. Waarom? Ik denk dat ik dat doe om mezelf te raken. Zoiets als 'zie je wel, je kunt niets, je bereikt niets, het wordt nooit iets met jou'. Self fullfilling prophacy, I guess. (zoiets als zelfvervullende profetie) Dat doe ik vooral in tijden van twijfel aan mezelf. Alweer shit.
Lekker liefdeloos en respectloos naar mn ik-je toe. Dat ik-je van mij heeft verdomd veel te verduren.
Tijd voor keuzes. Kappen met die lat. Doorbreken. Vanaf vandaag: verboden voor latten. Ik schrijf het morgenochtend op een papier en hang het op mn keukenkastje. Doe ik echt. Het helpt me om de komende tijd een reminder te hebben die me helpt mn nieuwe deal met mezelf serieus te nemen.
Helaas heb ik die reminder nog nodig, maar in het kader van geknakte latten en haalbare doelen accepteer ik dit.. (sprak ze schromend). Oh man, ik moet wel n beetje om mezelf lachen! ;-) Muts!
Vandaag weer gelopen met S. Ze heeft het soms zo moeilijk met zichzelf. Zelfafwijzing is voor haar bijna normaal geworden. Het breekt mn moeder-hart. Ze wil graag afvallen en samen gaan we uitzoeken wat de reden is van het vasthouden van de kilo's. Ze wil het weten, en dat vind ik heel goed van haar. Dat is een belangrijke stap. In die (soms rottige?) spiegel kijken en zien wat er gebeurd. Dat is pijnlijk, zeker voor haar. Ze is uiterlijk een prachtige meid, maar ze ziet het niet. Ze voelt het niet, ze waardeert het niet. Ze ziet alleen de kilo's. Toen ik haar vroeg wanneer ze voor het laatst met waardering naar zichzelf heeft gekeken zei ze beschaamd: '20 jaar geleden..?'
Maar ze geeft het niet op en dat siert haar. Ze is een prachtig mens met een goed en eerlijk hart. Haar rechtvaardigheidsgevoel is groot en haar verantwoordelijkheidsgevoel al even zo.
We hebben samen al een lange weg gelopen. Ze kwam als klein meisje bij me wonen, toen haar (bio)moeder het te druk had met dr nieuwe kerel. Dat verklaart ook veel van haar zelfafwijzing. Stel je voor dat je bloedeigen moeder je door de telefoon weg geeft. Onverteerbaar. Voor mij compleet onbegrijpelijk, maar wel gebeurd. Voor S ga ik door het vuur, dat is altijd zo geweest en zal altijd zo zijn.
Morgen hfstk 2 uit het boek. ' Het lijnen voorbij'. Meer over natuurgetrouw eten en het verrekte van het onnodige jojo effect.
Voor nu welterusten en tot blogs.
Liefs, Syl.
dinsdag 12 juli 2011
Koop een taart en vier het! (zonder de taart)
Wauw! Vandaag de tweede reactie binnen van iemand die ik niet persoonlijk ken (de rest is tot nu toe van bekenden). Yeah! Joepie jippie jeej! Of, zoals mn dochter A het vroeger achteloos riep wanneer ik weer eens blij was om iets waar zij in haar pubertijd de lol niet van zag: ' Koop een taart en vier het'.
Nou.. die taart ik doe ik ff niet, maar vieren zeker wel. Ik ben oprecht blij met deze reacties. (En natuurlijk ook met die van mensen die ik wel ken!) Ik ben gaan schrijven om andere mensen te motiveren, inspireren, te doen lachen of huilen.. hoe dan ook, te raken. Ik merk dat dit lukt.
Het geeft ook een gevoel van verbondenheid, en dat sterkt me. Bedankt daar voor. Je reactie helpt me verder op weg.
Tegen Saskia zou ik willen zeggen: Wat fijn om van je te horen! Super welkom op mijn blog.Laat je af en toe weten wat je er van vindt? (het kan nu wel weer via de blog!) En vertel me ook wat t lezen van het boekje met jou doet! Ik ben erg benieuwd naar jouw ont-dekkingen en daaruit mogelijke volgende besluiten. Keep me posted!
En Grace: Welkom in mijn leven! Ik ben blij dat je herkenning vindt in mijn woorden. Mag ik iets zeggen? Waarom wachten tot het gevoel, de moed of het doorzettingsvermogen je aan komt waaien? Waarom niet gewoon nu die stap zetten? Zie t eens los van lijnen en bekijk het eens als een manier om respectvol met jezelf om te gaan. Want voor mij is dat alles dat het is. Dat gun ik je zo. Dat je in die spiegel kunt kijken en jezelf oprecht kunt zeggen dat je een tof wijf ziet staan, die je waardeert, respecteert, bewondert en goed verzorgt. Waar je echt van houdt. Dat is de grootste stap. De keuze om zelfdestructie en zelfafwijzing niet meer te accepteren in en van jezelf. Die keuze is waar het om gaat. De rest is een gevolg. Kies voor jezelf Grace. Je bent prachtig, mooi en sterk, gewoon zoals je bent. En laat niemand je anders vertellen (en jij jezelf ook niet). Ga voor je zelf!
Lieve mensen.. ik weet t heus ook niet allemaal, op niets is een pasklaar antwoord. Maar toch is het wel echt waar.. alle veranderingen beginnen met een simpele keuze. De keuze voor jeZelf ook. Die nam ik een tijdje geleden. Ik ben een sterke vrouw die ongelofelijk veel meemaakte in dit leven maar er niet bitter of zuur van werd. Het heeft me in mn kracht gebracht, en ook dat was een keuze. Ik geloof niet in slachtoffer zijn. Iedereen maakt dingen mee. Nooit zomaar. Hoe vreselijk de dingen soms ook zijn, er valt altijd een les uit te trekken waardoor je verder kunt groeien. En dat is altijd mn uitgangspunt geweest bij alles dat ik meemaakte. Soms voelde ik me door god en iedereen verlaten en was mn lijf letterlijk uitgeput van de pijn en verdriet. En toch wist ik altijd zeker, ik kan dit aan. Ik weet nog even niet hoe, maar dit kan ik.
En zo zit ik er nu ook in. Ik voel me zo nu en dan gedemotiveerd of ontmoedigd. Maar ik weiger los te laten en het op te geven. Ik wil en zal 100% voor mezelf leren gaan en de slechte gewoonte van zelfdestructie af leren. Nogmaals, en ik kan het niet genoeg zeggen, liefde voor jezelf! Ik kan dit, en jij ook (en ja.. klinkt dapper, maar ik zeg het nu ook tegen mezelf).
Het boek. Spiritueel afvallen.
Hftstuk 1. Heb je lichaam lief.
Een confronterend begin. Een liefdesbrief, een noodkreet. Een paar zinnen:
' Mijn liefste, het gaat niet meer. Ik ben aan het eind van mijn latijn.' en verderop staat: 'terwijl het allemaal zo mooi begon tussen ons. We waren een uniek stel, jij en ik. Onvermoeibaar. We konden altijd op elkaar rekenen.' Nog wat verder lees ik: 'maar in de loop der jaren veranderde er iets. Ons leven werd hectisch. En te vol. Er was en is altijd werk te doen. Er is geen tijd voor rustige eten, rustig zitten, even niets doen. Je jaagt me constant op, en dwingt me mee te gaan in jouw stressvolle leven.' Het eindigt met: 'Hoe eindigt dit? Ik wil niet dat het eindigt! Nog lang niet! Wij horen bij elkaar. Laten we de rust en de aandacht voor elkaar terug brengen, lief. Laten we weer dansen zoals vroeger. Elkaar beminnen zoals in het begin. Het zal wat stroef gaan, maar ik beloof je dat ik je weer gelukkig zal maken. Het is nog niet te laat. Ik hou van jou en wil je nooit in de steek laten.
Voor altijd,
je lichaam.'
Een brief van een lichaam aan z'n bewoner. Wat zou je lijf jou te zeggen hebben? En beter nog.. wat zou je dan doen? (ik weet dat ik schrok toen ik me bedacht hoe ik mijn lijf af en toe bewust en stelselmatig laat kraken in z'n voegen, het geweld aan doe en respectloos behandel.)
Spiritualiteit: het betekent inzicht, zelfkennis, een persoonlijke levenshouding die los staat van dogma's en de gevestigde orde. (niks zweverigs aan dus!) Het overstijgt dat wat je zintuigen waarnemen en vertrouwt op een 'hogere realiteit'.
Het boek spreekt over een spirituele afslankreis. De schrijfster heeft die reis zelf ook gemaakt. Ze legt uit wat de kern is: heb je lichaam lief. Hoe doe je dat? Neem de signalen van je lijf waar en luister en naar. Negeer het niet. En reken af met de emotionele en psychische ballast in je leven. Dan kan ook je lijf vrij worden van ballast en zelfs kilo's. De schrijfster noemt dit een heerlijk vooruitzicht.
Ze kon wel eens gelijk hebben.
Tot slot een citaat, van Jim Rohn: 'Zorg goed voor je lichaam. Het is de enige plek die je hebt om te leven.'
Nog n klein verslag van vandaag. Het ging goed! Vandaag gelopen (vertaling: flink doorlopen, niet hardlopen) met dochter S. Een uurtje. Morgen weer, tenminste.. als er geen katten en honden uit de lucht komen vallen, zoals nu.
We lopen in Middelburg, dus wie mee wil doen, laat het me weten! We proberen om de dag te lopen, maar de komende 2 weken iedere dag. So join us if you like!
Het is weer laat geworden. Bedtijd voor deze vroege vogel. Morgen weer n dag. Wat zei pipo de clown ook alweer? 'Dag vogels, dag bloemen, dag kinderen.. (of zoiets) Welterusten'.
En om het dan helemaal goed te eindigen gaan we voor de woorden van Sonja Barend: : 'Voor straks lekker slapen en morgen, gezond weer op!'
(nou ja.. zo gezond mogelijk in ieder geval!)
Liefs en tot blogs.
Syl.
Nou.. die taart ik doe ik ff niet, maar vieren zeker wel. Ik ben oprecht blij met deze reacties. (En natuurlijk ook met die van mensen die ik wel ken!) Ik ben gaan schrijven om andere mensen te motiveren, inspireren, te doen lachen of huilen.. hoe dan ook, te raken. Ik merk dat dit lukt.
Het geeft ook een gevoel van verbondenheid, en dat sterkt me. Bedankt daar voor. Je reactie helpt me verder op weg.
Tegen Saskia zou ik willen zeggen: Wat fijn om van je te horen! Super welkom op mijn blog.Laat je af en toe weten wat je er van vindt? (het kan nu wel weer via de blog!) En vertel me ook wat t lezen van het boekje met jou doet! Ik ben erg benieuwd naar jouw ont-dekkingen en daaruit mogelijke volgende besluiten. Keep me posted!
En Grace: Welkom in mijn leven! Ik ben blij dat je herkenning vindt in mijn woorden. Mag ik iets zeggen? Waarom wachten tot het gevoel, de moed of het doorzettingsvermogen je aan komt waaien? Waarom niet gewoon nu die stap zetten? Zie t eens los van lijnen en bekijk het eens als een manier om respectvol met jezelf om te gaan. Want voor mij is dat alles dat het is. Dat gun ik je zo. Dat je in die spiegel kunt kijken en jezelf oprecht kunt zeggen dat je een tof wijf ziet staan, die je waardeert, respecteert, bewondert en goed verzorgt. Waar je echt van houdt. Dat is de grootste stap. De keuze om zelfdestructie en zelfafwijzing niet meer te accepteren in en van jezelf. Die keuze is waar het om gaat. De rest is een gevolg. Kies voor jezelf Grace. Je bent prachtig, mooi en sterk, gewoon zoals je bent. En laat niemand je anders vertellen (en jij jezelf ook niet). Ga voor je zelf!
Lieve mensen.. ik weet t heus ook niet allemaal, op niets is een pasklaar antwoord. Maar toch is het wel echt waar.. alle veranderingen beginnen met een simpele keuze. De keuze voor jeZelf ook. Die nam ik een tijdje geleden. Ik ben een sterke vrouw die ongelofelijk veel meemaakte in dit leven maar er niet bitter of zuur van werd. Het heeft me in mn kracht gebracht, en ook dat was een keuze. Ik geloof niet in slachtoffer zijn. Iedereen maakt dingen mee. Nooit zomaar. Hoe vreselijk de dingen soms ook zijn, er valt altijd een les uit te trekken waardoor je verder kunt groeien. En dat is altijd mn uitgangspunt geweest bij alles dat ik meemaakte. Soms voelde ik me door god en iedereen verlaten en was mn lijf letterlijk uitgeput van de pijn en verdriet. En toch wist ik altijd zeker, ik kan dit aan. Ik weet nog even niet hoe, maar dit kan ik.
En zo zit ik er nu ook in. Ik voel me zo nu en dan gedemotiveerd of ontmoedigd. Maar ik weiger los te laten en het op te geven. Ik wil en zal 100% voor mezelf leren gaan en de slechte gewoonte van zelfdestructie af leren. Nogmaals, en ik kan het niet genoeg zeggen, liefde voor jezelf! Ik kan dit, en jij ook (en ja.. klinkt dapper, maar ik zeg het nu ook tegen mezelf).
Het boek. Spiritueel afvallen.
Hftstuk 1. Heb je lichaam lief.
Een confronterend begin. Een liefdesbrief, een noodkreet. Een paar zinnen:
' Mijn liefste, het gaat niet meer. Ik ben aan het eind van mijn latijn.' en verderop staat: 'terwijl het allemaal zo mooi begon tussen ons. We waren een uniek stel, jij en ik. Onvermoeibaar. We konden altijd op elkaar rekenen.' Nog wat verder lees ik: 'maar in de loop der jaren veranderde er iets. Ons leven werd hectisch. En te vol. Er was en is altijd werk te doen. Er is geen tijd voor rustige eten, rustig zitten, even niets doen. Je jaagt me constant op, en dwingt me mee te gaan in jouw stressvolle leven.' Het eindigt met: 'Hoe eindigt dit? Ik wil niet dat het eindigt! Nog lang niet! Wij horen bij elkaar. Laten we de rust en de aandacht voor elkaar terug brengen, lief. Laten we weer dansen zoals vroeger. Elkaar beminnen zoals in het begin. Het zal wat stroef gaan, maar ik beloof je dat ik je weer gelukkig zal maken. Het is nog niet te laat. Ik hou van jou en wil je nooit in de steek laten.
Voor altijd,
je lichaam.'
Een brief van een lichaam aan z'n bewoner. Wat zou je lijf jou te zeggen hebben? En beter nog.. wat zou je dan doen? (ik weet dat ik schrok toen ik me bedacht hoe ik mijn lijf af en toe bewust en stelselmatig laat kraken in z'n voegen, het geweld aan doe en respectloos behandel.)
Spiritualiteit: het betekent inzicht, zelfkennis, een persoonlijke levenshouding die los staat van dogma's en de gevestigde orde. (niks zweverigs aan dus!) Het overstijgt dat wat je zintuigen waarnemen en vertrouwt op een 'hogere realiteit'.
Het boek spreekt over een spirituele afslankreis. De schrijfster heeft die reis zelf ook gemaakt. Ze legt uit wat de kern is: heb je lichaam lief. Hoe doe je dat? Neem de signalen van je lijf waar en luister en naar. Negeer het niet. En reken af met de emotionele en psychische ballast in je leven. Dan kan ook je lijf vrij worden van ballast en zelfs kilo's. De schrijfster noemt dit een heerlijk vooruitzicht.
Ze kon wel eens gelijk hebben.
Tot slot een citaat, van Jim Rohn: 'Zorg goed voor je lichaam. Het is de enige plek die je hebt om te leven.'
Nog n klein verslag van vandaag. Het ging goed! Vandaag gelopen (vertaling: flink doorlopen, niet hardlopen) met dochter S. Een uurtje. Morgen weer, tenminste.. als er geen katten en honden uit de lucht komen vallen, zoals nu.
We lopen in Middelburg, dus wie mee wil doen, laat het me weten! We proberen om de dag te lopen, maar de komende 2 weken iedere dag. So join us if you like!
Het is weer laat geworden. Bedtijd voor deze vroege vogel. Morgen weer n dag. Wat zei pipo de clown ook alweer? 'Dag vogels, dag bloemen, dag kinderen.. (of zoiets) Welterusten'.
En om het dan helemaal goed te eindigen gaan we voor de woorden van Sonja Barend: : 'Voor straks lekker slapen en morgen, gezond weer op!'
(nou ja.. zo gezond mogelijk in ieder geval!)
Liefs en tot blogs.
Syl.
maandag 11 juli 2011
The kick off. Valse start?
Lieve mensen.
Dag 1 is een feit. Nou.. dat was me dr een. Om nou te zeggen een 'vliegende start', nee.
Nu ik mezelf wat beperkingen op wil leggen, vooral omdat ik liever wil zijn voor mijn lijf, en niet eens omdat het van ene Sonja niet mag, gaan alle alarmbellen af. Ik voel me om de haverklap uit balans (innerlijk dus). Ik trek mezelf in twijfel bij alles wat ik doe en heb behoefte tot zelfdestructie bij dingen waar ik onzeker over ben. En dat laatste betekent voor mij maar 1 ding.. de drang om die onvrede te stillen door iets (hoe klein ook) in mn mond te stoppen. Wees gerust, ik deed het niet.
Maar de behoefte is tekenend en zit me dwars. Hoeveel macht kan een mens uit handen geven aan iets banaals als eten? Te veel. Tijd voor verandering, daarom doe ik dit ook en betrek ik jou er bij. Ik heb die stok achter de deur nodig. Had ik jou (ja jou, mijn lezer!) vandaag niet gehad dan weet ik t zo net nog niet... aan de ene kant voelt dat als zwak. Maar ik ben het niet, dat weet ik. Behalve als ik niet goed in mn vel zit en er is iets lekkers in de buurt. Dan is het vlees zwak en lullig als pudding.
Shit man.. ik heb zin in iets lekkers. (nee ik doe het niet.) Deze keer gaat de liefde voor mezelf overwinnen, of ik hem nu voel of niet. Tijd voor de grote schoonmaak.
Ik wilde je nog vertellen over het boek dat ik lees en gebruik. Maar weet je, het wordt morgen. Beloofd. Ik ben erg moe van deze dag, en om niet weer op mn laptop in slaap te vallen ga ik het deze keer kort houden. Project LichterdoorhetLeven, hoofdstuk Liefde voor meZelf is in bedrijf. Op naar dag 2. Om in de woorden vam Barry Stevens te spreken: " vooral doorgaan!"
Tot morgen, tot blogs.
Liefs, Syl.
Dag 1 is een feit. Nou.. dat was me dr een. Om nou te zeggen een 'vliegende start', nee.
Nu ik mezelf wat beperkingen op wil leggen, vooral omdat ik liever wil zijn voor mijn lijf, en niet eens omdat het van ene Sonja niet mag, gaan alle alarmbellen af. Ik voel me om de haverklap uit balans (innerlijk dus). Ik trek mezelf in twijfel bij alles wat ik doe en heb behoefte tot zelfdestructie bij dingen waar ik onzeker over ben. En dat laatste betekent voor mij maar 1 ding.. de drang om die onvrede te stillen door iets (hoe klein ook) in mn mond te stoppen. Wees gerust, ik deed het niet.
Maar de behoefte is tekenend en zit me dwars. Hoeveel macht kan een mens uit handen geven aan iets banaals als eten? Te veel. Tijd voor verandering, daarom doe ik dit ook en betrek ik jou er bij. Ik heb die stok achter de deur nodig. Had ik jou (ja jou, mijn lezer!) vandaag niet gehad dan weet ik t zo net nog niet... aan de ene kant voelt dat als zwak. Maar ik ben het niet, dat weet ik. Behalve als ik niet goed in mn vel zit en er is iets lekkers in de buurt. Dan is het vlees zwak en lullig als pudding.
Shit man.. ik heb zin in iets lekkers. (nee ik doe het niet.) Deze keer gaat de liefde voor mezelf overwinnen, of ik hem nu voel of niet. Tijd voor de grote schoonmaak.
Ik wilde je nog vertellen over het boek dat ik lees en gebruik. Maar weet je, het wordt morgen. Beloofd. Ik ben erg moe van deze dag, en om niet weer op mn laptop in slaap te vallen ga ik het deze keer kort houden. Project LichterdoorhetLeven, hoofdstuk Liefde voor meZelf is in bedrijf. Op naar dag 2. Om in de woorden vam Barry Stevens te spreken: " vooral doorgaan!"
Tot morgen, tot blogs.
Liefs, Syl.
zondag 10 juli 2011
Hallo lieve allemaal,
T was n relaxte zondag, wat mij betreft. Niet veel wereldschokkends beleefd of gedaan. Begonnen met chillen (in bed), lekker goed ontbeten (ik ga me niet zitten verhongeren als ik gezonder wil gaan eten. Ik eet gezond, en zeker niet te veel. Maar wel genoeg. Honger lijden is ook geen zelf-liefde.) Vanmiddag nog even een terrasje gepakt. Deze keer geen wijntje of Jillz, maar lekker water. Niks mis mee. Weet je.. ik voel me altijd zo 'schoon' als ik water drink. Het voelde ook wel een beetje als een overwinning, dat water i.p.v. alcohol. Ook ons avond-likeurtje heb ik afgezworen, voorlopig toch. Als ik het heel goed doe deze komende week, sta ik mezelf zaterdag misschien wel een Roseetje toe. Wie weet. Ons jongste kleinkind is jarig (A, ze wordt 2), dus daar moet op gedronken worden.
Vandaag het pak mellowcakes maar open gemaakt en er de helft uit gegeten. (nee, niet alleen!). De rest geef ik aan J mee naar zijn werk. Daar kunnen zijn collega's er hun toch al iets gezette buikjes aan tegoed doen. Dat gaat vast lukken, en ben ik er van af.
Even over morgen. D day. Ik ga morgen beginnen met lopen, samen met dochter S. We zullen 3 a 4 keer per week gaan lopen. Ik loop met mn nordic stokken, en S zonder. Ik geef toe, die stokken schrijf je eerder toe aan 65 plussers die eigenlijk niet weten hoe ze ze moeten gebruiken, maar toch was ik een van de eerste mensen die ze jaren geleden al had. Ze werken ideaal voor mij. Ze houden mijn lijf in balans, mn werveltjes mooi opgestapeld en daarmee mn gewrichten op zn plaats. Super. Zonder stokken krijg ik binnen 15/30 minuten zeere gewrichten in mn heupen. (nee dat heeft nada te maken met overgewicht, maar met de reuma die ik al jaren heb). Met stokken houd ik het veel langer vol. Dus bejaardensport of niet.. schijt aan!
Morgen naar t ziekenhuis met zoon R. Tandartsbehandeling onder narcose. Tja.. de techniek staat voor niets. Ik moest vroeger nog in de stoel bij de schooltandarts, wat een veschrikking was dat! Toen ik heel klein was, was ik zo bang. Ik rende de stoel uit, tandarts en moeder achter me aan. Na een paar rondjes in de behandelkamer, die voor mij toen voelde als een enorme balzaal, had Iwan de verschrikkelijke er genoeg van. Kindvriendelijk als hij was snauwde hij mijn moeder toe: " neem dat kind maar mee, daar ga ik niet aan beginnen!" Dat was oh zo heerlijk voor mijn jonge kinderziel... De l#l. Hij moest eens weten. Maar zoon R is deze ellende bespaard gebleven. Schooltandartsen bestaan niet meer. Wie dat ooit bedacht mag van mij aan een hoge boom te drogen worden gehangen. Maar ach.. wat maak ik me nog druk. Het is voorbij, en dit gemopper past niet in een lichter leven.
Ik ben best moe geworden vandaag, ondanks de zeerk beperkte hoeveelheid activiteiten. (Bovendien ben ik geen nachtbraker. Ik ben eerder een vroege vogel, dan ben ik t fitst.) Ik viel (tot grote hilariteit van zoon R, lekker toch, van die pubers!) al drie keer in slaap op de laptop met mn vingers nog op t toestenbord. Misschien is het tijd de zwaartekracht zn werk te laten doen en mn ogen echt te laten dichtvallen, in bed. Morgen weer n dag.
Morgen ga ik je vertellen over de inhoud van het boekje dat ik ga gebruiken en toepassen om het lichter lijf-lichter leven te gaan bereiken. Maar nu eerst.. slapen! Yeah!
One more night till D day. Als ik wakker wordt is t gedaan met ondoordacht eten. Ik moet de neiging onderdrukken mezelf te vertellen dat ik nu dus nog wel even iets ongezonds mag eten. Gek toch. Morgen wil ik uit liefde voor mezelf leren om lichter te leven, en vandaag zou ik mezelf nog even liefdeloos pijnigen met ongezonde junk. Alsof liefde voor mezelf morgen pas begint. Dus nee.. ik eet nu niks meer. Liefde begint nu!
Liefs en tot blogs
Syl.
T was n relaxte zondag, wat mij betreft. Niet veel wereldschokkends beleefd of gedaan. Begonnen met chillen (in bed), lekker goed ontbeten (ik ga me niet zitten verhongeren als ik gezonder wil gaan eten. Ik eet gezond, en zeker niet te veel. Maar wel genoeg. Honger lijden is ook geen zelf-liefde.) Vanmiddag nog even een terrasje gepakt. Deze keer geen wijntje of Jillz, maar lekker water. Niks mis mee. Weet je.. ik voel me altijd zo 'schoon' als ik water drink. Het voelde ook wel een beetje als een overwinning, dat water i.p.v. alcohol. Ook ons avond-likeurtje heb ik afgezworen, voorlopig toch. Als ik het heel goed doe deze komende week, sta ik mezelf zaterdag misschien wel een Roseetje toe. Wie weet. Ons jongste kleinkind is jarig (A, ze wordt 2), dus daar moet op gedronken worden.
Vandaag het pak mellowcakes maar open gemaakt en er de helft uit gegeten. (nee, niet alleen!). De rest geef ik aan J mee naar zijn werk. Daar kunnen zijn collega's er hun toch al iets gezette buikjes aan tegoed doen. Dat gaat vast lukken, en ben ik er van af.
Even over morgen. D day. Ik ga morgen beginnen met lopen, samen met dochter S. We zullen 3 a 4 keer per week gaan lopen. Ik loop met mn nordic stokken, en S zonder. Ik geef toe, die stokken schrijf je eerder toe aan 65 plussers die eigenlijk niet weten hoe ze ze moeten gebruiken, maar toch was ik een van de eerste mensen die ze jaren geleden al had. Ze werken ideaal voor mij. Ze houden mijn lijf in balans, mn werveltjes mooi opgestapeld en daarmee mn gewrichten op zn plaats. Super. Zonder stokken krijg ik binnen 15/30 minuten zeere gewrichten in mn heupen. (nee dat heeft nada te maken met overgewicht, maar met de reuma die ik al jaren heb). Met stokken houd ik het veel langer vol. Dus bejaardensport of niet.. schijt aan!
Morgen naar t ziekenhuis met zoon R. Tandartsbehandeling onder narcose. Tja.. de techniek staat voor niets. Ik moest vroeger nog in de stoel bij de schooltandarts, wat een veschrikking was dat! Toen ik heel klein was, was ik zo bang. Ik rende de stoel uit, tandarts en moeder achter me aan. Na een paar rondjes in de behandelkamer, die voor mij toen voelde als een enorme balzaal, had Iwan de verschrikkelijke er genoeg van. Kindvriendelijk als hij was snauwde hij mijn moeder toe: " neem dat kind maar mee, daar ga ik niet aan beginnen!" Dat was oh zo heerlijk voor mijn jonge kinderziel... De l#l. Hij moest eens weten. Maar zoon R is deze ellende bespaard gebleven. Schooltandartsen bestaan niet meer. Wie dat ooit bedacht mag van mij aan een hoge boom te drogen worden gehangen. Maar ach.. wat maak ik me nog druk. Het is voorbij, en dit gemopper past niet in een lichter leven.
Ik ben best moe geworden vandaag, ondanks de zeerk beperkte hoeveelheid activiteiten. (Bovendien ben ik geen nachtbraker. Ik ben eerder een vroege vogel, dan ben ik t fitst.) Ik viel (tot grote hilariteit van zoon R, lekker toch, van die pubers!) al drie keer in slaap op de laptop met mn vingers nog op t toestenbord. Misschien is het tijd de zwaartekracht zn werk te laten doen en mn ogen echt te laten dichtvallen, in bed. Morgen weer n dag.
Morgen ga ik je vertellen over de inhoud van het boekje dat ik ga gebruiken en toepassen om het lichter lijf-lichter leven te gaan bereiken. Maar nu eerst.. slapen! Yeah!
One more night till D day. Als ik wakker wordt is t gedaan met ondoordacht eten. Ik moet de neiging onderdrukken mezelf te vertellen dat ik nu dus nog wel even iets ongezonds mag eten. Gek toch. Morgen wil ik uit liefde voor mezelf leren om lichter te leven, en vandaag zou ik mezelf nog even liefdeloos pijnigen met ongezonde junk. Alsof liefde voor mezelf morgen pas begint. Dus nee.. ik eet nu niks meer. Liefde begint nu!
Liefs en tot blogs
Syl.
zaterdag 9 juli 2011
Shop untill you drop!
Winkelen is aan mij niet besteedt. Ik leef al zoveel jaren van een piepklein inkomen, dat shoppen er bijna nooit in zit. Op zich niet erg. Het is alleen echt leuk wanneer je geld te besteden hebt of echt iets moet kopen. tenmiste.. dat vind ik. Zomaar slenteren, winkel in en uit, etalages gluren, zie je mij niet doen. Misschien ben ik er ook wel te praktisch of zelfs ongeduldig voor. Dus over dat soort shoppen gaat het nu niet. Vandaag was de dag van de grote voorbereidingen. Overmorgen is het zo ver.. het project "Lichter door het leven" komt dan tot leven. Tijd om te shoppen dus. Geen kleding, geinige gadgets of onzinnige maar o zo leuke hebbedingetjes.. niets van dat alles. Vandaag werden Lidl en Agrimarkt bezocht. Ja sorry, veel spannender kan ik het niet brengen.
Tijd voor worteltjes, sapjes, watertjes, droge koekjes (merk je hoe ik van alles verkleinwoordjes maak? Ik denk dat ik het schattigheidsgehalte wil verhogen maar t werkt niet echt. Geen snoep, vette koek, chips of chocola heeft geen schattigheidsgehalte. Dat is hard werken en serious business!). Maar goed, het moest gebeuren, dus de kar werd consequent volgeladen met gezonde producten. Nee GEEN light zooi, want die is nog veel ongezonder! Alle kunstmatige zoetstoffen zijn gif voor je lijf. Ze zijn (wetenschappelijk) aangetoond kankerverwekkend. Toch hangen hele volksstammen de fles aan de lippen en de illusie levend dat ze zichzelf iets goed toedienen. Het zou, wat mij betreft, verboden moeten zijn. Net als tabak.. als ik eerlijk ben. Maar ja.. beetje hypocriet omdat ik zo nu en dan wel een hijs van zo'n speciaal ' shaggie' neem.. Hm, who say life makes sense?
Omdat ik zelfs de biologische producten van Lidl niet zomaar kan betalen (balen, want ik wil het wel!) werden het de jan-met-de-pet aanbiedingen. Ook lekker. (het zal wel moeten) Bepakt en bezakt met tassen groente, fruit en andersoortig gezond voer werd de (geleende) auto volgestouwd.
Een rib uit mn lijf later (zelfs bij Lidl kun je je ribben laten halveren) gooien we de kofferbak vol en maakten nog een laatste stop bij Agri. Pffff.. nu ben ik t zat. Tijd voor iets lekkers! (en denk nou niet dat ik dan doel op mn verse wortelen met het frisse groen er nog aan. Nee hoor.. de gedachte aan iets ongezonders kwam veel eerder boven ploppen.) Maar, (schouderklopje van Barend!Ja geeft u maar!) het werd een broodje bapao. Even eerlijk zijn Syl.. Ja ok.. met mayo, dat nog wel. Maar zoals je weet, vandaag ' mag' het nog... (of zo)
Inmiddels hebben (volwassen uitwonende) dochter S en moeder E zich ook aangesloten bij mijn
" Lichter door het leven' project. Heel goed. Nu moet ik wel doorzetten. Voor mn dochter wil ik n goed voorbeeld zijn en n gezond leven voorleven, en voor mn moeder eigenlijk ook. Mn dochter pakt het even grondig aan als ik. We gaan samen (ongeveer) hetzelfde eten, we gaan samen lopen/sporten en we gaan elkaar's buddy zijn. Elke dag een contactmoment om de dag door te nemen. Hoe voel je je? Ben je nog in je kracht? Waar loop je tegen aan en hoe loste je dat op? Ook op shit momenten (je kent ze wel.. dat de voorraadkast altijd een paar stappen dichterbij lijkt dan wanneer je je top voelt) gebruiken we de hot-line. Help, ik voel me klote! Ik wil iets eten! Je kent t misschien wel. Dan heb je even die support van n ander nodig. Tenmiste, ik wel, en S ook. Mn moeder is daar veel beter in. Maar ja.. zij is dan weer verslaafd aan peuken. En dat stinkt.
Wel.. morgen weer n dag. Dat is de dag die in het teken staat van het maken van het grote totaalplan. We gaan ook een contract (met elkaar maar vooral met onszelf) aan, dat ik morgen zal opstellen. Verder is het de dag van de grote schoonmaak. De laatste zooi uit de kast, weg geven of weggooien. Om nu te zeggen dat ik daar hoera van ga roepen.. nou, nog niet. Maar, zoals ik in het begin al zei, dit gaat niet om lijnen, niet om afvallen en niet om slank moeten worden. Dit gaat over liefde voor mezelf, waardering voor het leven en respect voor mijn lijf. Daar ga ik voor. En daarom ga ik dit aan. Ik ben t zat mijn lijf te vergiftigen met suikers, kleurstoffen, ongezonde vetten, bestrijdingsmiddelen en andere troep. Ik wil best afvallen, maar wat ik nog veel liever wil ik gezond leven! En een gezonde spirit hoort in een gezonde tempel. Naast het gezonde lijf streef ik een gezonde geest na. Oude shit opruimen, verwerken en loslaten. Traumatische fobieen nu eindelijk eens de kop bieden, en echt leren ont-spannen. Echt liefde voor meZelf gaan ervaren. Cool lijkt me dat.
One more day...
Liefs en tot blogs.
Syl.
Tijd voor worteltjes, sapjes, watertjes, droge koekjes (merk je hoe ik van alles verkleinwoordjes maak? Ik denk dat ik het schattigheidsgehalte wil verhogen maar t werkt niet echt. Geen snoep, vette koek, chips of chocola heeft geen schattigheidsgehalte. Dat is hard werken en serious business!). Maar goed, het moest gebeuren, dus de kar werd consequent volgeladen met gezonde producten. Nee GEEN light zooi, want die is nog veel ongezonder! Alle kunstmatige zoetstoffen zijn gif voor je lijf. Ze zijn (wetenschappelijk) aangetoond kankerverwekkend. Toch hangen hele volksstammen de fles aan de lippen en de illusie levend dat ze zichzelf iets goed toedienen. Het zou, wat mij betreft, verboden moeten zijn. Net als tabak.. als ik eerlijk ben. Maar ja.. beetje hypocriet omdat ik zo nu en dan wel een hijs van zo'n speciaal ' shaggie' neem.. Hm, who say life makes sense?
Omdat ik zelfs de biologische producten van Lidl niet zomaar kan betalen (balen, want ik wil het wel!) werden het de jan-met-de-pet aanbiedingen. Ook lekker. (het zal wel moeten) Bepakt en bezakt met tassen groente, fruit en andersoortig gezond voer werd de (geleende) auto volgestouwd.
Een rib uit mn lijf later (zelfs bij Lidl kun je je ribben laten halveren) gooien we de kofferbak vol en maakten nog een laatste stop bij Agri. Pffff.. nu ben ik t zat. Tijd voor iets lekkers! (en denk nou niet dat ik dan doel op mn verse wortelen met het frisse groen er nog aan. Nee hoor.. de gedachte aan iets ongezonders kwam veel eerder boven ploppen.) Maar, (schouderklopje van Barend!Ja geeft u maar!) het werd een broodje bapao. Even eerlijk zijn Syl.. Ja ok.. met mayo, dat nog wel. Maar zoals je weet, vandaag ' mag' het nog... (of zo)
Inmiddels hebben (volwassen uitwonende) dochter S en moeder E zich ook aangesloten bij mijn
" Lichter door het leven' project. Heel goed. Nu moet ik wel doorzetten. Voor mn dochter wil ik n goed voorbeeld zijn en n gezond leven voorleven, en voor mn moeder eigenlijk ook. Mn dochter pakt het even grondig aan als ik. We gaan samen (ongeveer) hetzelfde eten, we gaan samen lopen/sporten en we gaan elkaar's buddy zijn. Elke dag een contactmoment om de dag door te nemen. Hoe voel je je? Ben je nog in je kracht? Waar loop je tegen aan en hoe loste je dat op? Ook op shit momenten (je kent ze wel.. dat de voorraadkast altijd een paar stappen dichterbij lijkt dan wanneer je je top voelt) gebruiken we de hot-line. Help, ik voel me klote! Ik wil iets eten! Je kent t misschien wel. Dan heb je even die support van n ander nodig. Tenmiste, ik wel, en S ook. Mn moeder is daar veel beter in. Maar ja.. zij is dan weer verslaafd aan peuken. En dat stinkt.
Wel.. morgen weer n dag. Dat is de dag die in het teken staat van het maken van het grote totaalplan. We gaan ook een contract (met elkaar maar vooral met onszelf) aan, dat ik morgen zal opstellen. Verder is het de dag van de grote schoonmaak. De laatste zooi uit de kast, weg geven of weggooien. Om nu te zeggen dat ik daar hoera van ga roepen.. nou, nog niet. Maar, zoals ik in het begin al zei, dit gaat niet om lijnen, niet om afvallen en niet om slank moeten worden. Dit gaat over liefde voor mezelf, waardering voor het leven en respect voor mijn lijf. Daar ga ik voor. En daarom ga ik dit aan. Ik ben t zat mijn lijf te vergiftigen met suikers, kleurstoffen, ongezonde vetten, bestrijdingsmiddelen en andere troep. Ik wil best afvallen, maar wat ik nog veel liever wil ik gezond leven! En een gezonde spirit hoort in een gezonde tempel. Naast het gezonde lijf streef ik een gezonde geest na. Oude shit opruimen, verwerken en loslaten. Traumatische fobieen nu eindelijk eens de kop bieden, en echt leren ont-spannen. Echt liefde voor meZelf gaan ervaren. Cool lijkt me dat.
One more day...
Liefs en tot blogs.
Syl.
vrijdag 8 juli 2011
Dag 2.. tijd om t plan concreet te gaan maken! (zweet..)
De tweede dag van de "Lichter leven" quest. Vanochtend vroeg wakker geworden met een hoofd vol plannen. De bouwvakkers die ik verwachtte bleken niet te komen, dus alle tijd mijn blog te lanceren.
Man oh man.. de adrenaline spuit mijn oren bijna uit! Eerst Nannet (vd Ham, schrijver van t boek dat ik ga gebruiken/onderzoeken) gemaild en gesmst met het nieuws over mn blog. Benieuwd wat ze er van vindt. En nog veel benieuwder of ze dat mij ook zal laten weten. Ik hoop t wel, en dat ik het niet morgen in haar blog moet lezen. Zou ze zo zijn? Nee vast niet. Ik verwacht n warm mens met beide voeten op aarde die geinteresseerd zal zijn in mijn bevindingen, bespiegelingen en ontdekkingen. Ergens voelt ze als een world-sister. Die zijn heel belangrijk voor ons vrouwen, onze zusters. We kunnen elkaar opbouwen, bekrachtigen, activeren, bemoedigen, aansturen en motiveren. Ik GA er voor!
Nu ik zit te schrijven merk ik dat ik bij t onderwerp ' lichter worden' weg blijf. Hm. Wat is dat?
Eerlijk..? Ik zie een beetje op tegen a.s. maandag. D day. De dag van de grote verandering. De dag van de gezonde leefstijl-start... De dag dat de chocola, chips en andere zooi in de prullenbak verdwijnen. Ja, ik ga t doen. Maar ik denk er liever nog niet aan. Is dat gek of wat? Vind ik wel. Ik ben een zelfverzekerde, stoere, zelfwaarderende vrouw die graag een gezond lijf heeft. Waarom gaat dit me dan zo lastig af? Das nou juist waarom ik t boekje ga gebruiken. Ik geloof niet in afvallen via dieeten. Je moet eerst in jeZELF opruimen. Je focus moet liggen op zelf-liefde en zelf-waardering. Alleen dan breng je een andere, gezondere leefstijl op. Ik WEET het...
Wat is dan mijn issue en de drempel? Het is tijd dat ik naar binnen kijk. Misschien zit daar onder die stoere laag ook nog een onzeker stukje. dat bang is zekerheden kwijt te raken? Want leuk of niet.. als je je klote voelt is het ook een zekerheid als je naar de kast kunt lopen om iets in je mond te stoppen. 'Valse macht' noemt mijn vriendin J het. Das waar. De valse macht van eten. Ik voel hem ook.
Ik troost me er soms mee. Dat moet klaar zijn. Troost moet ik uit mijn hart gaan halen. I know...
En dan moet je weten dat ik niet eens een vreter ben. Geen grote zakken chips, geen hele repen chocola of pakken koekjes. Mijn zwaktemomenten zijn vlak voor t koken (tussen 16.00 en 17.00 uur) en als ik me rot (niet helemaal lekker in balans) voel over iets. Dan is de trip naar de kast bijna automatisme. Dan eet ik maar een klein beetje, maar ik doe het wel. Ik pak die troost met dat koekje. Shit.
Over shit gesproken...Ik kan het me ook helemaal niet veroorloven met mijn darmwerking. (Crohn). Waar anderen met deze ziekte afvallen en afvallen kom ik alleen maar aan, alleen al bij de aanblik van eten. Bovendien ver-gist suiker direct in mn darmen waardoor er borrelingen komen die in Spanje hoorbaar zijn. En vet.. ach.. ook maar niet doen, tenzij ik graag binnen 15 minuten naar t kleine kamertje wil rennen. Maar als je nu denkt dat ik die twee dingen al lang had geschrapt, heb je t mis.
Tuurlijk niet! Hm... Waar gaat ie dan fout als ik wel van mezelf zeg te houden en toch zo destructief met mn lijf om ga... klopt dat dan wel?
2 more days..
See ya! Liefs en tot blogs,
Syl.
Man oh man.. de adrenaline spuit mijn oren bijna uit! Eerst Nannet (vd Ham, schrijver van t boek dat ik ga gebruiken/onderzoeken) gemaild en gesmst met het nieuws over mn blog. Benieuwd wat ze er van vindt. En nog veel benieuwder of ze dat mij ook zal laten weten. Ik hoop t wel, en dat ik het niet morgen in haar blog moet lezen. Zou ze zo zijn? Nee vast niet. Ik verwacht n warm mens met beide voeten op aarde die geinteresseerd zal zijn in mijn bevindingen, bespiegelingen en ontdekkingen. Ergens voelt ze als een world-sister. Die zijn heel belangrijk voor ons vrouwen, onze zusters. We kunnen elkaar opbouwen, bekrachtigen, activeren, bemoedigen, aansturen en motiveren. Ik GA er voor!
Nu ik zit te schrijven merk ik dat ik bij t onderwerp ' lichter worden' weg blijf. Hm. Wat is dat?
Eerlijk..? Ik zie een beetje op tegen a.s. maandag. D day. De dag van de grote verandering. De dag van de gezonde leefstijl-start... De dag dat de chocola, chips en andere zooi in de prullenbak verdwijnen. Ja, ik ga t doen. Maar ik denk er liever nog niet aan. Is dat gek of wat? Vind ik wel. Ik ben een zelfverzekerde, stoere, zelfwaarderende vrouw die graag een gezond lijf heeft. Waarom gaat dit me dan zo lastig af? Das nou juist waarom ik t boekje ga gebruiken. Ik geloof niet in afvallen via dieeten. Je moet eerst in jeZELF opruimen. Je focus moet liggen op zelf-liefde en zelf-waardering. Alleen dan breng je een andere, gezondere leefstijl op. Ik WEET het...
Wat is dan mijn issue en de drempel? Het is tijd dat ik naar binnen kijk. Misschien zit daar onder die stoere laag ook nog een onzeker stukje. dat bang is zekerheden kwijt te raken? Want leuk of niet.. als je je klote voelt is het ook een zekerheid als je naar de kast kunt lopen om iets in je mond te stoppen. 'Valse macht' noemt mijn vriendin J het. Das waar. De valse macht van eten. Ik voel hem ook.
Ik troost me er soms mee. Dat moet klaar zijn. Troost moet ik uit mijn hart gaan halen. I know...
En dan moet je weten dat ik niet eens een vreter ben. Geen grote zakken chips, geen hele repen chocola of pakken koekjes. Mijn zwaktemomenten zijn vlak voor t koken (tussen 16.00 en 17.00 uur) en als ik me rot (niet helemaal lekker in balans) voel over iets. Dan is de trip naar de kast bijna automatisme. Dan eet ik maar een klein beetje, maar ik doe het wel. Ik pak die troost met dat koekje. Shit.
Over shit gesproken...Ik kan het me ook helemaal niet veroorloven met mijn darmwerking. (Crohn). Waar anderen met deze ziekte afvallen en afvallen kom ik alleen maar aan, alleen al bij de aanblik van eten. Bovendien ver-gist suiker direct in mn darmen waardoor er borrelingen komen die in Spanje hoorbaar zijn. En vet.. ach.. ook maar niet doen, tenzij ik graag binnen 15 minuten naar t kleine kamertje wil rennen. Maar als je nu denkt dat ik die twee dingen al lang had geschrapt, heb je t mis.
Tuurlijk niet! Hm... Waar gaat ie dan fout als ik wel van mezelf zeg te houden en toch zo destructief met mn lijf om ga... klopt dat dan wel?
2 more days..
See ya! Liefs en tot blogs,
Syl.
donderdag 7 juli 2011
Beschuit met muisjes!
Vandaag is de eerste dag van een spannende reis. Een quest is begonnen.
Ik wil gewicht verliezen, innerlijk en uiterlijk, en ga jou daar online deelgenoot van maken. Pfff!
Ik heb niks met dieeten. Ik geloof dat die niks te maken hebben met zelfwaardering als je die laat ontstaan uit ontevredenheid met jezelf. Ik geloof echt dat de beste manier om gewicht te verliezen is door uit te vinden waarom je dat gewicht vasthoudt. Tja.. ik weet het allemaal wel.. maar toch verloor ik nooit echt veel gewicht. Ik (zelf coach/hulpverlener) schiet toch tekort als t gaat om mn eigen proces... Hm.
Het is wel waar wat ze zeggen over dokters die zelf ziek zijn...
Aanstaande maandag gaat alle eet-rotzooi de deur uit en vervang ik het met gezonde biologische producten. Veel fruit. Heerlijk. Maar of het de zin in een stukje chocola gaat vervangen...
We gaan het zien..
Ik ga de komende dagen t boek (Spiritueel afvallen van Nannet vd Ham) nog maar s lezen en ter harte nemen. Een lichtere buitenkant begint bij een lichtere binnenkant. Well.. let's go. En om in de woorden van a famous american te spreken: Yes I can! (poeh eej.. zou het?)
Hoe dan ook.. nog 3 dagen voor de kick off.
Ik wil gewicht verliezen, innerlijk en uiterlijk, en ga jou daar online deelgenoot van maken. Pfff!
Ik heb niks met dieeten. Ik geloof dat die niks te maken hebben met zelfwaardering als je die laat ontstaan uit ontevredenheid met jezelf. Ik geloof echt dat de beste manier om gewicht te verliezen is door uit te vinden waarom je dat gewicht vasthoudt. Tja.. ik weet het allemaal wel.. maar toch verloor ik nooit echt veel gewicht. Ik (zelf coach/hulpverlener) schiet toch tekort als t gaat om mn eigen proces... Hm.
Het is wel waar wat ze zeggen over dokters die zelf ziek zijn...
Aanstaande maandag gaat alle eet-rotzooi de deur uit en vervang ik het met gezonde biologische producten. Veel fruit. Heerlijk. Maar of het de zin in een stukje chocola gaat vervangen...
We gaan het zien..
Ik ga de komende dagen t boek (Spiritueel afvallen van Nannet vd Ham) nog maar s lezen en ter harte nemen. Een lichtere buitenkant begint bij een lichtere binnenkant. Well.. let's go. En om in de woorden van a famous american te spreken: Yes I can! (poeh eej.. zou het?)
Hoe dan ook.. nog 3 dagen voor de kick off.
Abonneren op:
Reacties (Atom)