Verboden voor latten.

Vandaag was echt weer zo'n dag vol plannen waar maar de helft van te realiseren bleek. Jammer! Gek toch, hoe dat werkt. Hoe meer plannen ik maak, hoe minder ik volbreng en hoe kleiner de doelen hoe haalbaarder ze worden. Er zal wel logica in zitten, maar ik donder toch steeds weer in mn valkuil van teveel willen, of erger nog teveel moeten (van mezelf). Die lat lijkt wel altijd hoog te moeten liggen. Hoe komt dat toch? Is dat liefdevol naar mezelf..?


Hm. Eens even zien. Waarom leg ik de lat vaak zo (onhaalbaar) hoog? Wat is de winst daarvan? Ik ontdek twee redenen.
1. De lat moet hoog om te voldoen aan mn eigen verwachtingen van perfectie, in de hoop dat ik zo acceptabel ben voor anderen (en mezelf). Shit, slecht nieuws. Wat als ik het dan niet haal? Ben ik dan minder waardevol? Vroeger voelde dat zeker zo. Nu soms ook nog wel. Ik wil me richten op een liefdevollere houding naar mezelf. Als ik dat nu doe kan dit er eigenlijk niet bij passen. Dan moet die lat omlaag. Waarom moet ik perfectie bereiken? Er is een keuze te maken. De lat mag omlaag.  Ik hoef niet te jagen naar het perfecte en me steeds frustreren dat ik het niet haal. Dat klinkt beter, al voel ik het nog niet helemaal.
2. Leg ik de lat soms misschien ook zo achterlijk en onhaalbaar hoog zodat ik weet dat ik het nooit kan halen... Doe ik ook wel, zo af en toe. Waarom? Ik denk dat ik dat doe om mezelf te raken. Zoiets als 'zie je wel, je kunt niets, je bereikt niets, het wordt nooit iets met jou'. Self fullfilling prophacy, I guess. (zoiets als zelfvervullende profetie) Dat doe ik vooral in tijden van twijfel aan mezelf. Alweer shit.
Lekker liefdeloos en respectloos naar mn ik-je toe. Dat ik-je van mij heeft verdomd veel te verduren.


Tijd voor keuzes. Kappen met die lat. Doorbreken. Vanaf vandaag: verboden voor latten. Ik schrijf het morgenochtend op een papier en hang het op mn keukenkastje. Doe ik echt. Het helpt me om de komende tijd een reminder te hebben die me helpt mn nieuwe deal met mezelf serieus te nemen.
Helaas heb ik die reminder nog nodig, maar in het kader van geknakte latten en haalbare doelen accepteer ik dit.. (sprak ze schromend). Oh man, ik moet wel n beetje om mezelf lachen! ;-) Muts!


Vandaag weer gelopen met S. Ze heeft het soms zo moeilijk met zichzelf. Zelfafwijzing is voor haar bijna normaal geworden. Het breekt mn moeder-hart. Ze wil graag afvallen en samen gaan we uitzoeken wat de reden is van het vasthouden van de kilo's. Ze wil het weten, en dat vind ik heel goed van haar. Dat is een belangrijke stap. In die (soms rottige?) spiegel kijken en zien wat er gebeurd. Dat is pijnlijk, zeker voor haar. Ze is uiterlijk een prachtige meid, maar ze ziet het niet. Ze voelt het niet, ze waardeert het niet. Ze ziet alleen de kilo's. Toen ik haar vroeg wanneer ze voor het laatst met waardering naar zichzelf heeft gekeken zei ze beschaamd: '20 jaar geleden..?'
Maar ze geeft het niet op en dat siert haar. Ze is een prachtig mens met een goed en eerlijk hart. Haar rechtvaardigheidsgevoel is groot en haar verantwoordelijkheidsgevoel al even zo.
We hebben samen al een lange weg gelopen. Ze kwam als klein meisje bij me wonen, toen haar (bio)moeder het te druk had met dr nieuwe kerel. Dat verklaart ook veel van haar zelfafwijzing. Stel je voor dat je bloedeigen moeder je door de telefoon weg geeft. Onverteerbaar. Voor mij compleet onbegrijpelijk, maar wel gebeurd. Voor S ga ik door het vuur, dat is altijd zo geweest en zal altijd zo zijn.


Morgen hfstk 2 uit het boek. ' Het lijnen voorbij'. Meer over natuurgetrouw eten en het verrekte van het onnodige jojo effect.
Voor nu welterusten en tot blogs.


Liefs, Syl.