Drup, drup, plens, spetter, flatsj, plons, kletterdekletter... de geluiden van vandaag. Tenminste, buiten.
Binnen is het heerlijk. Wel.. buiten eigenlijk ook, als je een verdroogd plantje bent dat al iets te lang dorstig naar de hemel keek in de hoop dat er zegen (ja ik bedoel zegen) zou gaan vallen. Eindelijk is het dan zo ver dat de vurige wens van het plantje in vervulling gaat, en het plantje hoort niets anders kan klagende geluiden van de mensen die langs lopen. Hoe kan het toch dat wat voor de een een zegen is voor de andere gezien kan worden als iets naars? Zijn we dan zo egocentrisch geworden? Wel, dat wil ik niet hebben. Ik besloot vanochtend opgewekt op de fiets te stappen en niet te mekkeren over natte kleffe kleren. Thuis douche ik me wel warm, besloot ik. Immers, wie geeft mij het recht om een dag mooi weer te verwachten terwijl het land gortdroog staat en de gewassen schreeuwen om water? Ach.. als ik t zo bekijk is dit een klein offer voor al dat lekkers dat straks weer bij de groenteman naar ons ligt te lonken. hmm!
Over lekkers gesproken... Ik heb al drie dagen niet gesnoept/gesnackt! Ik ben trots! Zeker omdat het zonder al te veel moeite gaat. Ik merk nu dat de keuze die ik maakte enorm belangrijk is. De keuze voor meZelf. Een oprechte keuze om t anders te gaan doen. Die is de helft van de prestatie. Yeah!
Ik doe niet aan wegen (zeker niet dagelijks), en weet niet precies hoe het daarmee zit. Het maakt me ook nog niet zoveel uit. Pas als mn broeken gaan slobberen en afzakken wordt t tijd om een tussenstand op te nemen.
Opbiechten. Voor alle eerlijkheid wil ik wel even opbiechten dat ik gisteravond drie frietjes van zoon R op heb, en 10 gedroogde/geroosterde pindaatjes (ja ze waren heel klein!) van mn lief J op heb. Ik tel dat niet mee als snacken of snoepen omdat ik nauwelijks had gegeten (of ja, niet erg veel) en ik hier onmogelijk nadeel van ga hebben. Zoals mijn vriendin M altijd zegt: als je iets gaat eten wat beter is van niet (maar je wilt het echt heel graag) dan doe je het gewoon, zo lang je maar zorgt dat je er dan vanuit je tenen van geniet! Dan verwerkt/verteert je lijf dat een stuk optimaler dan wanneer je je er ook nog eens schuldig over gaat voelen. Dus ik besloot die drie frietjes en 10 mini pindaatjes met smaak en genot te eten. En mn lijf genoot mee, van mn kruin tot en met mn tenen! (maar niet vandaag weer doen...)
Weet je, ik had n plan. Ik wilde om de dag een hoofdstuk met je bespreken. Maar ergens werkt dat voor mij niet zo goed. Ik laat dat idee dus even los en go with the flow voor n paar dagen. Maar ik kom er wel op terug.
Ik ga nu mn spullen pakken en straks heerlijk naar mn liefie. Een vroegere schoonpa (zeeman) zei bij het naar huis gaan na een lange reis altijd: ik ga weer heerlijk achter Kaap Kont. Ik snap hem wel.
Er is ook niets heerlijkers dan tegen je lief in slaap vallen, kont aan kont, lepetje lepeltje of hoe dan ook. So baby, I am on my way!
Dus wat mij betreft.. tot morgen, tot blogs!
Liefs, Syl.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten