sorry zonder spijt..

Hallo lieve medelevers..

Dank je wel dat je me nog altijd volgt. Het doet me zo goed te merken dat ik iets zinnings doe.
Ik wil beginnen met het zeggen van sorry. Ik heb de blog een paar dagen verzaakt, en dat is vervelend. Maar de reden was helemaal niet vervelend, en daarom toch ook weer geen spijt. 'Onze' (eigenlijk die van mn vriend, maar ik hoop toch n beetje oma te mogen zijn! Genieten!) kleindochter werd 2 jaar, wat een droppie is het toch, en daar gingen we heen. Omdat zij buiten Zeeland wonen logeerden we in Amsterdam. Waar zo'n hotelkamerveiling toch allemaal goed voor is. Overnachting voor 2 pers. incl ontbijt in n vd Valk Wellnesshotel. Gratis sauna en zwembad! Yeah! (en voor maar 50,-)
Dat had deze bijstandsmoeder toch weer ff goed geregeld. (anders kon ik t ook niet)

Met de geleende auto van mn vriendin gingen we op weg. Gezonde snacks voor onderweg, watertje.. prima zo.
Ik heb me redelijk aan de met mezelf gemaakte afspraak alleen taart (en geen andere dikmakers) te eten gehouden. Twee halve stukken, want ik kon natuurlijk weer eens niet kiezen. Dat ken ik van mezelf. Schijnt een HSP -dingetje te zijn. (HSP=hoogsensitief. Voor meer info, check bv. hooggevoelig op internet)  Ik ben de nachtmerrie voor heel veel obers die van me willen weten wat ik wil bestellen. Zodra ik de menukaart in handen heb begint de grote vertwijfeling. In gedachten proef ik alles al voorbij komen en wordt t onmogelijk te kiezen uit alle lekkers. In het verleden duurde het zo minimaal een kwartier voor ik besloot wat ik wilde (en dan nog blijven twijfelen!). Inmiddels heb ik een oplossing bedacht. Ik neem sowieso vis. (is ook veel gezonder dan vlees voor mij, ivm mijn ziekte van Crohn) Dat halveert de kaart al. Ook mn drinken is nu vaak al van tevoren besloten. Meestal eerst n cola, en bij t eten en zoete witte wijn. Dus.. de obers vinden me nu wel weer aardig. ;-)

De verjaardag heeft dus geen grote problemen en schuldgevoelens opgeleverd. Niet teveel gegeten en geen alcohol (=dikmaker!) gedronken. Mooi zo. Toen werd het avond, in het hotel. Ik werd onwel, licht in mn hoofd, met een heftig borrelende buik. Ik kende het gevoel. Oh shit!
Nou.. inderdaad, shit was het wel. Ik voelde me even doodziek toen de alles er aan de onderkant uit stortte (excusez le mot) wat ik er langs boven had ingepropt. (taart)
Verrek.. en het kwartje viel.  De hele afgelopen week had ik nauwelijk last van mn darmen gehad. Ze waren opvallend rustig. (geen excessieve diarree die ik vaak heb bv) Ik had het niet eerder bewust gemerkt. Maar ineens was alles me helder.
Mijn bewuste keuze om het gezonder aan te gaan pakken werkte echt. Mijn darmen ware de stille getuigen. Een leven zonder (onnodige!) suikers is veel gezonder voor iedereen, maar voor mij nog veel duidelijker! De hele week waren mn darmen blij en tevreden, ik deed ze geen geweld meer aan. Ik was lief voor mijn lijf geweest. En door het eten van die overzoete taartjes vergiftigde ik ze weer als vanouds. Oen!
Wat een les! (bedankt lijf!)

Ik ben blij met mijn lijf. Het werkt als een waarschuwer. Ik ga er van uit dat je je lijf krijgt als woning voor je geest, je ziel. Je lijf en je ziel zijn nauw verbonden. Ze werken samen. (ik schreef er al iets over n.a.v. het boekje van Nannet). Wanneer ik goed voor mezelf zorg, voldoende rust neem, voldoende ontspanning kies, gezond eet, voldoende beweeg, is mijn lijf tevreden. Dan is het rustig. Maar zodra ik mezelf voorbij ga lopen, doordat ik te druk ben, teveel doe, te weinig rust neem, etc. gaat mijn lijf in protest. Ik krijg dan bv hoofdpijn. Dan neem ik geen pilletje, maar ik sta even letterlijk en figuurlijk stil. Ik trek me even terug in mezelf en luister wat mn hart me wil zeggen. Zodra ik dat doe weet ik onmiddellijk wat er mis ging. Ik ben mezelf ergens onderweg vergeten of verloren. Maar goed nieuws! De oplossing is dan ook heel simpel. Ik stap even uit die sneltrein die t leven soms kan zijn en ga langs het spoor in het gras zitten. Die trein kan wel even verder zonder mij, en ik zwaai hem uit. Daarna wordt ik stil en geniet van de rust die ik dan pas weer herken en mezelf zo ontzegd heb.
Kopje thee, etherische olie in de brander, even zitten, even niets. Weg met die lat. Ik moet niets. Ik wil genieten, op dit warme moment van aandacht voor mezelf. En de hoofdpijn, is niet meer nodig en verdwijnt (bijna altijd) vanzelf.  
Zo ook met de ontstekingen om nn gewrichten heen. Ze ontstonden ooit als gevolg van de Crohn en de reuma, maar nu zijn ze nog een waarschuwingssysteem. Wanneer ik mezelf niet bij de les houd en niet meer in balans ben.. gaat mn lijf ook uit balans. Wat gebeurd er dan? In mn geest ' kak ik in', sta niet meer fier en in mn kracht overeind. (bv door drukte of gevoelens van vertwijfeling, zelfdestructiviteit, etc). Gevolg: mn lijf voelt dit in mij gebeuren en reageert daar op, en zakt letterlijk ook in! Gevolg: Mn werveltjes staan niet meer stevig op elkaar gestapelt, waardoor mn heup uit balans gaat en pijn gaat doen. Dan alleen voel ik de ontsteking nog die er ooit heftig heeft gezeten. Als waarschuwing. Oplossing: ik herken het signaal als een teken dat ik innerlijk uit balans (uit het lood) ben. Ik doe hetzelfde als met de hoofdpijn.. ik luister naar mn lijf en wil t echt weer liefhebben. Daar kies ik voor! Tijd investeren, liefdevol behandelen. Ik ben mezelf (weer!) voorbij gelopen en denk niet aan mezelf als de waardevolle persoon die ik wel ben. Ik kies er dan ter plekke voor dat niet meer te willen doen, en maak een plan om rust te nemen, en kwaltitatief in mezelf te inversteren. (dat kan in t piepplein zijn. N kopje thee met n vriendin, n boek lezen, een massage regelen, even zitten met n filmpje. Maakt niet uit, zo lang je de rem er maar op gooit en je lijf en je ziel weer met respect behandeld). Zodra ik dat doe is er onmiddellijk niets meer te merken van de ontsteking die mijn lijf eerst even nodig had om me te waarschuwen.

Dus, luister naar je lijf. Er is een schat aan informatie waar je jezelf mee kunt helpen! En vergeet nooit, je lijf is je enige verblijf zo lang je hier bent. Je paleis, je kasteel, je villa, je casa. Zorg er goed voor, het is je bondgenoot, je raadgever, je warme waarschuwer. Alles om jou helemaal gelukkig te laten zijn. Draag het op handen. Ik wil dat leren! (en zo begon ook mijn quest, op zoek naar een lichter leven en een lichter lijf).
Ik ben er nog niet.. Ik ben nog lang niet altijd positief over meZelf. Daar valt nog een slag te maken, Maar sinds ik niet meer hoge latten doe, heb ik me geen ander doel gesteld dan te willen leren mezelf optimaal lief te hebben, innerlijk en uiterlijk. Soms lukt dat en af en toe gaat dat schromelijk mis.
Maar het is ok. Werk-in-uitvoering!

Tot morgen weer.. tot blogs!
Liefs, Syl.
Ps. Tegen Grace zou ik willen zeggen: juist op vakantie is het tijd voor respect, rust en ruimte voor jezelf! Wat je eet is van ondergeschikt belang. Eet je iets dat minder gezond is, geniet er dan helemaal van en gun het jezelf. Omdat je van jezelf houdt. Met liefde voor jeZelf moet je niet wachten tot na je vakantie, die kun je NU direct beginnen en kiezen. Daarvan wordt je vakantie alleen intenser en gelukkiger van! Je bent perfect zoals je bent. Geniet meid.

En tegen Marien (die mij mailde): welkom Marien. Ik ga je z.s.m. bellen. (waarschijnlijk dinsdag)